KRO's De Reünie. Het is vandaag precies dertien jaar geleden dat aflevering 9 van seizoen 2007-2008, "Vrije School Rotterdam (1979)", uitgezonden werd; een aflevering waaraan ondergetekende ook zijn bijdrage heeft mogen leveren (ten bate van de aflevering kwam de KRO filmen in mijn woonplaats Zutphen, o.a. in de moskee). De opnames in de studioklas duurden stukken langer dan de uiteindelijke aflevering. Vooraf aan deze opnames kwamen bij de grime lijfstraffen ter sprake (onze leraar Nederlands deelde tijdens de les regelmatig een okkernoot uit, dat is een harde tik met de knokkels van een gebalde vuist bovenop het hoofd). Dat kwam een medewerkster van het programma ter ore. Zij liet direct weten dat dat een "no go area" was. Overigens heb ik deze leraar Nederlands nog wel eens in mijn huidige woonplaats gezien - ik had vroeger de neiging hem over zijn okkernoten ter verantwoording te roepen maar de tijd heelt alle wonden. Uiteindelijk heb ik met hem een gesprek aangeknoopt en naast diverse herinneringen ook de okkernoten ter sprake gebracht: anekdotes gevat in jeugdsentiment.
NB: Presentator Rob Kamphues heeft het in deze aflevering over een eindexamenklas. Waar hij deze informatie vandaan heeft, is mij een raadsel. We waren destijds (1979) allemaal zo rond de vijftien jaar, zaten in klas 9A en moesten nog een paar jaar hard zwoegen voor het eindexamen een feit was.
kijk via deze link naar aflevering 9
van seizoen 2007-2008 van KRO's De Reünie: www.npo.nl/de-reunie/06-01-2008/KRO_1277783
Veelgehoorde kritiek op de reportage over Hans en Roeland uit aflevering 9 is dat het bij een confrontatie blijft. "Wat heeft dit voor zin?" Genoeg oud-klasgenoten van mij die er de pest in hebben. Zij hadden iets anders in gedachten dan de uiteindelijke uitzending. "Is dìt nu een reünie?"
GEEN GEWONE REUNIE
Zelf heb ik (de voorbereidingen op) aflevering 9 van KRO's De Reünie altijd beschouwd als een bijzonder project dat een deel van mijn leven markeert en afsluit. In een tijd waarin ik net gesprekken met een mash’Allah personal coach ben begonnen en opgravingen in mijn verleden doe, wordt in april 2007 met mij het eerste contact gelegd door de redactie van De Reünie. Het project wordt vanuit de KRO geïnitiëerd en is dus per definitie geen gewone reünie maar een televisieproductie gebaseerd op een bestaand format (dat aspect wordt nog wel eens vergeten door mijn klasgenoten).
OPPERBESTE STEMMING
Na enige vertraging wordt in november 2007 aflevering 9 opgenomen. Reeds veel persoonlijke zaken geregeld en net mijn eerste schreden op het radiopad gezet, ben ik in opperbeste stemming. Mash’Allah, als een vis in het water voel ik mij. Het plezier spat van het scherm (zie foto hierboven). Ik zie de reportage over Hans en Roeland voor het eerst en ben onder de indruk. Lang aangehouden close-ups en oorverdovende stiltes terwijl Kamphues op zijn onnavolgbare wijze de spanning probeert te relativeren. Het blijft echter bij een confrontatie. "Wat heeft dit voor zin?"
