Laatst heb ik samen met mijn dochtertje Kiné (vier jaar) een film bekeken, gedownload van Harunyahya.com. Het commentaar en de titels zijn in het Engels, maar mashallah dat is geen probleem voor die kleuter; aan de beelden heeft ze genoeg.
“Papa, kijk! Een wolk! (…) Blaadjes! (…) Berg! (…) De zon! (…)”
Wat ze ziet is een amalgaam van beelden, ogenschijnlijk stockmateriaal. De natuur in al zijn glorie wordt afgewisseld met bird eye views van steden en beeldmanipulaties à la Koyaanisqatsi. De film is zeker géén cinematografisch hoogtepunt maar het een praatje-bij-een-plaatje noemen zou afbreuk doen aan de heldere en duidelijke koran-uitleg.
Gebruik de beelden gewoon als focuspunt terwijl je luistert naar een verhandeling waarin enkele Schone Namen van Allah (asmaa-oel-hoesna) de revue passeren. Ik bedenk me ineens dat de beelden, anders gemonteerd, prima zouden kunnen functioneren als focuspunt terwijl je luistert naar soera Ar-Rahmaan – het liefst gereciteerd in een tadjwied-stijl: langzaam en gedragen en met àlle tijd van de wereld voor pauzes tussen de aya’s.
Klik HIER om de genoemde film te kunnen downloaden
Klik HIER om te luisteren naar soera Ar-Rahmaan, lees de uitleg (in diverse talen, waaronder Engels en Turks) mee
UPDATE 2 JANUARI 2013:
Luister via de audio player bovenaan deze weblogbijdrage naar soera Ar-Rahmaan, gereciteerd in de gedragen tadjwied-stijl door Abdulbaset Abdessamad.
De genoemde film over de Schone Namen van Allah is anno 2003 geplaatst op HarunYahya.com. Inmiddels staat het werk ook op YouTube. Kijk via onderstaande YouTube player naar “The Names of Allah”
www.youtube.com/watch?v=LgZjjeYnyYc
donderdag 14 oktober 2004
zaterdag 9 oktober 2004
Inzoomen op Allah
Naast de hadithverzameling van An-Nawawî lees ik regelmatig ook “Veertig Hadith Qudsi” (Uitgeverij Noer, vertaling Oem Hamza), een verzameling heilige overleveringen. Heilig, omdat zij “in tegenstelling tot de meerderheid van de profetische hadith, met de keten van overleveraars (de sanad) niet tot de Profeet (vzmh) teruggeleid worden, maar tot de Almachtige Zelf” (aldus de samenstellers van deze verzameling).
Bij het lezen van een hadith ga ik meestal als volgt te werk: ik lees eerst de Nederlandse vertaling, waarna ik dan de originele Arabische versie voorzichtig lezend tot me neem. Bij het lezen van hadith qudsi no. 2 komt Allah, soebhana wa ta’ala, mij plots zeer nader – denk daarbij aan een camera die een totaalbeeld toont en plots vlak voor het eind van het shot inzoomt en de kijker confronteert.
In hadith qudsi no. 2 geeft Allah, soebhana wa ta’ala, in eerste 'persoon' een totaalbeeld van een bekend gegeven: de ontkenning van Zijn bestaan door de mens. In de laatste regel wordt dan ‘ingezoomd’ op Zijn eenheid. Op welke manier confronteert deze hadith? Daar kom ik zo op. Eerst even dit: Zoals vele andere moslimbroeders en -zusters gebruik ik als extra soera tijdens de salaat onder andere soera Al-Ikhlaas:
Hier spreekt Allah over Zijn Eenheid in derde persoon en zegt hierover in deze soera onder andere:
Ineens lees ik dan aan het einde van hadith qudsi no. 2 die overbekende regels over de tawhid, de Eenheid van Allah, maar dan in eerste persoon.
Knal! Dat confronteert, joh! Dan komt Allah, soebhana wa ta’ala, ineens héél erg dichtbij me, dichterbij dan mijn halsslagader 50:16. Voorzichtig en met kloppend hart neem ik deze regels in mij op en een groot ontzag voor mijn Heer maakt zich van mij meester:
Mash’Allah…
UPDATE 12 maart 2012: Het genoemde exemplaar van “Veertig Hadith Qudsi” is nog steeds in mijn bezit. Mash’Allah, het valt bijna uit elkaar :-)
Bij het lezen van een hadith ga ik meestal als volgt te werk: ik lees eerst de Nederlandse vertaling, waarna ik dan de originele Arabische versie voorzichtig lezend tot me neem. Bij het lezen van hadith qudsi no. 2 komt Allah, soebhana wa ta’ala, mij plots zeer nader – denk daarbij aan een camera die een totaalbeeld toont en plots vlak voor het eind van het shot inzoomt en de kijker confronteert.
In hadith qudsi no. 2 geeft Allah, soebhana wa ta’ala, in eerste 'persoon' een totaalbeeld van een bekend gegeven: de ontkenning van Zijn bestaan door de mens. In de laatste regel wordt dan ‘ingezoomd’ op Zijn eenheid. Op welke manier confronteert deze hadith? Daar kom ik zo op. Eerst even dit: Zoals vele andere moslimbroeders en -zusters gebruik ik als extra soera tijdens de salaat onder andere soera Al-Ikhlaas:
Bismillâhi Rahmani Rahiem
Qoel hoewa-l-lâhoe ahad
Allâhoe-s-samad
Lam yalid wa lam yoelad
Wa lam yakoe-l-lahoe koefoewan ahad
Sadaqallâhoe-l-aziem
Hier spreekt Allah over Zijn Eenheid in derde persoon en zegt hierover in deze soera onder andere:
“Hij is niet verwekt, noch is Hij verwekt, en niets of niemand is Hem in enig opzicht gelijk”
Ineens lees ik dan aan het einde van hadith qudsi no. 2 die overbekende regels over de tawhid, de Eenheid van Allah, maar dan in eerste persoon.
“Ik ben niet verwekt, noch heb Ik verwekt, en niets of niemand is Mij in enig opzicht gelijk”
Knal! Dat confronteert, joh! Dan komt Allah, soebhana wa ta’ala, ineens héél erg dichtbij me, dichterbij dan mijn halsslagader 50:16. Voorzichtig en met kloppend hart neem ik deze regels in mij op en een groot ontzag voor mijn Heer maakt zich van mij meester:
Lam alid wa lam oelad, wa lam yakoe-l-lie koefoewan ahad
Mash’Allah…
UPDATE 12 maart 2012: Het genoemde exemplaar van “Veertig Hadith Qudsi” is nog steeds in mijn bezit. Mash’Allah, het valt bijna uit elkaar :-)
Kinderkoran?! (I)
Sinds enkele dagen maak ik minder uren per week. Maar goed ook, zo zie ik doordeweeks mijn kinderen vaker. Nu ik alhamdulillah sinds twee weken weer werk, lees ik weer regelmatig een krant, zo één die je gratis mee kan meenemen voor je de trein instapt. De ‘Metro’ in dit geval. De krant ‘Metro’ staat in het algemeen niet echt bekend om zijn positieve houding ten opzichte van islam in het algemeen en moslims in het bijzonder (wat heet, intégendeel).
Daarom frons ik mijn wenkbrauwen bij het lezen van de kop “Nederland heeft primeur met kinderkoran” die ik aantref op pagina 3 van de krant ‘Metro’ van vrijdag 8 oktober 2004 (pdf) UPDATE d.d. 12 maart 2012: klik hier voor een gearchiveerde pdf van deze krant Nee, niet weer, hè, denk ik. Goed, ik tel even tot tien (sabr is immers een schone zaak :-) en lees dan het bericht onder de kop. De ‘primeur’ is geen herschrijving van de koran (zoals de kinderbijbel een herschrijving is van de bijbel) maar “een lopend verhaal waarin een overgrootvader vragen van zijn kleinkind over het heilige boek beantwoordt,” aldus Joost van Schendel van uitgeverij Bulaaq in het genoemde bericht. Nou, als er op die manier naar kinderen toe kennis over islam wordt overgedragen, dan heb ik er zeker salaam mee.
