Keelpijn

Een paar dagen geleden: vanuit Senegal ontvang ik via WhatsApp een geluidsopname. Het gaat om een opname gemaakt in de buurtmoskee van de wijk Thiokho in de stad Rufisque. Ah, souvenirs! Ik hoor de woorden die voorafgaan aan de hadratoul jumah en besef dat ik daar nog niet over geschreven heb op mijn weblog; en dat terwijl mijn deelname aan de hadratoul jumah vorig jaar in diezelfde moskee spiritueel gezien mijn mooiste ervaring is van mijn verblijf in Senegal van dat jaar.

Tijdens een hadratoul jumah reciteren de gelovigen gezamenlijk "La illaha ill'Allah" (paar honderd keer) en "Allah, Allah" (paar honderd keer). Dit doen ze één keer per week, op vrijdagavond, voorafgaand aan het avondgebed. Zij die officieel tijani zijn, zijn gezeten rondom een wit kleed dat middenin de moskee is uitgespreid en reciteren deze woorden luid terwijl de andere gelovigen op enige afstand deze wekelijkse ervaring van Godsvreugd aanschouwen (zachtjes doen velen van hen mee).

Ik was één van die toeschouwers, maar op de vrijdag nadat ik officieel tijani werd (zie deze weblogbijdrage van 10 november 2018) mocht ik ook plaats nemen aan het witte doek en meedoen. Mijn keel had het zwaar te verduren, kan ik je zeggen. Iemand had dat in de gaten en gaf mij na afloop van de hadratoul jumah een keelsnoepje ter verlichting.

Wat een ervaring! Keelpijn alleen al door het aanroepen van Zijn naam. Beter dan geen stem na een feest of een wild festival. Zo voel je Hem echt :-)

archive.org/details/avant-hj-20191122-jakku-thiokho_201911

Tafsir Ramadan

Wanneer ik op vrijdag naar de moskee ga, ben ik het liefst vroeg ter plekke - zoals de man op de foto en in de video. Dan geniet ik van het mash'Allah langzaam vollopen van de gebedsruimte terwijl de imam koranuitleg (tafsir) geeft, voorafgaande aan de officiële vrijdagmiddagpreek en het -gebed. Omdat ik niets van deze koranuitleg begrijp, hou ik mij dan bezig met zikr, het gedenken van Allah. Zo focus ik me dan op Hem. Gelukkig wordt de preek, zoals gebruikelijk, wèl vertaald in het Nederlands.

archive.org/details/Tafsir_Ramadan_Barbaros_Zutphen

Huiswerk op Goede Vrijdag

Goede Vrijdag. Voor velen een dag vrij. En ja, dan neem je je kind natuurlijk ook mee naar het vrijdagmiddag-gebed. Het is extra vol vandaag in de Barbaros Moskee te Zutphen, mash'Allah. Eén kereltje presteert het om tijdens de vrijwillige gebeden tussen de gelovigen door te rennen en zijn tong naar hen uit te steken. Ook probeert hij de eerste treden van het preekgestoelte uit.

De nacht van 14 op 15 Shabaan is voor vele moslims de komende nacht, voor anderen een nacht later. In de preek staat de imam stil bij deze Nacht van de Lotsbezegeling, Lailat-oel-Baraat. En ja, ook deze keer weer een vertaling in het Nederlands. Berouw en Hem om vergeving vragen staan in de komende nacht centraal. Nou, de gelovigen hebben hun huiswerk meegekregen vandaag :-)

www.beleven.org/feest/lailat-ul-baraat_nacht_van_de_lotsbezegeling

Vrijdagmiddagpreek deels in het Nederlands. Dat raakt!

Net terug van het vrijdagmiddag-gebed in de Barbaros Moskee in mijn woonplaats Zutphen. Vaste prik tijdens de vrijdagmiddag-preek is dat de imam tussen de twee delen van de preek even op de minbar gaat zitten. Vandaag maak ik voor de eerste keer mee dat terwijl de imam zit, de stem van een jongeman in het Nederlands praat over (het streven naar) perfectie (ihsaan), over het goede voorbeeld geven als moslim zijnde. Dit Nederlandstalig intermezzo duurt maar even, maar het maakt wel indruk op mij. Het raakt me. Ik kan er weer tegenaan. Fijne vrijdag!

