Jihaadoennafs: makkelijker gezegd dan gedaan

Je kunt het op veel manieren vertalen, maar laat ik voor deze gelegenheid jihaadoennafs vertalen met "de strijd met jezelf tegen jezelf". Soms heb je in die strijd hulp nodig. Hulp van anderen, hulp van medicijnen.

 

Anno 2005

Op 6 april 2005 is bij mij de diagnose ADHD gesteld. Nog vol hoop geef ik in mijn bijdrage Diagnose ADHD? AlHamDulillaH! (9 april 2005) opening van zaken over deze diagnose. Een paar dagen later schrijf ik in mijn bijdrage De geest uit de fles (11 april 2005) het volgende:

"Alle schuld op de omgeving schuiven als die niet om kan gaan met mijn chaos vind ik egoïstisch. Door de acceptatie van medicatie ga ik nu de strijd aan met mijn eigen chaotische ik en probeer hem op die manier wat te temmen. Die strijd is in mezelf met mezelf, een inspanning op weg naar rust, incha Allah."

In die tijd heb ik, ondanks de vele dips, de hoop dat er nu ècht een einde komt aan al die chaos in mijn leven. In mijn bijdrage Fasten your seatbelts (31 mei 2005) doe ik een poging om die chaos om te zetten in tekst om zo mijn bezoekers een idee te geven hoe het daarboven in mijn hoofd allemaal werkt: (jeugd)herinneringen in paragrafen ingedeeld, maar per paragraaf géén interpunctie whatsoever - de lezer moet dan zelf orde brengen in de chaos.

Vaak genoeg vervliegt de hoop. Een periode waarin diepe dips en hyperpositieve stemmingen zich afwisselen (zie hierboven voor een screen shot van een fragment van een weblogbijdrage uit 11 november 2005, dit is de link naar de complete bijdrage van die dag). Lees in deze context eens mijn bijdragen Himmelhoch jauchzend... (22 augustus 2005) en ...zum Tode betrübt (12 september 2005). De ritalin doet in die tijd zulke gekke dingen met mijn hoofd dat ik in oktober 2005 besluit om van de één op de andere dag te stoppen met de ritalin (Kouwe kalkoen, 3 oktober 2005), omdat ik zó graag met de ramadan wil meedoen. Gelukkig praat Ndoya mij dat slechte idee uit het hoofd.

NB: wat ik in die tijd per dag naar binnen werk aan ritalin gaat werkelijk alle perken te buiten (110 mg/d) maar mijn toenmalige psych gaat akkoord, dus "Geen probleem" denk ik. Dus wel. Een paar dagen later krijg ik een soort aanval, lees daarover meer in Toeval bestaat (9 oktober 2005) en Naschok, kracht 10 op de schaal van Abdul (11 oktober 2005).

 

 

Anno 2010

Genoeg over toen. Terug naar nu. Alleen Zum Tode betrübt is nu van toepassing. Het kost me nu zóveel moeite om de leuke dingen van het leven te zien. Door het ontbreken van een sociaal leven is dat moeilijk. Het zijn mijn werk (part-time) en mijn kids die mij op de been houden. Levensvreugde uit alledaagse dingen halen, zoals ik vroeger met gemak deed, is nu een hele kluif om te doen. Mash'Allah, maar het lukt in ieder geval nog!

Om ook aan die dips wat te doen, ga ik nu binnenkort weer beginnen met gesprekken. Of het wat uithaalt? Incha Allah! Feit blijft dat het heel lang heeft geduurd tot ik een plek heb gevonden waar ik die gesprekken wil doen. Weer terug naar het bureau waar bij mij in 2005 ADHD is vastgesteld, is geen optie. Er zijn daar teveel verkeerde beslissingen genomen (zoals het opvoeren van mijn dagelijkse dosis ritalin naar uiteindelijk die 110 mg/d, destijds in 2005) om nog enige vertrouwen te hebben in het hele apparaat. Naast mijn ritalin (superpilletje! noemt Kiné het nog steeds) slik ik nu al sinds eind augustus het kalmerende middel Oxazepam (mega-pilletje! zegt ze). Het is eigenlijk een middel dat je maximaal twee weken mag slikken en bij hoge uitzondering niet meer dan twee maanden... Incha Allah zullen de gesprekken helpen en kan ik dan beginnen met het afbouwen van die Oxazepam. Voor het me sloopt.