Waar ik geen salaam mee heb, is het afbeelden van diverse profeten: “Onder de geschilderde personen zijn Ibrahim (Abraham), Noeh (Nûh/Noach) en Isa, zoon van Maryam (Jezus, zoon van Maria). Maar Mohammed ontbreekt. Alic zou er niet mee zitten, maar voor het potentiële lezerspubliek zou het tè gevoelig liggen, net als het afbeelden van zijn metgezellen.” (Lodewijk Dros, Trouw, Religie & Filosofie, 7 oktober 2004)
Profeten (en hun directe familie en hun metgezellen) mogen niet worden afgebeeld, omdat anders het risico bestaat dat zij zullen worden aanbeden en niet Allah, soebhana wa ta’ala; word ik dan, na het uiten van zo’n opinie, door mensen tot een behoudende moslim bestempeld, so be it. Mashallah, bij het stofzuigen of het afwassen of het bereiden van één van mijn ‘specialiteiten’ of het vullen van de wasmachine of het ophangen van te drogen was (mijn vrouw heeft ook rust nodig) denk ik daar nog eens aan en lach. Ze kunnen de pot op :-)
De titel van het boek is “Wij vertellen je het mooiste verhaal. Koranvertellingen.” Schrijver: Farouk Anchour. Illustrator: Senad Alic. Uitgeverij: Bulaaq.
Daarom frons ik mijn wenkbrauwen bij het lezen van de kop “Nederland heeft primeur met kinderkoran” die ik aantref op pagina 3 van de krant ‘Metro’ van vrijdag 8 oktober 2004 (pdf) UPDATE d.d. 12 maart 2012: klik hier voor een gearchiveerde pdf van deze krant Nee, niet weer, hè, denk ik. Goed, ik tel even tot tien (sabr is immers een schone zaak :-) en lees dan het bericht onder de kop. De ‘primeur’ is geen herschrijving van de koran (zoals de kinderbijbel een herschrijving is van de bijbel) maar “een lopend verhaal waarin een overgrootvader vragen van zijn kleinkind over het heilige boek beantwoordt,” aldus Joost van Schendel van uitgeverij Bulaaq in het genoemde bericht. Nou, als er op die manier naar kinderen toe kennis over islam wordt overgedragen, dan heb ik er zeker salaam mee.
Waar ik geen salaam mee heb, is het afbeelden van diverse profeten: “Onder de geschilderde personen zijn Ibrahim (Abraham), Noeh (Nûh/Noach) en Isa, zoon van Maryam (Jezus, zoon van Maria). Maar Mohammed ontbreekt. Alic zou er niet mee zitten, maar voor het potentiële lezerspubliek zou het tè gevoelig liggen, net als het afbeelden van zijn metgezellen.” (Lodewijk Dros, Trouw, Religie & Filosofie, 7 oktober 2004)
Profeten (en hun directe familie en hun metgezellen) mogen niet worden afgebeeld, omdat anders het risico bestaat dat zij zullen worden aanbeden en niet Allah, soebhana wa ta’ala; word ik dan, na het uiten van zo’n opinie, door mensen tot een behoudende moslim bestempeld, so be it. Mashallah, bij het stofzuigen of het afwassen of het bereiden van één van mijn ‘specialiteiten’ of het vullen van de wasmachine of het ophangen van te drogen was (mijn vrouw heeft ook rust nodig) denk ik daar nog eens aan en lach. Ze kunnen de pot op :-)
De titel van het boek is “Wij vertellen je het mooiste verhaal. Koranvertellingen.” Schrijver: Farouk Anchour. Illustrator: Senad Alic. Uitgeverij: Bulaaq.
zondag 3 oktober 2004
De influisteraar krijgt klop
Woensdagavond, anderhalve week geleden: Kiné en ik lopen alvast naar boven terwijl Ahmed beneden zijn zoentjes aan z’n mama geeft. Even later komt het kereltje naar boven gerend, met het eerste nummer van het tweemaandelijkse kindertijdschrift Onze Oemma in de hand. "Die was je vergeten, papa!"
Het is vandaag een drukke dag thuis. Buiten luidt stromende regen de herfst in en binnen ruziën de kinderen. “Er is storm op komst”, zou mijn moeder zeggen. Ik besluit Ahmed en Kiné de ‘kinderuitleg’ van soera An-Naas (uit Onze Oemma no. 1) voor te lezen. Ik zit op de rand van Ahmeds bed. Terwijl Kiné achter me staat en mijn hoofd met kusjes bedekt, luistert Ahmed aandachtig. Ik leg de link tussen zijn koppigheid van vandaag en "de influisteraar die slechte dingen in de harten van de mensen fluistert" Soera An-Naas, aya 5.
"Ja, die influisteraar zal wel dingen aan me hebben gezegd vandaag", zegt Ahmed met een grote grijns.
"Als dat zo is," zeg ik, "moet je sterk genoeg zijn om te zeggen ‘Influisteraar, wegwezen!’ en daarbij vraag je Allah dan om Zijn bescherming."
Na het voorlezen reciteren we samen de Fatihah. Dan stop ik Kiné in en geef ‘r een zoen. Dan hoor ik een klap en draai me om. Ik zie dat Ahmed zichzelf zojuist een oorvijg heeft verkocht.
"Jongen, wat doe je nu?"
"Ik geef de influisteraar een klap, papa." :-)
Het is vandaag een drukke dag thuis. Buiten luidt stromende regen de herfst in en binnen ruziën de kinderen. “Er is storm op komst”, zou mijn moeder zeggen. Ik besluit Ahmed en Kiné de ‘kinderuitleg’ van soera An-Naas (uit Onze Oemma no. 1) voor te lezen. Ik zit op de rand van Ahmeds bed. Terwijl Kiné achter me staat en mijn hoofd met kusjes bedekt, luistert Ahmed aandachtig. Ik leg de link tussen zijn koppigheid van vandaag en "de influisteraar die slechte dingen in de harten van de mensen fluistert" Soera An-Naas, aya 5.
"Ja, die influisteraar zal wel dingen aan me hebben gezegd vandaag", zegt Ahmed met een grote grijns.
"Als dat zo is," zeg ik, "moet je sterk genoeg zijn om te zeggen ‘Influisteraar, wegwezen!’ en daarbij vraag je Allah dan om Zijn bescherming."
Na het voorlezen reciteren we samen de Fatihah. Dan stop ik Kiné in en geef ‘r een zoen. Dan hoor ik een klap en draai me om. Ik zie dat Ahmed zichzelf zojuist een oorvijg heeft verkocht.
"Jongen, wat doe je nu?"
"Ik geef de influisteraar een klap, papa." :-)
Computercrash? Alhamdulillah! (I)
"God zij dank!" Een uitdrukking die ik in mijn Nederlands-Hervormde verleden alleen gebruikte wanneer er een kwaad was afgewend of een ongeluk voorkomen.
Binnen islam echter wordt Allah ten allen tijde dank gezegd, want alles is van Allah afkomstig. Ellende, geluk. Rijkdom, armoede. In mijn begintijd als "verse" moslim zijnde had ik daar veel moeite mee; ik wist dat islam voor mij dè keuze was, maar het was wel even wennen, zeg maar.
Sinds 1 januari 2004 was ik zoekende. Naar werk (ik plaatste zelfs een "open sollicitatie" op mijn weblog). Dat bracht veel stress met zich mee, vooral toen mijn computer crashte. Dan is "Alhamdulillah" zeggen nog even wennen, maar het komt er steeds makkelijker uit :-). Alle lof aan Allah, de Heer der werelden, dat hij Ndoya in mijn leven heeft gebracht. In tijden van stress zoals de afgelopen tijd is het vooral mijn vrouw Ndoya die appelleert aan mijn imaan:
"Yallah baakh na, Abdul. Als Allah het wilt, krijg je die baan. Als Hij het niet wilt, dan niet. Heb vertrouwen." Sinds anderhalve week geleden, op een woensdag, is mijn computer weer up and running, alhamdulillah. Eén van de eerste e-mails die die dag mijn e-mail box binnenkomt, is er één van werk.nl met een vacature-overzicht. Een call center vacature trekt mijn aandacht, direct bel ik het betreffende uitzendbureau en de volgende dag kan ik langskomen voor een sollicitatie-bijeenkomst. Mashallah! Met deze vacature zie ik het die woensdag helemaal zitten. "Die baan is voor mij!" roep ik luid. Incha Allah.
Mashallah, de sollicitatiebijeenkomt, met kandidaten voor meerdere plaatsen, verloopt voor ondergetekende – en vele anderen – voorspoedig. Vlak voor het weekend wordt op het call center nog een producttraining gehouden en de maandag daarop is het "All systems go!" Die maandag is nu bijna een week geleden. Voor mijn baan moet ik elke dag een aardig eindje reizen; daarnaast maak ik er ook veel uren per dag. Met als gevolg dat ik elke ochtend het huis verlaat vóór de kinderen wakker worden en ‘s avonds laat thuis kom wanneer in ieder geval Ahmed en Kiné (mijn zoontje van zes en dochtertje van vier) al in bed liggen. Zij zullen mij node missen. En ik hen trouwens ook. Alleen in het weekend zal ik er echt voor hen zijn.