KLASSIKALE VERTONING (1)
Zo'n reportage met-open-einde heeft zéker zin, maar dan mag zo'n project als aflevering 9 niet op zichzelf staan. Aflevering 9 wordt inmiddels [anno 2008] op vele scholen gebruikt als lesmateriaal, op die manier heeft de reportage en de aflevering als geheel zeker zin! Zo ook op de school van mijn oudste dochter Yande. Na de uitzending van aflevering 9 van KRO's De Reünie, 6 januari [2008], is besloten om deze aflevering klassikaal te gaan vertonen. Inmiddels hebben een aantal klassen het al gezien. Klassen van een school waarin deze week het project Digitaal Pesten centraal staat. Aflevering 9 past prima in dit project waarvan voorstellingen van het Try-Out-theater deel uit maken (waaronder een voorstelling speciaal voor ouders, morgenavond). TRY-OUT-THEATER
"Digitaal pesten wordt vaak gezien als een individueel probleem: een kind alleen op z’n eigen kamer, achter z’n computerscherm. Try-Out-theater is er van overtuigd dat er meer gedaan kan worden dan alleen dit kind te benaderen en gelooft in een integrale aanpak van digitaal pesten. Niet alleen de jongeren, maar ook de ouders en docenten spelen bij ons een belangrijke rol." [bron: www.try-out-theater.nl]
KLASSIKALE VERTONING (2)
Terug naar de klassikale vertoning [januari 2008] van aflevering 9. De leerlingen in Yande's klas zijn onder de indruk. "Als een leerkracht niet vroeg ingrijpt, dan kan dit het resultaat zijn," zo wordt uitgelegd. Docenten willen nog wel eens 'zeuren' als er gepest wordt - dat is dan niet voor niets, zo bedenken de leerlingen. "Als je zo oud bent en je bent er nog zó verdrietig om, dan moet het wel heel erg zijn geweest." Jongeren eigen gaan de leerlingen na de vertoning snel over tot de orde van de dag, maar de aflevering blijft op hun netvlies gebrand.
Deze weblogbijdrage wordt elke 6 januari opnieuw geplaatst, terwijl de versie van de 6 januari ervóór wordt gedeletet. Op deze manier zakt deze bijdrage niet weg in het archief maar blijft het "actueel" (net zoals "Mijn kerstverhaal" dat elk jaar terugkeert; van dit verhaal behoud ik echter wel alle versies).
Vorige week woensdag heb ik voor de eerste keer, na een gedwongen pauze van een kleine maand, weer een weblogbijdrage kunnen posten. Weblog.nl is bijna een maand offline geweest door problemen bij de verhuizing van de Typepad- naar de WordPress-omgeving. Dat offline zijn veroorzaakt dan een cold turkey joh! Bloggen hóórt er gewoon bij; of het nu columns zijn, foto’s, filmpjes of van commentaar voorziene nieuwsfeiten. Mash’Allah, wat was ik verwend met dat gemiddelde van ruim 48.000 hits per jaar! Het merendeel van die hits komt uit Senegal, België en (op de eerste plaats) Nederland.
Het is dan heel zuur wanneer dan in de laatste week van de ramadan van dit jaar mijn weblog offline gaat: de vastenmaand is altijd goed voor wat extra hits èn voor bijdragen vol inspiratie waar ik anders de rust niet voor heb. Tijdens de gedwongen blogpauze houd ik met behulp van de ‘Favorieten’ kolom van Twitter, bij, welke gebeurtenissen in het nieuws mij bezig houden. Wanneer ik het nieuws volg, ben ik altijd op zoek naar bijzondere invalshoeken: Twitter is daarbij onmisbaar. Het gros van mijn favoriete tweets uit mijn web-log-loze periode is afkomstig van twee journalisten die aan het begin van die periode juist zijn verhuisd van hun werkgebied ‘de Hoorn van Afrika’ naar Libië. De alinea’s van onderstaand nieuwsoverzicht (dat soms van hot naar her gaat – hoezo, ben ik een ADHDer? ;-) staan vol met linken naar die favoriete tweets: klik gerust door! (pagina’s worden in nieuwe vensters geopend)
VAN DE HOORN VAN AFRIKA NAAR LIBIË
In de laatste week van augustus verhuizen de journalisten Jenan Moussa en Harald Doornbos van de Hoorn van Afrika naar Tripoli, Libië. Bij al het drama dat hij verslaat, werkt de relativerende humor van Doornbos verfrissend. Moussa zoekt als het even kan de verhalen van vrouwen op, ook in Libië. Het volgen op Twitter van deze twee mensen is een waardevolle aanvulling op je dagelijkse portie nieuws uit het Midden-Oosten en wijde omtrek. Check in deze context mijn weblogbijdrage Stof tot nadenken | Food for thought van 17 augustus jl. 24 AUGUSTUS 2011
Bij het binnenkomen van Tripoli is de situatie voor de rebellen nog zeker niet beheersbaar. Maar dat mag de pret niet drukken! Refererend aan de Londense rellen tweet Doornbos het volgende: “treurig bericht voor #londonrioters, ik heb vandaag in heel Tripoli (oorlog, geen politie, iedereen gun) slechts 1 geplunderde winkel gezien” Typisch Doornbos! Denk maar aan zijn opmerking over die Somaliekids. In Nederland plaatst diezelfde dag Annemarie van Harten een kort bericht: “marcel is dood”. Dat bericht gaat op dat moment langs mij heen. Ik volg haar nog niet en weet niet wat er speelt in haar woonplaats Arnhem.