 

1432 / 2011 (incha Allah)

December komt eraan, incha Allah. En wàt een maand! Mijn weblog viert donderdag a.s. zijn zevende verjaardag. Ongeveer twee dagen na Sinterklaas is het islamitisch Nieuwjaar (we gaan van 1431 naar 1432). Kerst komt eraan uiteraard, in mijn mash'Allah machtig mooie straat kun je daar niet omheen (bekijk deze video van de kerstborrel uit 2009). En voor je het weet is het dan wéér oud-en-nieuw (bekijk deze video van oud-en-nieuw, thuis en om het huis, van 2007/2008). Die geesten van het oude jaar (of wat het ook zijn) die hoef je niet weg te knallen met knal- en siervuurwerk. Het zijn je eigen demonen, die je zelf kan verjagen. Vraag daarbij Allah om hulp. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar: schroom niet om indien nodig ook de hulp in te roepen van een professional (imam, psych, noem maar op). Als Allah het wil zullen de stappen die jij zet naar verbetering, leiden tot een beter leven - tot meerdere eer en glorie van Hem.

Soera Al-Baqara 2:286

Jihaadoennafs – Nieuws van het front (V)

Het is nu een aantal weken nadat ik de ritalin vaarwel heb gezegd (zie mijn Jihaadoennafs log van 23 februari 2006). Sindsdien was mijn imaan het enige wapen in mijn ‘jihaadoennafs’, de strijd tegen mijn ADHD zeg maar. Niks mis mee, natuurlijk.

Echter: Yàlla Yàlla bay sa tool! Het gedenken van Allah mag je er niet van weerhouden ook zelf de handen uit de mouwen te steken, zo zeggen ze in Senegal.

Daarom ben ik blij dat ik vanaf vandaag ben begonnen met het gebruik van EYE Q™ visolie, om ook op lichamelijk vlak iets aan dat koppie te kunnen doen. Ik smeek Allah soebhana wa ta’ala dat dit middel mij zal geven wat ik zo vurig wens: rust in mijn kop en een in alle opzichten normaal functionerend lichaam. Amien.

Update mei 2006 : Inmiddels ben ik gestopt met EYE Q™, simpel en alleen omdat ik het mij toch niet financiëel kan veroorloven. Jammer dat dit soort producten niet worden vergoed en die rotzooi als ritalin wel. Schande…

Jihaadoennafs – Nieuws van het front (IV)

Geen nieuws… Nieuws van het front alwaar mijn strijd tegen mijn ego, mijn nafs, wordt gestreden – da’s lang geleden! Niet dat er weinig is gebeurd, hoor. Geen nieuws hoeft niet altijd goed nieuws te zijn. Sinds mijn laatste Nieuws van het front d.d. 2 december 2005 is de A.D.H. van mijn ADHD medicijn lang op gelijke hoogte gebleven: maar liefst 100 mg per dag, verdeeld over vier innamemomenten. Langdurig gebruik van dat spul (methylfenidaat/ritalin) heeft bij mij, naast een ‘kort lontje’, tevens geleid tot een zeer hinderlijk fysiek ongemak. Dat ongemak blijkt een bekende bijwerking te zijn van methylfenidaat; het staat echter NIET als bijwerking vermeld in de bijsluiter. Uiteindelijk heb ik in overleg met mijn psychiater besloten om met methylfenidaat te stoppen, daar het ongemak en het korte lontje hun tol beginnen te eisen en meer kapot maken dan mij lief is. VAARWEL, RITALIN! À JAMAIS!

…goed nieuws? Ik smeek Allah soebhana wa ta’ala om Zijn steun in de komende periode. Het mag niet zo zijn dat ik nu alles laat afhangen van (het stoppen met) de medicatie. In het koppie moet er ook één en ander veranderen. Dat de chaos in het hoofd (de hersenstorm) groter kan worden door het staken van de medicatie, neem ik op de koop toe. Gedurende de medicatie is mijn persoonlijk inzicht en het vermogen tot zelfanalyse enorm gegroeid – daar kan ik van blijven profiteren, ook in mijn post-ritalin periode. Daar móet ik van profiteren. Ik mag mij niet laten hinderen door de eventuele terugkeer van gedachtenstromen die ongebreideld hun gang gaan als stroomstoten in mijn hoofd (zie de button boven dit stukje).