Papa zal niet meer doordeweeks met Ahmed voor de computer zitten om zijn Powerpoint-presentatie van de Asmaa-oel-Hoesna (De 99 Schone Namen van Allah) te bekijken. Hen voorlezen voor het slapen gaan zal ik voorlopig ook niet meer kunnen doen, behalve in het weekend. Yande is reeds negen jaar (mashallah, ze komt al boven mijn schouders uit) en blijft altijd wat langer op. Doordeweeks zal ik haar incha Allah dus wel een uurtje per dag zien. Kortom, het weekend reserveer ik nu incha Allah ècht voor mijn gezin. Mijn weblog zal er dus de komende tijd bekaaid van af komen incha Allah.
Tot slot het volgende: in de trein onderweg naar huis, na afloop van de producttraining, blader ik door een boekje met daarin een hadithverzameling van An-Nawawi. Mijn oog valt op hadith nummer negentien. Deze, voor mij actuele, hadith raakt mijn hart en daarom wil ik dan ook met die hadith deze log afsluiten:
HADITH 19
Aboe Al-’Abbas ‘Abdallâh, de zoon van Abbâs (Allâhs welbehagen zij met vader en zoon), heeft gezegd: "Op zekere dag zat ik achter¹ de profeet (Allâhs zegen en vrede zij met hem) en hij zei tegen mij: 'Jongeman, ik zal je iets leren. Wees je bewust² van Allâh, dan zal Allâh jou beschermen. Wees je bewust van Allâh, dan zal je hem voor je vinden. Als je iets vraagt, vraag het dan aan Allâh. Als je hulp zoekt, zoek dan hulp bij Allâh. Weet dat als heel de gemeenschap bij elkaar zou komen om jou enig voordeel te verschaffen, dan zou zij dat alleen kunnen doen als Allâh dat al voor jou bepaald had. En als men bij elkaar zou komen om jou schade te berokkenen, dan zou men dat alleen kunnen doen als Allâh dat al voor jou bepaald had. De pennen zijn van het papier gelicht en de bladzijden zijn al opgedroogd³ '."
¹Hij zat achter hem op hetzelfde rijdier
²Letterlijk: Bewaar Allâh (in je hart), dan zal Allâh jou bewaren
³Wat eenmaal door Allâh bepaald is, kan niet veranderd worden
"Roefi’ati-l-aqlaamoe wa djaffati-s-soehoef"
De pennen zijn van het papier gelicht en de bladzijden zijn al opgedroogd
Mash’Allah…
Sinds 1 januari 2004 was ik zoekende. Naar werk (ik plaatste zelfs een "open sollicitatie" op mijn weblog). Dat bracht veel stress met zich mee, vooral toen mijn computer crashte. Dan is "Alhamdulillah" zeggen nog even wennen, maar het komt er steeds makkelijker uit :-). Alle lof aan Allah, de Heer der werelden, dat hij Ndoya in mijn leven heeft gebracht. In tijden van stress zoals de afgelopen tijd is het vooral mijn vrouw Ndoya die appelleert aan mijn imaan:
"Yallah baakh na, Abdul. Als Allah het wilt, krijg je die baan. Als Hij het niet wilt, dan niet. Heb vertrouwen." Sinds anderhalve week geleden, op een woensdag, is mijn computer weer up and running, alhamdulillah. Eén van de eerste e-mails die die dag mijn e-mail box binnenkomt, is er één van werk.nl met een vacature-overzicht. Een call center vacature trekt mijn aandacht, direct bel ik het betreffende uitzendbureau en de volgende dag kan ik langskomen voor een sollicitatie-bijeenkomst. Mashallah! Met deze vacature zie ik het die woensdag helemaal zitten. "Die baan is voor mij!" roep ik luid. Incha Allah.
Mashallah, de sollicitatiebijeenkomt, met kandidaten voor meerdere plaatsen, verloopt voor ondergetekende – en vele anderen – voorspoedig. Vlak voor het weekend wordt op het call center nog een producttraining gehouden en de maandag daarop is het "All systems go!" Die maandag is nu bijna een week geleden. Voor mijn baan moet ik elke dag een aardig eindje reizen; daarnaast maak ik er ook veel uren per dag. Met als gevolg dat ik elke ochtend het huis verlaat vóór de kinderen wakker worden en ‘s avonds laat thuis kom wanneer in ieder geval Ahmed en Kiné (mijn zoontje van zes en dochtertje van vier) al in bed liggen. Zij zullen mij node missen. En ik hen trouwens ook. Alleen in het weekend zal ik er echt voor hen zijn.
Papa zal niet meer doordeweeks met Ahmed voor de computer zitten om zijn Powerpoint-presentatie van de Asmaa-oel-Hoesna (De 99 Schone Namen van Allah) te bekijken. Hen voorlezen voor het slapen gaan zal ik voorlopig ook niet meer kunnen doen, behalve in het weekend. Yande is reeds negen jaar (mashallah, ze komt al boven mijn schouders uit) en blijft altijd wat langer op. Doordeweeks zal ik haar incha Allah dus wel een uurtje per dag zien. Kortom, het weekend reserveer ik nu incha Allah ècht voor mijn gezin. Mijn weblog zal er dus de komende tijd bekaaid van af komen incha Allah.
Tot slot het volgende: in de trein onderweg naar huis, na afloop van de producttraining, blader ik door een boekje met daarin een hadithverzameling van An-Nawawi. Mijn oog valt op hadith nummer negentien. Deze, voor mij actuele, hadith raakt mijn hart en daarom wil ik dan ook met die hadith deze log afsluiten:
HADITH 19
Aboe Al-’Abbas ‘Abdallâh, de zoon van Abbâs (Allâhs welbehagen zij met vader en zoon), heeft gezegd: "Op zekere dag zat ik achter¹ de profeet (Allâhs zegen en vrede zij met hem) en hij zei tegen mij: 'Jongeman, ik zal je iets leren. Wees je bewust² van Allâh, dan zal Allâh jou beschermen. Wees je bewust van Allâh, dan zal je hem voor je vinden. Als je iets vraagt, vraag het dan aan Allâh. Als je hulp zoekt, zoek dan hulp bij Allâh. Weet dat als heel de gemeenschap bij elkaar zou komen om jou enig voordeel te verschaffen, dan zou zij dat alleen kunnen doen als Allâh dat al voor jou bepaald had. En als men bij elkaar zou komen om jou schade te berokkenen, dan zou men dat alleen kunnen doen als Allâh dat al voor jou bepaald had. De pennen zijn van het papier gelicht en de bladzijden zijn al opgedroogd³ '."
¹Hij zat achter hem op hetzelfde rijdier
²Letterlijk: Bewaar Allâh (in je hart), dan zal Allâh jou bewaren
³Wat eenmaal door Allâh bepaald is, kan niet veranderd worden
"Roefi’ati-l-aqlaamoe wa djaffati-s-soehoef"
De pennen zijn van het papier gelicht en de bladzijden zijn al opgedroogd
Mash’Allah…
zaterdag 18 september 2004
'Kaamil' in Nederland
Tijdens een kaamil wordt door verschillende mensen tegelijkertijd uit de koran voorgedragen. Zo’n kaamil wordt georganiseerd wanneer het overlijden van iemand wordt herdacht, wanneer de organisator van de kaamil Allah wilt danken voor wat Hij hem of haar heeft geschonken of om diverse andere (persoonlijke) redenen.
Via mijn schoonfamilie, woonachtig in Senegal, ben ik bekend met het begrip kaamil, (zie video onderaan deze bijdrage) maar wat ik niet wist is dat het een gebruik is wat in vele andere islamitische landen voorkomt. In onze buurt woont een gezin dat vele redenen heeft om Allah soebhana wa ta’ala te mogen danken. Om die redenen heeft dit gezin vandaag een kamile georganiseerd (in hun land noemen ze het wadat).
Kort na het middaggebed loopt de woonkamer vol – de banken zijn opzij geschoven om plaats te maken. De genodigden wordt eerst een copieuze rijstmaaltijd voorgeschoteld met veel vlees, groenten, rozijnen en bananen. Na het bezinken van de maaltijd worden dan, door twee genodigden, op zachte toon enkele soera’s voorgedragen.
In Senegal wordt een kaamil meestal voorgezeten door een oustaze. Aan elke genodigde die al aanwezig is, of tijdens de kaamil binnen komt, wordt dan een ‘juz’ of een ‘hizb’ uit de koran gegeven om te reciteren. Zo wordt de hele koran, mashallah, in zo’n drie kwartier van begin tot het eind voorgedragen. Dit klinkt, mashallah, als een zoemend geroezemoes waar de stem van de oustaze bovenuit klinkt.