25 AUGUSTUS 2011
Terug naar Libië. Leuk om te lezen hoe één en dezelfde situatie verschillend wordt benaderd. Neem nu het personeel van het Zawiya ziekenhuis in Libië. Hun gastvrijheid doet Moussa denken aan haar moeder. Doornbos echter geeft het ziekenhuis een Michelin ster. Evenals Moussa tonen Doornbos’ foto’s kanten van het nieuws die je niet zomaar tegenkomt. Doornbos laat een bijzondere foto zien van twee rebellen bij een checkpoint die de auto waarin hij zit aanhouden. En dan deze: een blije Muhamad mag even de laptop van Doornbos gebruiken en kan zo na zes maanden weer zijn mail checken. Mash’Allah!
26 AUGUSTUS 2011
Vandaag lucht Van Harten haar hart op Twitter in een aantal berichten; ook die gaan deze dag nog langs me heen. Ze bericht over de overleden moslim Marcel, die dreigt gecremeerd te worden. Ze is op dat moment op Terschelling, ver weg van begraafplaats Moscowa (Arnhem) waar de crematie zal plaatsvinden. Om toch iets te doen, plant ze een uitvaartplechtigheid op het waddeneiland.
Doornbos opent de dag met gruwelendie tè erg zijn om op foto vast te leggen. Ook toont hij een foto van ex-model Talitha van Zon terwijl ze een hotel verlaat. Het werk van een journo kent werkelijk uitersten! Op Terschelling pakt Annemarie van Harten er opnieuw Twitter erbij en gooit een paar hartenkreten het net op. Ze zoekt een mooie soera voor dode Marcel, noemt uitvaart van sociale dienst Arnhem niets meer dan een kale vuilverbranding en in antwoord op een vraag verklaart ze zich nader: “@ramonbarends tis cremeren zonder dienst, muziek sprekers of bezoek.geen afscheid.geen tijd.” De eerste tweet, die over een soera, zou ik nooit gezien hebben, ware het niet dat tweep @NynkeSirene dit bericht retweette:
Mash’Allah. “Huh?” dacht ik eerst. Maar in retrospectief: moet je eens kijken naar die vraag, gevat in de RT. De Twitter achtergrond van @NynkeSirene bevat -tig cassettebandjes. Zou één van die bandjes zo’n mooie soera bevatten (of een song van James Brown, for that matter)? Zoals gezegd, na die “Huh?” deed ik niets – tot @NynkeSirene het woord richtte tot de moslims in haar timeline. Even dacht ik dat ze hen vroeg om te vertrekken, maar ik realiseerde me al snel dat het eerste woord ‘lieve’ betekent, in het Frysk. “Leave moslims uit mijn timeline, hebben jullie zin/tijd om je over mijn vorige tweet te buigen? #waardigsterven #soera” Ik vraag Annemarie van Harten “Waarom een soera? Was Marcel moslim?”
28 AUGUSTUS 2011
Het is inmiddels de voorlaatste ramadandag van 2011. Van Harten, nog steeds op het eiland Terschelling, ver weg van al het rumoer in Arnhem, krijgt van alle kanten vragen op zich afgevuurd. Van de antwoorden kom ik veel te weten: de voorgenomen crematie zal plaatsvinden op begraafplaats Moscowa te Arnhem, Marcel was een verslaafde, had geen familie en was door ziekte aan huis gebonden, bezocht geen moskee.
Diezelfde dag gaan mijn gedachten ook uit naar het naderende einde. Van de ramadan, wel te verstaan. Ik denk terug aan de opnames die bij ons thuis (toen nog ‘ons’) op suikerfeest 2007 zijn gemaakt ten bate van een aflevering van KRO’s De Reünie. In deze en deze tweet stuur ik mijn followers de link naar de aflevering. Harald Doornbos reageert direct: “@AbdulwadudLouws dat was een laaaaaange Ramadan!Laatste loodjes… groet”.
Alhamdulillah is Ibrahim Wijbenga, voorzitter van het Islamitisch Begrafeniswezen, door alle aandacht op Twitter op de hoogte gebracht van ‘de zaak Marcel’. Hij neemt zich voor Marcels begrafenis te regelen; begraafplaats Moscowa heeft ook een islamitisch gedeelte, zo weet hij.