Papa, bidden! Eén grote verandering in mijn dagelijks leven is nu het gebruik van mijn Casio 871 horloge. Tot gisteren heb ik deze gebruikt om mij aan mijn innames van ‘dat spul’ te herinneren – en dan heb ik het nòg voor elkaar gekregen om innames te vergeten. Mijn Casio 871 wordt nu weer gebruikt om mij aan de vijf dagelijkse gebeden (de salaat) te herinneren. Ja, als ADHD’er heb je behoefte aan regelmaat. Daar is de salaat, naast de spirituele dimensie uiteraard, een uitstekend instrument voor. Wanneer het alarm afgaat, zal Kiné of één van de andere kids incha Allah niet meer "Papa, pilletje!" roepen maar "Papa, bidden!" Mash’Allah…

Jihaadoennafs (III) / Vrij zinnig associëren (I) “Saad”

de letter ´Saad´

Een terugkerend onderwerp op mijn weblog: vrij associëren. Kan vermoeiend zijn en alle kanten opgaan. Maar soms gaat het die ene kant op, die kant waar alles om draait. Dan worden mijn associaties vrij -spatie- zinnig. Dan maken mijn gedachten een tawaaf om Allah, soebhana wa ta’ala, geholpen door die mash’Allah mooie gelaagde Arabische taal en die Marokkaanse schoolposter aan de wand van Ahmed’s kamer waarop de letter Saad centraal staat.
Op een dag bekijk ik die poster voor de tigste keer. De grote tekening links op de poster toont een jongetje die aan het bidden is: salaat. De drie kleine tekeningen rechts op de poster tonen van boven naar beneden: een foto soeratoen, een fototoestel moesawwiratoen en een schaar miqassoen.

“Moesawwiratoen?!” lees ik hardop.

“‘Tister, papa?”

“Niets, Ahmed.”

“Moesawwiratoen? Komt dat taalkundig gezien niet vanne…” denk ik in mezelf. “Inderdaad, nu je het zegt ja,” mompel ik.

Ahmed kijkt er niet van op. Papa praat wel vaker in zichzelf. Ik ren naar beneden en pak het bekende boekje van Zahurul Hassan Sharib over de 99 Schone Namen van Allah erbij. Op bladzijde 29 staat het:

AL-MOESAWWIR “De Vormgever”
Al-Moesawwir is Degene Die er zonder twijfel voor zorgt dat alles de best mogelijke vorm krijgt. De juiste houding ten opzichte van deze Naam is dat je probeert de geest van zelfbeheersing en zelfdiscipline eigen te maken.

Nou net een houding die ik kan gebruiken in mijn jihaadoennafs. Overigens, met de vertaling van een Arabisch woord raak je maar één of enkele lagen van de betekenis. Kijk maar eens naar een uitleg van Al-Moesawwir in het Engels zoals Arthafez.com die hanteert. Die raakt een hele andere laag. “The Shaper of Beauty” is dan de vertaling waarbij wordt gerefereerd aan aya 29 van soera Al-Baqarah. De interpretatie van deze aya op NMO.nl is als volgt: "Hij is het, Die alles, wat op aarde is, voor u schiep: daarna wendde Hij Zich tot de hemel en vervolmaakte deze tot zeven hemelen, want Hij heeft kennis van alle dingen." Mash’Allah!