Hier in Nederland is het vaak niet mogelijk om kaamils op dezelfde grote schaal te organiseren als in de moederlanden van de hier woonachtige moslims. Daarom zijn er vandaag wellicht te weinig genodigden om de gehele koran te reciteren, van de Fatihah tot en met An-Naas. Nochthans, mashallah! Alhamdulillah dat ik hier in mijn stad bij deze kaamil aanwezig mag zijn; na het reciteren uit de koran wordt er nog even nagepraat over religieuze en wereldlijke zaken, tot het uur daar is voor salaat al-asr. Na het gezamenlijk gebed gaat iedereen huiswaarts. Ik smeek Allah soebhana wa ta’ala of hij aan het gezin waar deze kaamil is gehouden nog meer van Zijn zegeningen wilt schenken. AMIEN
www.youtube.com/watch?v=K_QXeJ5deBo
Via mijn schoonfamilie, woonachtig in Senegal, ben ik bekend met het begrip kaamil, (zie video onderaan deze bijdrage) maar wat ik niet wist is dat het een gebruik is wat in vele andere islamitische landen voorkomt. In onze buurt woont een gezin dat vele redenen heeft om Allah soebhana wa ta’ala te mogen danken. Om die redenen heeft dit gezin vandaag een kamile georganiseerd (in hun land noemen ze het wadat).
Kort na het middaggebed loopt de woonkamer vol – de banken zijn opzij geschoven om plaats te maken. De genodigden wordt eerst een copieuze rijstmaaltijd voorgeschoteld met veel vlees, groenten, rozijnen en bananen. Na het bezinken van de maaltijd worden dan, door twee genodigden, op zachte toon enkele soera’s voorgedragen.
In Senegal wordt een kaamil meestal voorgezeten door een oustaze. Aan elke genodigde die al aanwezig is, of tijdens de kaamil binnen komt, wordt dan een ‘juz’ of een ‘hizb’ uit de koran gegeven om te reciteren. Zo wordt de hele koran, mashallah, in zo’n drie kwartier van begin tot het eind voorgedragen. Dit klinkt, mashallah, als een zoemend geroezemoes waar de stem van de oustaze bovenuit klinkt.
Hier in Nederland is het vaak niet mogelijk om kaamils op dezelfde grote schaal te organiseren als in de moederlanden van de hier woonachtige moslims. Daarom zijn er vandaag wellicht te weinig genodigden om de gehele koran te reciteren, van de Fatihah tot en met An-Naas. Nochthans, mashallah! Alhamdulillah dat ik hier in mijn stad bij deze kaamil aanwezig mag zijn; na het reciteren uit de koran wordt er nog even nagepraat over religieuze en wereldlijke zaken, tot het uur daar is voor salaat al-asr. Na het gezamenlijk gebed gaat iedereen huiswaarts. Ik smeek Allah soebhana wa ta’ala of hij aan het gezin waar deze kaamil is gehouden nog meer van Zijn zegeningen wilt schenken. AMIEN
www.youtube.com/watch?v=K_QXeJ5deBo
Een levensles
Vanochtend bij het openen van mijn e-mailbox: ik ontvang een e-mail met als afzender ene ‘La Morena’ en als onderwerp ‘echt mashallah’. Ik open de e-mail en mashallah (inderdaad!) ik zie onder de titel “Een Antwoord op je levensvraag” een pracht van een gedicht. Ritmisch dik in orde met hier en daar wat “breaks” om het maar in muzikale termen te beschrijven :-).
Mijn vrouw kent het verhaal: ook in Senegal is het verhaal over de engel-des-doods die een zondige man bezoekt bekend. Nu ik er zo over nadenk: het ademt een sfeer uit die ik ken van (middeleeuwse?) gedichten die ik leerde in mijn middelbare-school-tijd tijdens ‘Nederlands’. Gezien het ritme zou het ook zo een rap kunnen zijn uit de hedendaagse tijd. Kortom, het is een tijdloos verhaal voor alle culturen.
Lezer(es), mocht jij mij meer kunnen vertellen over het originele verhaal, waar het vandaan komt en dergelijke, stuur mij dan een berichtje (zie de ‘EMAIL’ button in het weblog menu). Update d.d. 12 maart 2012: Je kunt me het beste een bericht sturen via Twitter @AbdulwadudLouws
Mijn vrouw kent het verhaal: ook in Senegal is het verhaal over de engel-des-doods die een zondige man bezoekt bekend. Nu ik er zo over nadenk: het ademt een sfeer uit die ik ken van (middeleeuwse?) gedichten die ik leerde in mijn middelbare-school-tijd tijdens ‘Nederlands’. Gezien het ritme zou het ook zo een rap kunnen zijn uit de hedendaagse tijd. Kortom, het is een tijdloos verhaal voor alle culturen.
Lezer(es), mocht jij mij meer kunnen vertellen over het originele verhaal, waar het vandaan komt en dergelijke, stuur mij dan een berichtje (
EEN ANTWOORD OP JE LEVENSVRAAG
Dit is het verhaal van een gewone man
Die handeld’in strijd met Allah`s plan
Wanneer u uzelf hierin weerspiegelt ziet
Heb dan berouw en zondig verder niet
Het was eens midden in de nacht
Toen de dood de man een bezoekje bracht
De man riep luid: “Wie klopt daar aan?”
“Ik ben Malak-al-Mawt, laat me binnengaan.”
De man kreeg het koud en dan weer heet
Rilde en trilde en baadde in het zweet
Schreeuwde tegen zijn slapende vrouw
“Laat hem weggaan, alsjeblieft, en gauw!
“Engel des doods, neem mijn leven niet
Ik ben nog niet klaar, zoals je ziet
Mijn familie is afhankelijk van mij
Dus geef me nog wat tijd erbij.”
De engel klopte, weer en weer
“Vriend, je leven nemen doet niet zeer
Het is je ziel, waar God om vraagt
Het helpt niet als je nu nog klaagt.”
Hysterisch huilend riep de man,
“Oh engel, de dood: ‘k ben zo bang ervan
Ik geef je goud, ik word je slaaf
Maar zend me toch niet naar het graf.”
“Laat me erin, vriend”, zei de engel toen
“Kom uit je bed, snel! Opendoen!
Want, laat jij me nu niet zelf erin
Dan kom ik door de deur gelijk een djinn.”
De man pakte een pistool om zich te weren
Alsof een engel dat zou kunnen deren
“Ik schiet nog liever je hoofd eraf
Straks lig je in je eigen graf.”
Maar de engel stond al naast zijn bed
“Vriend, je ondergang is ingezet
Engelen sterven immers niet, dom mens
Leg je pistool toch weg, het is Gods wens.
“Waarom ben je zo bang, vertel eens man
Om te sterven volgens Allah’s plan?
Glimlach nu maar en laat geen traan
Wees blij, dat je naar Hem terug mag gaan.”
“Oh engel, ‘k schaam me zo en buig mijn hoofd
Vergeten was ik God, Zijn naam en Zijn geloof
Werkend voor geld verdeed ik zo mijn tijd
Zelfs niet denkend aan mijn eigen gezondheid
“Allah`s geboden gehoorzaamde ik niet
Vijf keer bidden? Dat deed ik niet
De Ramadan zag ik komen en gaan
Maar had geen tijd vol berouw te staan
“De plicht van de Hajj heb ik uitgesteld
Dat vond ik zonde van mijn tijd en geld
Liefdadigheid heb ik genegeerd
En steeds meer rente gegenereerd
“Ik zag geen kwaad in een slokje wijn
Vond het gezellig met vrouwen te zijn
Oh engel, neem me alsjeblieft niet mee
Spaar mijn leven nog een jaar of twee
Dan gehoorzaam ik voortaan de koran
Ja, vijf keer bidden, van nu af aan
Vasten en de hajj zal ik volbrengen
En zal me niet in andermans zaken mengen
“Ik zal aan anderen geen rente vragen
En liefdadigheid geven alle dagen
Ik zal me niet over het wijnglas buigen
Maar van Allah`s eenheid getuigen.”
“Wij engelen doen alles op Gods bevel
Wij kunnen niets doen tegen Zijn wil
De dood is voorbeschikt voor iedereen
Man, vrouw of kind; uitgezonderd geen
“Dit is je laatste moment dus kom erbij
Je verleden trekt aan je voorbij
Hoewel ik je angsten begrijpen kan
Is het nu te laat voor tranen, man
“Jarenlang heb je op aarde kunnen leven
Je hebt nooit geld aan armen gegeven
Je ouders heb je niet gerespecteerd
En nooit iets van je fouten geleerd
“Dagelijks negeerde je d’azaan
Je las nooit eens een stuk uit de koran
Beloften brak jij altijd, je leven lang
Voor jou waren zelfs je vrienden bang
“Goederen opgepot, gigantische winst
Jouw personeel verdiende wel het minst
Geld verdienen was je grootste plezier
Ontspannen deed je met gokken en bier
“Met vitaminepillen hield jij je gezond
Terwijl je nooit aan iemands ziekbed stond
Ook heb je nooit een liter bloed gegeven
Voor het redden van een andermans leven
“O mens, je hebt zoveel verkeerd gedaan
En bij hulp-acties aan de kant gestaan
Jij hebt andere mensen nooit vergeven
Kijk jij maar eens terug op je eigen leven
“Het paradijs voor jou? ‘k Heb geen idee!