Ondertussen ontvang ik weer berichten uit Libië. Al is de strijd nog niet gestreden, her en der lijkt het gewone dagelijkse leven terug te keren. “Market is open 2day in #tripoli. Saw 2 men swimming in sea. [...]” tweet Jenan Moussa. Een ander mooi voorbeeld van het verschil in benadering door Moussa en Doornbos. Daar waar Moussa observeert, denkt Doornbos aan een duik in de Méditerranée, zo blauw - zoals hij zich altijd stort in het onderwerp dat hij behandelt.
Suikerfeest (Eid oel-Fitr) in Nederland! In het grootste gedeelte van Libië moeten ze nog één dag vasten en is het morgen pas feest. Lex Runderkamp c.s. hebben zich al helemaal in Tripoli geïnstalleerd, ze gaan een reportage draaien waarvan Runderkamp al precies in het hoofd heeft hoe het eindshot er uit gaat zien: “Plein van de Martelaren helemaal vol vrije biddende Libiërs”. Ook hij denkt (net als Doornbos) aan een duik in de Middellandse Zee. Thuis in Zutphen voel ik me lekker, het is feest. En als ik me lekker voel, ben ik extra in de stemming voor flauwe woordgrappen:
Harald Doornbos plaatst een foto van mensen in een Tripolitaanse snoepwinkel. Mij valt het Milka logo op, nog net zichtbaar in de rechterbovenhoek van de foto. In een reactie wenst Doornbos mij een gezegend feest toe: “Eid Mubarak, BTW”.
Ik blijf de gebeurtenissen in Libië met interesse (en grote zorgen) volgen. Twee nieuwe tweeps die ik vanaf begin september volg verdienen speciale aandacht:
Raggz ‘e-b @raggzeb
Een dan hebben we nog een Libische rebel die járen in Schotland heeft gewoond. Hij is gefrustreerd, omdat hij niet weet waarom ze niet verder mogen opstomen. Als het staakt-het-vuren wordt verlengd kan dat worden uitgelegd als een teken van zwakte bij de rebellen, zo is zijn overtuiging.
In Nederland is ‘moslim Marcel’ inmiddels begraven in begraafplaats Moscowa te Arnhem (op tweede suikerfeestdag, 1 september jl.). Annemarie van Harten neemt zich voor zijn graf te bezoeken: “Jammer dat ik hem niet nog 1 keer kan zien.”
Flabbergasted ben ik door deze actie. Stomverbaasd ben ik als ik lees dat de man gedwongen wordt opgenomen. Waarom geen rechtszaak? De volgende dag (5 sep) moet ik nog steeds bijkomen. ‘s Avonds zap ik wat en kom ik terecht op het kanaal Arte. Hé, het Concertgebouw! Maar dan tijdens een optreden van Aretha Franklin (1968). Wauw! Wild werd ik. Nog nooit heb ik zo meegeleefd met de registratie van een live-concert als die avond. “Vast als reactie op het optreden van de stand-up Messias,” zeg ik als huis-tuin-en-keuken psycholoog. Nog nooit vervuilde ik de Twitter timeline van mijn volgers op zó'n erge manier: tweet1tweet2tweet3tweet4tweet5tweet6tweet7tweet8tweet9tweet10tweet11tweet12
In Nederland speelt ondertussen de kwestie van wel of niet hoofddoek dragen op het Don Bosco College te Volendam. Ik wijd er één tweet aan, een bericht met links naar m.i. precies de juiste informatie: het Teletekst bericht (“Hof: School mag hoofddoek verbieden”) en een reactie recht uit het hart geschreven door een mij dierbare tweep. Jammer genoeg is die reactie (over het dragen van een hoofddoek door Jezus’ moeder Maria, raddiyallahoe anha) niet meer beschikbaar.
Op 7 september wordt duidelijk dat de scoop van Jenan Moussa (het interview met Hala Misrata) de hele wereld over zal gaan [Yahoo News]. Harald Doornbos (samen met collega Jenan in Libië) is in een goede bui en laat zich letterlijk meevoeren door een rebellencommandant en in gezelschap van paffende rebellen betreurt hij dat hij ooit is gestopt met roken. “Een tevreden roker is geen onruststoker” zegt hij. Eén van de volgers van Harald Doornbos heeft zo zijn twijfels bij de kwalificatie ‘geen onruststokers’ daar waar het rebellen betreft. Harald zou Harald niet zijn als hij daar geen passend antwoord op had.