Djanazah op vrijdagmiddag (Zutphen)

Vrijdagmiddag in Zutphen. Even na twaalven kom ik aan bij Moskee Barbaros te Zutphen. Ik fiets het terrein van de moskee op.
"Hé, Ahmed," roept een man naar mij.
Oké dan, naar die naam luister ik ook.
"Zet je fiets daarachter neer," vervolgt de man. "Dit gedeelte hier vooraan wordt straks gebruikt voor het djanazah-gebed. Er is iemand overleden."

Bij binnenkomst in de gebedsruimte merk je direct dat het een andere vrijdagmiddag is dan normaal. In plaats van dat de imam aan het woord is, laat hij de koran spreken. Een man naast mij leest de soera die we horen mee op zijn mobiel; het is soera Ya-Sîn. Ik mag met de man meelezen.

Na enkele woorden vanaf de preekstoel en het vrijdagmiddaggebed gaan de gelovigen naar buiten. Op het terrein is het voorste gedeelte afgezet met een rood-wit lint. Tegen de gevel staat een tafel waarop straks de kist komt te staan. Vanuit de deur aan de zijkant komen de dames naar buiten om zich ook naar het terrein te begeven.

Dan komt de begrafeniswagen aan. Mannen dragen de kist naar de tafel. We lopen naar voren en stellen ons op. De imam begint.

Na het korte gebed voor de overledene blijven velen rouwenden nog op het terrein staan en gaan anderen huns weegs. De begrafeniswagen neemt de overledene weer mee. Met het zicht op de middeleeuwse muur van Zutphen zie ik de auto wegrijden. Indrukwekkend. Mash'Allah.

archive.org/details/Jumma_Janazah_Zutphen

We zijn weer thuis

Net terug van twee dagen (en een nacht) bij mijn ouders in het verre Oosterhesselen (gemeente Coevorden, Drenthe). Leuk wanneer ze bij mij thuis komen maar nóg fijner om bij hen thuis te zijn!

Gisterochtend in de trein.
Op tijd denk ik eraan de locatie van mijn Muslim Pro app aan te passen; de gebedstijden zouden zomaar kunnen afwijken van die in mijn woonplaats Zutphen -

en warempel, voor het komende gebed zal ik in Oosterhesselen twee minuten eerder aan de bak moeten dan in Zutphen. Het is vrijdag maar deze keer geen vrijdagmiddaggebed in de moskee voor mij; het kwam beter uit om vrijdagochtend al richting mijn ouders te gaan.

Mijn vader haalt me op van het treinstation van Hoogeveen. We hebben ruim een kwartier nodig om in Oosterhesselen aan te komen. Mijn moeder staat al achter het raam te wachten wanneer we de oprit opkomen. Hoi ma!

In het halletje word ik verwelkomd door een poster:

"We zijn weer thuis" (van de gelijknamige VPRO-serie, gemaakt door Wim T. Schippers).

Ik draai naar links en zie de vertrouwde foto's van voorouders en nog levende familie. Links familie van mijn vader (Kees Louws), rechts familie van mijn moeder (Dorothea Cornelia Schippers, de grote zus van Wim T.).


Onder het genot van een kop thee nemen we in de woonkamer wat familiezaken door. Wat gaat de tijd dan snel. Ik vertel nog wat over de opleiding die ik nu doe en voor we het weten is het twaalf uur 's middags en gaan we eten. Mijn moeder heeft een stevige maaltijdsoep gemaakt die ik mij prima laat smaken. Er zit meer dan genoeg in de pan dus ik schep voor de tweede keer op. Na de middagmaaltijd is het tijd voor mijn ouders om boven te rusten. Beneden in de huiskamer lees ik wat en wanneer het kwart over één is doe ik de rituele wassing; tijd voor het gebed (salaat).

Met de Muslim Pro app check ik de gebedsrichting (qiblah), maar dat gaat moeilijk: dan ligt Mekka weer in het noorden, dan weer in het westen.

Met behulp van Google Maps bepaal ik het noorden en draai van daaruit naar het zuidoosten (dat is de de juiste gebedsrichting wanneer je je in Nederland bevindt).

Vervolgens leg ik mijn gebedskleed neer en richt mij tot Hem, gadegeslagen door twee Ernies en een Kermit.

We zijn weer thuis, indeed.

klik op een foto om het in een groter formaat te kunnen bekijken