Eerder de hel, een grote vlammenzee
Je kunt je zonden niet afbetalen
Ik ben hier om jouw ziel te halen.”
Het eind is triest aan dit verhaal
De man had tot dan geen enkele kwaal
Sprong schreeuwend uit zijn bed en kwam ten val
Viel plotseling dood, een hartaanval?
O lezer, wellicht heeft dit verhaal
Voor u een boodschap, een moraal
Wanneer de dood dan komt, zijn wij onvoorbereid
Dus gebruik iedere minuut van uw spaarzame tijd
Verander uw leven nu het nog kan
Zodat u het paradijs straks binnen kan
vrijdag 17 september 2004
Six Flags alleen voor moslims (IV)
donderdag 16 september 2004
Persdrang (II)
Wanneer ik het blad in handen krijg schrik ik me te pletter. Verstopt tussen SM-achtige “modefoto’s”, een artikel over een natuurlijke drug uit het Braziliaanse regenwoud (Ayahuasca), babes met baarden en andere bizarre foto’s en reportages staan interviews met drie mensen die voor de gelegenheid allemaal zijn bestempeld tot relishoppers. De pers heeft ook vaak de drang tot ‘stempelen’, dat blijkt.
Tot relishopper 1 is gebombardeerd ene Nistal van Veen ‘Sanyassin van Osho’,
Relishopper 2 is yours truly en
Relishopper 3 is ene Huub Bogaers ‘Lid van de Jezus-fanklub’.
Bestempeld als relishopper en deel uitmakend van een drugs- en SM-verheerlijkend blad: had ik dit vooraf geweten, dan had ik nooit met het interview ingestemd. Laat dit een les voor je zijn, lezer(es)! Voor je akkoord gaat met een interview, informeer je eerst grondig over de achtergrond van de journalist(e) en het medium (welke krant, welke omroep, etcetera); en dan nog kan je voor verrassingen komen te staan!
Maar goed, hier volgt dan zoals beloofd de letterlijke weergave van het Blvd.-interview. Mijn andere kanttekeningen kun je lezen in mijn weblogbijdrage “Persdrang (I)“. Zinnen in het blauw en voorzien van een highlight zoals hier zijn opmerkingen van mij die geen deel uitmaken van het artikel maar zijn toegevoegd om delen van het artikel te corrigeren.
Uit: Blvd., april 1997, pagina 59 “Wilco Abdulwadûd – Moslim Relishopper 2 – Wereldverbeteren met de franciscanen”
[Ik heb mij indertijd wel in religie verdiept door die franciscanen, maar heb mij nooit met het katholicisme verbonden gevoeld; Abdulwadûd]
Tekst: Nathalie Faber
“Het Nederlands Hervormd zijn werd er vroeger bij mij thuis flink ingehamerd. Ik moest elke week naar de zondagsschool en later naar catechisatie. Maar ja, de oude verhalen uit de bijbel hadden helemaal niets met mijn leven te maken. Zelfs als er een link met het heden werd gelegd, kon ik er nog niets mee. Dus toen ik op mijn 17e jaar niet meer naar catechisatie hoefde, heb ik mij van het christendom afgekeerd.
“In diezelfde jaren ontdekte ik een manier om invulling te geven aan mijn leven. Ik zou de wereld verbeteren. Dus ging ik mij bewegen in pacifistisch ‘socialistiese’ kringen. Zo zat ik in het vredesaktiekamp te Woensdrecht, midden jaren tachtig. Toevallig waren daar in het kamp ook een aantal katholieken: franciscanen, [nee!, die hadden een eigen onderkomen in het dorp] die twee keer per dag in een processie naar de hoofdpoort van de basis gingen om daar voor vrede te bidden. Op één of andere manier fascineerde me dit enorm. En tja, omdat het bloed toch kruipt waar het niet gaan kan, ging ik me toen weer bezig houden met het geloof. In die tijd zocht ik duidelijk naar een leidraad in mijn leven, maar die linkse scene bracht me toch niet echt verder. Bij nader inzien vluchtte ik in het ‘wereldverbeteren’. En vergat daarbij mezelf.
“Er kwam een tijd dat ik echt niet meer wist waar ik het zoeken moest. Op een gegeven moment ben ik naar Senegal vertrokken. Verandering van plaats doet leven, dacht ik. Tijdens mijn verblijf in Senegal zag ik een manier van leven die ik prachtig vond. Kleine dingetjes in de omgang tussen mensen, de manier van groeten en zo, en de hechte familiebanden. Dat sprak me aan. Ik wist wel dat ik te maken had met moslims, maar wat ik niet wist was dat die levenswijze en de islam zo direct met elkaar verbonden zijn. Daar kwam ik pas achter ná de vakantie, toen ik weer thuis was, en de islam ging bestuderen. Om maar een banaal voorbeeld te noemen: de reiniging met water na de stoelgang. Dat moest [daar in Senegal], want door papier zou de afvoer van het toilet verstopt raken. Maar het is dus ook een voorschrift binnen de islam om je na de stoelgang met je linkerhand – je rechterhand is om te eten [en te groeten] – te reinigen met water.
“Later kwam ik in aanraking met een Indonesische moslimgemeenschap. De Nederlanders daar waren meestal de Hollandse schoonzonen van Indonesische schonen. Dat dachten ze van mij dus ook. “Waar is je vrouw,” werd er gevraagd. Dat was wel grappig. Ik voelde me snel opgenomen in die gemeenschap en eigenlijk heb ik daardoor in korte tijd de shahada (getuigenis) gedaan. Je zou kunnen zeggen dat ik me vrij snel heb ‘overgegeven’ of ‘onderworpen’ aan God.
“Ik ben nu een jaar moslim en eigenlijk is dit pas het begin van mijn spirituele zoektocht. Maar ik heb nu tenminste wel een idee wáár ik het moet zoeken. De islam reikt me een aantal praktische zaken aan, op vaste tijden, waar ik iets mee kan: het vasten, de gebeden die vijf keer per dag terugkeren. Het zijn geen rituelen zonder inhoud, het zijn middelen om inhoud te geven aan mijn bestaan.”
woensdag 15 september 2004
Persdrang (I)
De pers, als ik even mag generaliseren, heeft nogal de drang de actualiteit naar eigen goeddunken te vormen. Daar kwam ik in het eerste kwartaal van 1997 duidelijk achter.
Medio februari 1997: ik ben bijna een jaar moslim (nog alleenstaand) en aanwezig bij een forumdiscussie over de participatie van diverse islamitische instanties bij een nieuwe Nederlandse imamopleiding. Dit forum vind plaats in De Balie (Amsterdam). Na afloop loopt free-lance journaliste Nathalie Faber op mij af. Zij heeft mijn naam gekregen van imam Abdulwahid van Bommel (één van de forumleden) en vraagt of ik bereid ben door haar gexefnterviewd te worden. Argwanig vraag ik hoe het artikel er uit gaat zien. “De lezers krijgen alleen maar citaten te lezen, ik voeg niets toe,” zegt ze met een onschuldige blik in de ogen. “Het gaat mij om jouw zoektocht naar de religie van jouw keuze.” Ze vraagt of ik het blad Blvd. ken. “Nee” zeg ik.
Medio maart 1997: het interview wordt afgenomen in een Grand Café bij een bekend hotel in Amsterdam. In een ruimte achteraf zitten we tegenover elkaar. Nathalie Faber heeft een camera meegenomen (?!). “Ja, ik heb geen cassette-recorder die het doet op dit moment. Ik neem even een shot van je gezicht en daarna richt ik de lens alleen maar op je handen. Het gaat mij om de audio, om jouw woorden die in het artikel terecht zullen komen.” Ik vraag mij nu af of mijn handen nu niet ergens in één van haar “crossmedia-projecten” terecht zijn gekomen. Via Google kom ik er namelijk vandaag, woensdag 15 september 2004, achter dat zij nu samen met iemand anders “crossmedia-projecten” doet onder de naam Cut ‘N’ Paste. Het eindresultaat van het interview is niet wat ik op basis van de voor-informatie van Nathalie Faber heb mogen verwachten (incha Allah publiceer ik binnenkort het complete interview op mijn weblog).