Allah is ook Al-Moesawwir (één van de 99 Schone Namen van Allah)

Jihaadoennafs – Nieuws van het front (II)

STROOMSTOTEN Sinds ik het mij kan heugen, associëren mijn hersenen er lustig op los in de vorm van gedachtestromen. Je suis toujours au courant, dus. Hoewel, zó komt een stroom op, zó ebt het weer weg. Een stroomstoot zeg maar, te vergelijken met de pop-ups waarmee tot een paar maanden geleden de website van een Wim T. Schippers fan begon (klik maar eens op de Stroomstoot button hieronder, dan krijg je een idee). Deze website heb ik al eerder aangehaald in mijn weblogbijdrage Fasten your seatbelts d.d. 31 mei 2005. Die weblogbijdrage heb ik omschreven in mijn chronologisch geordend archief als ‘een duizelingwekkende vlucht door mijn herinneringen’.

zo’n stroomstoot is voorbij voor ik het weet
opschrijven maar voor ik vergeet
waarom het ging

ABDUL IN DE WALLEVIS Vroeger dàcht ik er niet aan om het op te schrijven. Die stroomstoten wekten slechts mijn onrust op, ik deed er niets mee:
Het is circa 1981. Ik ben scholier op wat tegenwoordig het Rudolf Steiner College heet (aan de Vredehofweg te Rotterdam). Ik heet dan nog Wilco en in het kader van een snuffelstage kan ik terecht bij het antroposofisch magazine Jonas. Sinds het lezen van “Pietje Bell in Amerika” heb ik aan iedereen die het wel of niet wilde weten, meerdere malen aangegeven journalist te willen worden – de school kan mij voor een weekje plaatsen bij Jonas. Mijn uitvalsbasis wordt het huis van mijn grootouders van moeders kant, opa en oma Schippers (ouders van Wim T.). Ze wonen in Bussum en met een regionale buslijn kan ik in één keer naar een busstation in Amsterdam. Onderweg krijg ik zomaar een aantal van die stroomstoten (dat zijn mijn eerste herinneringen aan dat soort gedachtestromen). Ik weet niet wat ik er mee aan moet. Later zal ik nota bene nog een opleiding volgen aan de School voor de Journalistiek te Utrecht. Na ruim een half studiejaar hou ik het daar voor gezien.

GEDACHTEN VAN ANDEREN? NOU, NIET DUS Een paar jaar geleden. Ik heb die stroomstoten nog steeds. Tijdens verschillende sessies met een psycholoog (van dezelfde praktijk als mijn huidige psychiater) omschrijf ik die stroomstoten als de ‘gedachten van anderen’ die in mijn eigen hoofd opkomen. Nou, niet dus. Het zijn gewoon mijn inspiraties, ingevingen, hersen-spinsels zo je wilt, die ik inmiddels kan ont-wikkelen met een breipen en vormen tot een stukje (vandaar die wollige taal af en toe :-). Dat ontwikkelen zorgt voor orde in de chaos. Dáarom is het een eerste levensbehoefte. “Anders word ik gek,” zeg ik in mijn weblogbijdrage Van Zwarte Piet tot Zwarte Steen d.d. 19 november 2005.

HET VERBAND VAN EEN LITTEKEN EN DE HUMOR ERVAN Vermoeiend blijft het sowieso, hoor. Overal zie ik verbanden, vaak zie ik daar de humor wel van in, want soms gaat het wel èrg ver. Oké, één voorbeeld tot slot van zo’n gek verband (al eerder aangehaald in Fasten your seatbelts, die duizelingwekkende vlucht door mijn herinneringen, maar niet met zoveel details en niet zo gestructureerd):

Op mijn rechterslaap heb ik een groot litteken, dat ik kreeg door een ruzie met een medeleerling toen ik net nieuw was op de Vrije School (Rudolf Steiner College) aan de Vredehofweg te Rotterdam. Deze leerling heet Arne en is tegenwoordig piloot bij, èn eigenaar van, het Florida Flight Training Center www.fftc.info*. Inderdaad, die vliegschool waar… Zal ik hem eens een mailtje sturen? Ik ben benieuwd wat hij vindt van mijn keuze voor islam en van mijn weblog die over die keuze gaat. Ik hou je op de hoogte, incha Allah. Dit kan heel interessant worden…

* web.archive.org/web/20051017080055/http://www.fftc.info/employees.asp

Jihaadoennafs – Nieuws van het front (I)

Met bovenstaande kop begin ik voortaan de weblogbijdragen waarin mijn jihaadoennafs, mijn innerlijke strijd tegen mijn ego, mijn nafs, ter sprake komt. Mijn inspanningen om mijn ADHD de baas te worden, zullen incha Allah dat nieuws bepalen (daarom worden deze bijdragen incha Allah in de categorie Na de diagnose ADHD geplaatst).