Medio februari 1997: ik ben bijna een jaar moslim (nog alleenstaand) en aanwezig bij een forumdiscussie over de participatie van diverse islamitische instanties bij een nieuwe Nederlandse imamopleiding. Dit forum vind plaats in De Balie (Amsterdam). Na afloop loopt free-lance journaliste Nathalie Faber op mij af. Zij heeft mijn naam gekregen van imam Abdulwahid van Bommel (één van de forumleden) en vraagt of ik bereid ben door haar gexefnterviewd te worden. Argwanig vraag ik hoe het artikel er uit gaat zien. “De lezers krijgen alleen maar citaten te lezen, ik voeg niets toe,” zegt ze met een onschuldige blik in de ogen. “Het gaat mij om jouw zoektocht naar de religie van jouw keuze.” Ze vraagt of ik het blad Blvd. ken. “Nee” zeg ik.
Medio maart 1997: het interview wordt afgenomen in een Grand Café bij een bekend hotel in Amsterdam. In een ruimte achteraf zitten we tegenover elkaar. Nathalie Faber heeft een camera meegenomen (?!). “Ja, ik heb geen cassette-recorder die het doet op dit moment. Ik neem even een shot van je gezicht en daarna richt ik de lens alleen maar op je handen. Het gaat mij om de audio, om jouw woorden die in het artikel terecht zullen komen.” Ik vraag mij nu af of mijn handen nu niet ergens in één van haar “crossmedia-projecten” terecht zijn gekomen. Via Google kom ik er namelijk vandaag, woensdag 15 september 2004, achter dat zij nu samen met iemand anders “crossmedia-projecten” doet onder de naam Cut ‘N’ Paste. Het eindresultaat van het interview is niet wat ik op basis van de voor-informatie van Nathalie Faber heb mogen verwachten (incha Allah publiceer ik binnenkort het complete interview op mijn weblog).
dinsdag 14 september 2004
In Memoriam: Serigne Abdoul Aziz Sy ‘Dabaakh’
 |
| Dabaakh 1934-1997 |
[Senegal kent een aantal moslimbroederschappen waarvan de Tijani confrèrerie de grootste is; mijn schoonfamilie behoort ook tot die broederschap]
De uitzending is in het Wolof, dus ik versta er niet veel van. Gelukkig vertaalt mijn vrouw delen van het programma, zodat ik de boodschap toch meekrijg. Naast fragmenten van toespraken door ‘Dabaakh’ (ook wel gespeld als Dabax, Dabakh, Dabbakh, etc) zijn er ook vele chants religieux te horen waarin de stem van ‘Dabaakh’ duidelijk aanwezig is; heel inspirerend! Mashallah! Aanstaande vrijdag 17 september incha Allah zal in Dondé’s reguliere uitzending van het programma “Yoor Yoor Ajuuma” (11.05-13.55 uur NL zomertijd) of “Waxtaanu Ajuuma” (16.05-18.00 uur NL zomertijd) meer aandacht worden besteed aan Serigne Abdoul Aziz Sy ‘Dabaakh’. Ik hoop dat er dan vooral de Wazifa en zikr en chants religieux te horen zijn.
Dit zijn de drie url’s via waar je (met RealPlayer) naar RFM, Radio Futurs Medias 94.0 FM Dakar, kunt luisteren:
Voor meer informatie over de Tijani broederschap (in het Frans) kun je terecht op de volgende min of meer officiële websites:
[1]
[2]
[3]
Er is ook nog een officieuze tijani website, gemaakt door een enthousiaste aanhanger. Deze website is echter nog onoverzichtelijker dan de drie boven genoemden. Mocht je je een weg kunnen banen door de reclames (het is een gratis gehoste website) en de schijnbaar willekeurig geplaatste illustraties, èn je Frans is goed, dan kun je interessante informatie aantreffen over de Tijani Broederschap. Dit is de link:
UPDATE D.D. 9 SEPTEMBER 2015: De website www.asfiyahi.org is al enige jaren dè online plek voor tijani's in Senegal en daarbuiten.
UPDATE D.D. 13 SEPTEMBER 2015:
Vind het Senegalese (web)radiostation van jouw keuze
op sunufm.com
zondag 12 september 2004
Wallah Be (III)
ER WAS EENS Nee, er ìs een jongetje dat Aksel heet; hij is gefascineerd door stoere moslimjongeren. Samen met zijn vriendinnetjes Annika en Fatima bereidt hij zich voor op een heus ‘songfestival’. En passant nemen de drie ook nog de zorg op zich voor een zwerfhond. Deze drie rode draden worden ingenieus gewoven tot een amusante film: nergens is het broddelwerk, alles heeft een functie in het geheel. Kijk, zó wil ik een film hebben. Dat het geheel soms wat al te sprookjesachtig overkomt – eind goed al goed – neem ik voor lief, sterker nog: dat mag ook wel eens in een tijd waarin alles maar zo realistisch mogelijk op het witte doek getoond ‘moet’ worden. Mocht regisseuse Pia Bovin de bedoeling hebben gehad op een speelse manier het publiek kennis te laten maken met een aantal pijlers van het islamitisch geloof, dan is zij daar zeker in geslaagd.
De eerste pijler – De shahada
Aksels fascinatie voor islam blijft oppervlakkig, totdat hij bij Fatima thuis getuige is van Fatima’s vader die het ochtendgebed doet (blijkbaar haalt hij het in, want buiten is het al helemaal licht :-). Door Fatima komt hij in contact met een imam. “Ik ben ook moslim, hoor” zegt het ventje tegen de imam. “Maar heb je dan de geloofsgetuigenis gedaan?” vraagt deze. Nee, dus. Van zijn vader krijgt Aksel toestemming om moslim te worden. Vol vuur zegt hij thuis de geloofsgetuigenis, de shahada, in zijn eigen taal, terwijl hij vreemd wordt aangekeken. Dan volgt één van de leukste scènes uit de film: in één ruim shot zien we de imam en Aksel in een auto. De imam zegt de shahada in het Arabisch, terwijl Aksel hem met enige moeite nazegt. Wanneer het Aksel uiteindelijk is gelukt de shahada uit te spreken, vraagt hij aan de imam ongeduldig “Enne, ben ik nu moslim?!”
De tweede pijler – De salaat
Aksel neemt Ali (de grote broer van Fatima èn de vriend van Aksels zus Mia) mee naar de moskee. Daar leert Aksel hoe hij de woedoe moet doen, de rituele wassing vóór de salaat, het islamitisch gebed, terwijl hij zich afvraagt waarom hij ook niet zijn buik moet wassen. Daarna doet hij samen met de rest van de moskeegangers de salaat, terwijl hij voortdurend gecorrigeerd wordt door Ali en iemand anders. Ik lig werkelijk in een déuk bij die scène; het doet mij denken aan vroeger (zie mijn weblogbijdrage “Een niet-moslim die de salaat verricht“). Uiteindelijk brengt het ‘songfestival’ de families van Fatima en Aksel c.q. Achmed samen. En ze leven nog lang en gelukkig; incha Allah.
Let op : woensdagmiddag aanstaande wordt deze film incha Allah opnieuw uitgezonden op Nederland 3. Aanvangstijd: 13.32 uur.
De eerste pijler – De shahada
Aksels fascinatie voor islam blijft oppervlakkig, totdat hij bij Fatima thuis getuige is van Fatima’s vader die het ochtendgebed doet (blijkbaar haalt hij het in, want buiten is het al helemaal licht :-). Door Fatima komt hij in contact met een imam. “Ik ben ook moslim, hoor” zegt het ventje tegen de imam. “Maar heb je dan de geloofsgetuigenis gedaan?” vraagt deze. Nee, dus. Van zijn vader krijgt Aksel toestemming om moslim te worden. Vol vuur zegt hij thuis de geloofsgetuigenis, de shahada, in zijn eigen taal, terwijl hij vreemd wordt aangekeken. Dan volgt één van de leukste scènes uit de film: in één ruim shot zien we de imam en Aksel in een auto. De imam zegt de shahada in het Arabisch, terwijl Aksel hem met enige moeite nazegt. Wanneer het Aksel uiteindelijk is gelukt de shahada uit te spreken, vraagt hij aan de imam ongeduldig “Enne, ben ik nu moslim?!”
De tweede pijler – De salaat
Aksel neemt Ali (de grote broer van Fatima èn de vriend van Aksels zus Mia) mee naar de moskee. Daar leert Aksel hoe hij de woedoe moet doen, de rituele wassing vóór de salaat, het islamitisch gebed, terwijl hij zich afvraagt waarom hij ook niet zijn buik moet wassen. Daarna doet hij samen met de rest van de moskeegangers de salaat, terwijl hij voortdurend gecorrigeerd wordt door Ali en iemand anders. Ik lig werkelijk in een déuk bij die scène; het doet mij denken aan vroeger (zie mijn weblogbijdrage “Een niet-moslim die de salaat verricht“). Uiteindelijk brengt het ‘songfestival’ de families van Fatima en Aksel c.q. Achmed samen. En ze leven nog lang en gelukkig; incha Allah.
Let op : woensdagmiddag aanstaande wordt deze film incha Allah opnieuw uitgezonden op Nederland 3. Aanvangstijd: 13.32 uur.
Wallah Be (II)
Tussen de bedrijven door werp ik vanochtend af en toe een blik op de televisie. Kromme tenen krijg ik in het begin, een glimlach wanneer Aksel Allah om vakantie vraagt (hij heeft duidelijk nog niets begrepen van de salaat :-) maar mijn hart smèlt werkelijk tijdens wat ik maar voor het gemak de ‘bekeringssequentie’ noem (een sequentie is een serie van bijelkaar horende scènes). Dat aan het eind Achmed weer Aksel genoemd wil worden geeft niet, is wel zo realistisch. Wie weet dat Aksel later als volwassene meer weloverwogen de keuze voor islam kan maken, incha Allah :-) . De video heeft alles opgenomen; ik zal later incha Allah de film nog eens rustig doornemen en mij vooral concentreren op die ‘bekeringssequentie’.
zaterdag 11 september 2004
Wallah Be (I)
Ik heb veel gehoord over “Wallah Be” (DK, 2002). Ben benieuwd. Morgen komt deze Deense kinderfilm om 09.35 uur op Nederland 3, incha Allah; woensdagmiddag om 13.32 uur incha Allah is de herhaling. Mijn eerste indruk, afgaand op de informatie uit de pers, is gematigd positief.
www.cinema.nl/films/1891401/wallah-be
woensdag 8 september 2004
Six Flags… (III) / AHA-Erlebnis (IV)
Nu ik die reactie van een moslima op de film “Submission” even heb laten bezinken, begrijp ik pas echt waarom moslim(a’)s soms even één dag voor zich alleen willen hebben. Om even één dag niet op je hoede te hoeven zijn. Om even één dag jezelf te zijn: tijdens het gebed maar ook tijdens amusement. Dit geldt natuurlijk met name voor moslim(a’)s die zich traditioneel kleden en daardoor duidelijker als moslim(a’)s herkenbaar zijn. Dit in tegenstelling tot niet-traditioneel geklede moslim(a’)s zoals mijn vrouw en ik.
Lees ook:
AHA-Erlebnis (I) 25 juli 2004
Six Flags alleen voor moslims (I) 21 augustus 2004
Six Flags alleen voor moslims (II) 23 augustus 2004
AHA-Erlebnis (II) 4 september 2004
AHA-Erlebnis (III) 6 september 2004
Lees ook:
AHA-Erlebnis (I) 25 juli 2004
Six Flags alleen voor moslims (I) 21 augustus 2004
Six Flags alleen voor moslims (II) 23 augustus 2004
AHA-Erlebnis (II) 4 september 2004
AHA-Erlebnis (III) 6 september 2004
maandag 6 september 2004
AHA-Erlebnis (III)
Zojuist een reactie ontvangen op mijn bijdrage over de film ‘Submission’. Deze reactie heeft mij zeer getroffen; ik had de hele commotie nog niet gezien door de ogen van een moslimvrouw die daadwerkelijk naar ‘Submission’ heeft gekeken. Ik wil je haar reactie zeker niet onthouden.
[begin citaat]
Assalaamoe aleikoem, Ik heb je commentaar gelezen en mashallah dat je er zo rustig bij kan blijven (misschien moet je hem toch eens in het echt zien?) (doe maar niet, je wordt er echt misselijk van). Ik weet het niet broeder, tot nu toe was ik het met je eens en dacht ik ook (over de columns van Theo bijv.) laat maar kletsen, verspilde energie, maar ik geloof niet dat ik hierbij gewoon kan blijven zitten. Iedere khafier die mij nu ziet (en de film gezien heeft) zal honend het beeld van die half blote moslima erbij verzinnen, ik voel me in mijn eer aangetast; ik voel me niet meer ‘beschermd’ door mijn kleding, snap je? Bovendien hebben ze het lef om de Islam te ‘beschuldigen’ van incest, mishandeling en onderdrukking, terwijl je echt schrikt van de cijfers van incest, (kinder)mishandeling, onderdrukking en alcoholisme van de zogenaamde beschaafde en ‘vrije’ bevolking in Nederland. Ik ga er nog eens flink over peinzen en incha Allah toont Allah me de juiste weg om dit aan te pakken. Assalaamoe aleikoem wa rahmatoellahi wa barakatoeh, een moslima.
[einde citaat]
Wanneer ik de film daadwerkelijk gezien zou hebben was mijn reactie wellicht anders geweest; daar heeft ze helemaal gelijk in. Alhamdulillah heb ik de film niet gezien en kan ik op die manier een bijdrage leveren aan mijn moslimzusters en -broeders door mijn bewaarde kalmte. Het is inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik zeg het nog maar een keer: sta boven die provocaties van Ayaan Hirsi Ali (AHA), Theo van Gogh en anderen, laat ze links liggen, hoe moeilijk dat ook is!
[begin citaat]
Assalaamoe aleikoem, Ik heb je commentaar gelezen en mashallah dat je er zo rustig bij kan blijven (misschien moet je hem toch eens in het echt zien?) (doe maar niet, je wordt er echt misselijk van). Ik weet het niet broeder, tot nu toe was ik het met je eens en dacht ik ook (over de columns van Theo bijv.) laat maar kletsen, verspilde energie, maar ik geloof niet dat ik hierbij gewoon kan blijven zitten. Iedere khafier die mij nu ziet (en de film gezien heeft) zal honend het beeld van die half blote moslima erbij verzinnen, ik voel me in mijn eer aangetast; ik voel me niet meer ‘beschermd’ door mijn kleding, snap je? Bovendien hebben ze het lef om de Islam te ‘beschuldigen’ van incest, mishandeling en onderdrukking, terwijl je echt schrikt van de cijfers van incest, (kinder)mishandeling, onderdrukking en alcoholisme van de zogenaamde beschaafde en ‘vrije’ bevolking in Nederland. Ik ga er nog eens flink over peinzen en incha Allah toont Allah me de juiste weg om dit aan te pakken. Assalaamoe aleikoem wa rahmatoellahi wa barakatoeh, een moslima.
[einde citaat]
Wanneer ik de film daadwerkelijk gezien zou hebben was mijn reactie wellicht anders geweest; daar heeft ze helemaal gelijk in. Alhamdulillah heb ik de film niet gezien en kan ik op die manier een bijdrage leveren aan mijn moslimzusters en -broeders door mijn bewaarde kalmte. Het is inderdaad makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik zeg het nog maar een keer: sta boven die provocaties van Ayaan Hirsi Ali (AHA), Theo van Gogh en anderen, laat ze links liggen, hoe moeilijk dat ook is!
zondag 5 september 2004
Dit verzin je niet... (I)
Mijn vrouw en ik zijn samen fietsend veel te vinden in onze stad. Of we doen samen boodschappen, of ik vergezel haar naar één van haar adressen waar ze werkt als alfahulp, of we maken zomaar een ritje. In de regel rijdt mijn vrouw een meter of wat achter mij aan. Nee, dat doet ze niet omdat dat zou moeten voor ons als moslims, maar gewoon om mijn achterwerk en de rest van mijn figuur eens goed te bekijken -__-
zaterdag 4 september 2004
AHA-Erlebnis (II)
Submission = ‘onderworpen-, onderdanig-, nederigheid’ Submission = ook ‘oordeel’ (‘in my submission’ > ‘volgens mijn oordeel’) Bron: Wolters’ Woordenboek, Engels-Nederlands
Mijn naam is Abdulwadûd: Abdu-al-Wadûd: “De slaaf/dienaar van De Liefderijke”: ik ben incha Allah dus een dienaar van Allah, soebhana wa ta’ala. Ik ben incha Allah onderworpen aan Hem, onderdanig aan Hem, nederig ten opzichte van Hem. Een moslim hoort zich alleen aan Hem te onderwerpen, een moslim hoort zich alleen voor Hem ter aarde te werpen.
Laat dus oordelen, submissions, van anderen voor wat ze zijn. Al volgen er na de korte film “Submission Part 1″ nog -tig andere (body) parts van de handen van Ayaan Hirsi Ali (AHA) en Theo van Gogh: onderwerp je niet aan hun oordeel, ga niet in op hun provocaties. Sta er boven! Denk aan wat Allah, soebhana wa ta’ala, heeft gezegd in het hoofdstuk Al-Kafiroen/De Ongelovigen: “Zeg: (…) Derhalve voor u uw levenswijze en voor mij mijn levenswijze.” Laat AHA en TvG gewoon links liggen, je energie kun je beter gebruiken, voor de versterking van je imaan bijvoorbeeld.