Vanmiddag ben ik naar mijn psychiater geweest. Nauwelijks binnen steek ik de loftrompet over ‘mijn’ SPV waarmee ik twee maandagen geleden een eerste oriënterend gesprek heb gehad. Doorratelen doe ik tot mijn eigen verrassing minder, fijn om te merken dat ik nu zèlf op de rem kan trappen waneer ik praat (was dat buiten de praktijk ook maar zo :-).

“Dat praten met die SPV over wat anders dan pillen helpt pas ècht,” zeg ik. Nou, dat is niet tegen het zere been van de psychiater, maar leuk is anders.

“Die methylfenidaat [ritalin] helpt ook,” zegt hij. “Anders had je niet zo’n goed gesprek met die SPV kunnen hebben. Naar de gelang de medicatie vordert, sta je meer open voor wat een ander zegt.”

“Daarom heb je pas een paar weken geleden voor mij een afspraak gemaakt met hem, hè.” En ik verwijs naar wat hij eerder heeft gezegd over openstaan voor wat een ander heeft te zeggen (zie mijn weblogbijdrage Is er tijd voor een echt gesprek? d.d. 27 mei 2005).

Tenslotte geef ik mijn psychiater mijn nieuwe gewicht door. Lang heb ik mij niet willen wegen en ben ik uitgegaan van een lichaamsgewicht van zo’n 110 à 115 kilogram (waar mijn medicatie van 110 mg methylfenidaat per dag op is gebaseerd). Na het laten van een antidepressivum (uiteraard in overleg met mijn psych, zie mijn weblogbijdrage Toeval bestaat d.d. 9 oktober 2005) is de bijwerking gewichtsverlies weer terug van geweest. Mash’Allah, schoon aan de haak weeg ik nu 105 kilogram. Mijn laatste innamemoment van 20 uur (10 mg) wordt nu geschrapt. Mijn medicatieschema noteer ik nu als 08u/3, 11u/2, 14u/3, 17u/2 – waarbij het cijfer achter de slash staat voor de hoeveelheid pillen (10 mg per pil).

Een grauwe sluier is van mijn gemoed gehaald. Verwarring steekt nog wel eens de kop op (bijvoorbeeld wanneer ik moet afrekenen in de buurtsuper, tot ergernis van de kassières wil ik daar nog wel eens een file veroorzaken :-) maar het gaat in het algemeen mash’Allah de goede kant op. Zeker als ik Ndoya zoals vanmiddag door de woonkamer zie swingen op muziek van Fatou Laobé met het volume op tien. Dàt heb ik in tijden niet meer meegemaakt. Heel wat anders dan die zwaar-depressieve periode die ik in mijn chronologisch geordend archief heb gemerkt met deze tekens ••••••••••• voor de datums van de betreffende logs. Wanneer je de categorie Na de diagnose ADHD betreedt, hoor je een engelstalige nasheed die mij door zijn impact in een duistere put heeft gegooid (de ik-persoon in dit lied beschrijft hoe hij zijn laatste adem uitblaast en de reis naar het eeuwige begint). Alhamdulillah ben ik al lang weer uit die put en kan ik weer genieten van bijvoorbeeld een op Fatou Laobé dansende Ndoya die zich verheugt op het weekend.

Jihad met methylfenidaat als wapen

“Verbeter de wereld, begin met jezelf”, dat is de grote jihad. Eind november 1996 heeft Abdulwahid van Bommel deze jihadoennafs als volgt omschreven [fragment uit een lezingsverslag, klik op deze link voor het complete verslag]:

De ontwikkeling van de nafs (zeg maar: het ego) heeft drie stadia:

1. NAFSOE-L-AMMAARA [zie 12:53] Het menselijk ik spoort tot het kwade aan. Geïllustreerd met het verhaal van Yûsuf, hoe hij werd verleid door de vrouw van de farao (soera 12 “Yûsuf”).