Mijn naam is Abdulwadûd: Abdu-al-Wadûd: “De slaaf/dienaar van De Liefderijke”: ik ben incha Allah dus een dienaar van Allah, soebhana wa ta’ala. Ik ben incha Allah onderworpen aan Hem, onderdanig aan Hem, nederig ten opzichte van Hem. Een moslim hoort zich alleen aan Hem te onderwerpen, een moslim hoort zich alleen voor Hem ter aarde te werpen.
Laat dus oordelen, submissions, van anderen voor wat ze zijn. Al volgen er na de korte film “Submission Part 1″ nog -tig andere (body) parts van de handen van Ayaan Hirsi Ali (AHA) en Theo van Gogh: onderwerp je niet aan hun oordeel, ga niet in op hun provocaties. Sta er boven! Denk aan wat Allah, soebhana wa ta’ala, heeft gezegd in het hoofdstuk Al-Kafiroen/De Ongelovigen: “Zeg: (…) Derhalve voor u uw levenswijze en voor mij mijn levenswijze.” Laat AHA en TvG gewoon links liggen, je energie kun je beter gebruiken, voor de versterking van je imaan bijvoorbeeld.
Koran 109:1-6
In naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle.
Zeg: “O gij ongelovigen,
Ik bid niet aan, wat gij aanbidt,
Noch gij bidt aan, wat ik aanbid.
Noch wil ik aanbidden, wat gij aanbidt,
Nogmaals gij wilt niet aanbidden wat ik aanbid.
Derhalve voor u uw levenswijze en voor mij mijn levenswijze.”
Allah’s Woord is Waarheid
zaterdag 28 augustus 2004
Allah's schepsels
Gisterenavond, even na half negen. Ik lees Yande voor uit het eerste nummer van het kindertijdschrift Onze Oemma: “Allah’s Schepsels: De Kameel”. Een leuk en leerzaam verhaal waarin de voordelen van de kameel worden ‘bezongen’, afgezet tegen de nadelen van moderne vervoersmiddelen, dit alles binnen de context van vervoer door de woestijn. Na de introductie-alinea volgen dan enkele vragen die door kinderen gesteld zouden kunnen zijn, direct gevolgd door een antwoord, met als laatste (retorische) vraag: “Wat heeft Allah ons gegeven met de kameel?”
“Iets beter dan de auto!” zegt Yande gelijk [Mashallah, de moraal van het verhaal komt dus in één keer over].
“Hoe bedoel je?”
"Nou, een kameel heeft geen benzine nodig…”
“En zijn eten dan?”
“Nou, die takjes en bladeren enzo waar je het over had, dat kost toch niets?”
Vlak voor het slapen reciteren Yande en ik samen soera Al-Fatihah. “[…] Walladaalien-Amien-Saddaq’Allah-oel-aziem, papa? Wil je straks voor mij op het internet dat verhaal zoeken over hoe een spin het leven van Mohammed de profeet en nog iemand redde?”
Die Yande toch, tijdens de Fatihah zat ze al ergens anders met haar hoofd, mashallah. Ze heeft het hier over een verhaal dat op mijn netvlies staat gebrand na het zien van de film The Message/Al-Risalah (de internationale versie met Anthony Quinn als oom Hamza). Vandaag vind ik op internet al snel informatie, in het Nederlands en in het Engels, over ‘de spin’. Het verhaal opOnshor.com* komt mij het compleetst over, het is een verhaal over de hijrah, het begin van de islamitische jaartelling. Stukje bij beetje zal ik het mijn kinderen vertellen, in een voor hen begrijpelijke taal. Op die manier leer ik er ook wat bij, want astaghfiroellah ik was vele détails uit de film Al-Risalah, die mij veel heeft geleerd over de beginperiode van islam, al weer vergeten. Wie weet zal het verhaal incha Allah bij mijn kinderen de angst voor spinnen verminderen of wegnemen :-)
UPDATE D.D. 2 JANUARI 2013: Onshor.com is offline. Het genoemde verhaal kun je nog lezen op deze gearchiveerde webpagina op Archive.org.
“Iets beter dan de auto!” zegt Yande gelijk [Mashallah, de moraal van het verhaal komt dus in één keer over].
“Hoe bedoel je?”
"Nou, een kameel heeft geen benzine nodig…”
“En zijn eten dan?”
“Nou, die takjes en bladeren enzo waar je het over had, dat kost toch niets?”
Vlak voor het slapen reciteren Yande en ik samen soera Al-Fatihah. “[…] Walladaalien-Amien-Saddaq’Allah-oel-aziem, papa? Wil je straks voor mij op het internet dat verhaal zoeken over hoe een spin het leven van Mohammed de profeet en nog iemand redde?”
Die Yande toch, tijdens de Fatihah zat ze al ergens anders met haar hoofd, mashallah. Ze heeft het hier over een verhaal dat op mijn netvlies staat gebrand na het zien van de film The Message/Al-Risalah (de internationale versie met Anthony Quinn als oom Hamza). Vandaag vind ik op internet al snel informatie, in het Nederlands en in het Engels, over ‘de spin’. Het verhaal op
UPDATE D.D. 2 JANUARI 2013: Onshor.com is offline. Het genoemde verhaal kun je nog lezen op deze gearchiveerde webpagina op Archive.org.
woensdag 25 augustus 2004
Onze Oemma No. 1 eindelijk uit!
Gisterenmiddag valt op mijn deurmat dan eindelijk het eerste echte nummer van het maandblad Onze Oemma, “het leukste & leerzaamste blad voor kleine moslims”, opgezet door Anise Kemikbas-Nieuwpoort met hulp van een aantal moslimzusters.
Nou, mashallah, sabr hebben Anise en haar moslimzusters zeker wel! Vorig jaar ramadan 1424 verscheen het introductienummer en nu, bijna een (islamitisch) jaar later, is-t-ie er dan: Onze Oemma, in een oplage van 1000 stuks. Een blad met een glossy kaft en een kleurige inhoud. Puzzels, stripverhalen en ander vermaak worden evenwichtig afgewisseld met inhoudelijke stukken als het leren van een soera of het eerste deel van “Het leven van Onze Geliefde Profeet Mohammed, Allahs vrede en zegen zijn met hem”: dit alles op een heldere manier neergezet zodat het incha Allah de aandacht van de jonge lezers (of luisteraars indien ze door een ouder worden voorgelezen) vasthoudt. Mijn exemplaar van het introductienummer, zeg maar het ‘nul-nummer’, van Onze Oemma ziet er inmiddels wat beduimeld uit. Daarom kijkt mijn zoontje Ahmed nu zijn stralende ogen uit bij het zien van dit ‘eerste’ nummer. “Dat was lang geleden, hè papa?” zegt hij. Ik ben er gisteren niet aan toegekomen, maar vanaf vandaag incha Allah zal ik mijn kinderen voor het slapen gaan (weer) wat voorlezen uit Onze Oemma.
Voor meer informatie over Onze Oemma:www.onzeoemma.nl
web.archive.org/web/20040402014638/http://www.onzeoemma.nl
UPDATE : klik hier voor een gearchiveerde radio-uitzending van de Nederlandse Moslim Omroep over o.a. Onze Oemma
Nou, mashallah, sabr hebben Anise en haar moslimzusters zeker wel! Vorig jaar ramadan 1424 verscheen het introductienummer en nu, bijna een (islamitisch) jaar later, is-t-ie er dan: Onze Oemma, in een oplage van 1000 stuks. Een blad met een glossy kaft en een kleurige inhoud. Puzzels, stripverhalen en ander vermaak worden evenwichtig afgewisseld met inhoudelijke stukken als het leren van een soera of het eerste deel van “Het leven van Onze Geliefde Profeet Mohammed, Allahs vrede en zegen zijn met hem”: dit alles op een heldere manier neergezet zodat het incha Allah de aandacht van de jonge lezers (of luisteraars indien ze door een ouder worden voorgelezen) vasthoudt. Mijn exemplaar van het introductienummer, zeg maar het ‘nul-nummer’, van Onze Oemma ziet er inmiddels wat beduimeld uit. Daarom kijkt mijn zoontje Ahmed nu zijn stralende ogen uit bij het zien van dit ‘eerste’ nummer. “Dat was lang geleden, hè papa?” zegt hij. Ik ben er gisteren niet aan toegekomen, maar vanaf vandaag incha Allah zal ik mijn kinderen voor het slapen gaan (weer) wat voorlezen uit Onze Oemma.
Voor meer informatie over Onze Oemma:
web.archive.org/web/20040402014638/http://www.onzeoemma.nl
UPDATE : klik hier voor een gearchiveerde radio-uitzending van de Nederlandse Moslim Omroep over o.a. Onze Oemma
Abonneren op:
Posts (Atom)