2. NAFSOE-L-LAWWAAMA [zie 75:2] De zichzelf beschuldigende ziel. De daadwerkelijke aanvang van de ontwikkeling van de nafs. Dat betekent strijd, een strijd die niet te onderschatten is. Lees dit gedeelte van het lezingsverslag waarin Van Bommel de gedachten van jongeren verwoordt, jongeren van toen en nu: “Hoeveel moeite kost het ons niet om het goede te doen? Hoe vaak worden we niet afgeleid door gokpaleizen (“Zal ik eens een gulden in zo’n éénarmige bandiet gooien, om te weten hoe het voelt?”), drugs (“Zal ik eens een hijs nemen van dat stikkie, je moet toch alles geprobeerd hebben”) en discotheken; dagelijks zijn we er mee omringd. Het zijn economisch belangrijke projecten. Men vindt de economie de nieuwe god.” Je moet toch alles geprobeerd hebben. Wanneer dan in het huidige tijdsgewricht door BNN’s televisieprogramma “Spuiten of slikken” het ‘alles uitproberen’ op het gebied van seks en drugs (waar is de rock’n'roll?) tot een format wordt om de kijk(cijf)ers (op) te krikken, is het einde helemaal zoek. Of beter gezegd: is het Einde nabij :-)

3. WA NAFSIN WA MAA SAWWAAHA [zie 91:7,8] Bij de ziel en haar volmaaktheid. “De ziel heeft een subtiel vermogen ontwikkeld om zonder raadpleging van de bronnen te weten wat halal en wat haram is. Maak je gebruik van dit vermogen, dan kan dat leiden tot innerlijke rust, innerlijke vrede. Je ziel is dan in volkomen welbehagen. Je eigen wil is in overeenstemming met die van Allah.”

In een door mij veel geraadpleegde koran-editie, “The Holy Qur-an, english translations of the meanings and Commentary” (de herziene Yûsuf Ali editie), wordt het derde stadium anders omschreven:

3. NAFSOE-L-MUTMAÏNNA [zie 89:27] Ziel in vrede. Voor de commentatoren van bovengenoemde koran-editie is dit is het hoogste stadium, de nafs kent volkomen rust en voldoening. Abdulwahid van Bommel beschouwt ‘mutmaïnna’ echter als een ‘eindstadium’. Een ‘eindstadium’ dat je kunt bereiken dóór dat subtiele onderscheidende vermogen van het derde stadium, wa nafsin wa maa sawwaaha. Je ziel in volkomen welbehagen. Wat een mooi vooruitzicht, incha Allah!

Rustig aan Abdul, first things first. Step-by-step. Mijn eerste step is medicatie. Zonder methylfenidaat (ritalin) als wapen kan ik de strijd niet aan, gaat mijn hersenstorm niet liggen. Na een telefonisch consult eergisteren met mijn eigen psych (in eerdere logs omschreven als ‘mijn ADHD-specialist’) heb ik de hoeveelheid methylfenidaat per dag toch weer opgevoerd tot mijn maximum (gezien mijn lichaamsgewicht). Sinds gisteren zit ik dus wederom op 110 mg/dag. Wanneer dat niet helpt, schrijft mijn psych een ander medicijn voor: dexamfetamine. Ook dit medicijn staat op de lijst van de Opiumwet. Omdat voor elke ADHD’er de hoogte van een werkzame dosis methylfenidaat anders is, deze is afhankelijk van diens lichaamsgewicht, ben ik in feite legaal een ‘drug’ aan het uitproberen, onder strikte begeleiding van een psychiater uiteraard en niet van één of andere Sophie Hilbrand. Oninteressant natuurlijk voor zo’n programma als “Spuiten of slikken”. Maar niet voor mij. Methylfenidaat of wellicht dexamfetamine zijn wapens in mijn eigen strijd jihaadoennafs. Blij verrast ben ik eergisteren wanneer mijn psych toezegt binnenkort voor mij een afspraak te maken bij een SPV (sociaal-psychiatrisch verpleegkundige) die veel weet van ADHD. Zo kan ik incha Allah met een professioneel iemand ook praten over andere zaken dan medicijnen: een volgend stadium incha Allah in mijn strijd jihaadoennafs. Ik hou je op de hoogte, incha Allah!