Af en toe word ik moedeloos van al die rampspoed in de wereld. Dan is het fijn wanneer er mensen zijn die even de aandacht verleggen naar positieve zaken: Doornbos over Khaled, the luckiest man alive in Libya. Stefan Pop over de Griekse crisis. Etcetera. Je aandacht richten tot Allah, Heilig en Verheven, is bij moedeloosheid pas ècht een goede oplossing. Mash’Allah! Wanneer dan iemand uit mijn timeline komt met een heel simpele tweet “How can u deny the Oneness of Allaah?” doet me dat gelijk denken aan mijn lievelingssoera, soera Ar-Rahmaan, waar deze retorische vraag uit afkomstig is. “You make my day!” tweet ik terug. “Alhamdulillaah [...] Na3am..klopt indd ;)” krijg ik als antwoord. Alle lof aan Allah, de Heer der Werelden!
Dan is het weer lachen geblazen met Harald Doornbos en één van zijn volgers, Jaap van Essen. De discussie gaat over de kleuren rood, zwart en groen.
Jenan Moussa komt op de valreep nog met een leuke anekdote. Haar taxichauffeur in Tripoli heeft een bijzondere ringtone:
11 SEPTEMBER 2011
Velen hebben er last van. Altijd weer die programma’s over De Aanslagen waarna je als moslim weer tot de verantwoording wordt geroepen. Niet zo vreemd dat veel moslims (en niet-moslims trouwens ook) getuigen van hun nine-eleven moeheid. Zeker op zo’n dag als vandaag. Maar wanneer Khalid Sinouh (reserve-keeper van PSV), voorafgaande aan een wedstrijd, op Twitter laat weten dat hij moe wordt van die 9/11 propaganda dan zijn de rapen gaar. “De honger in Afrika, Syrië, Palestijnen, Irak”. Er gebeurt nog zoveel meer op de wereld, wil hij zeggen. En nee, dat is geen moslimpropaganda maar hedendaagse wereldproblematiek. Sinouh heeft dan nog de illusie dat vanaf 14.00 uur die dag de focus weer op voetbal is (dan begint de wedstrijd). Niet dus. Op Twitter gaat hij het gesprek aan met diverse critici. Hij vindt dat 9/11 met bescheidenheid herdacht moet worden en stelt vragen bij de opmerking van iemand die zegt dat de oorlog in Irak niet vergeleken mag worden met De Aanslagen.
Mash’Allah. Something completely different is zeker @esbudakra. Haar observaties (meestal verdeeld over een aantal tweets) zijn ijzersterk en zeker een aanwinst voor je Twitter timeline. Op 12 september gaat een reeks berichten de deur uit over de onbeschoftheid van het manvolk, hun grove praat maakt haar razend. In dit geval betreft het manvolk zogenoemde baardbroeders, “die kan je ook niet meer vertrouwen, blijkt net”.
Het is een wat rustige periode, ook op Twitter. Dan heb ik tijd om te muggenziften. Als ik dan (14 sep) iemand in het radioprogramma Langs De Lijn hoor praten over “Klein Duimpje en Goliath” dan maak ik daar even wat werk van (zie tweet boven deze alinea). Luister hier naar het betreffende fragment: www.youtube.com/watch?v=E2etVaCXo_o
En dan, een dag later, een vraag over de Libische cuisine aan Harald Doornbos: Rob Berends vraagt zich af hoe het zit met het Libische eten. Het antwoord van Doornbos kun je het beste samenvatten met dat bekende hollandsche spreekwoord “honger maakt rauwe bonen zoet”. Als ik het goed begrijp, gaan zijn gedachten namelijk uit naar een fata morgana inclusief een vestiging van het vijf-sterren restaurant ‘snackbar Klarenbeek’. Rob Berends stelt Harald Doornbos voor om het concept van het patatje oorlog te claimen en een keten te beginnen. Doornbos neemt het voorstel in overweging.
Als je nog niet in actie mag komen door een staakt-het-vuren, heb je andere zorgen. Vandaag speelt Liverpool tegen Tottenham en rebel @raggzeb wilt koste wat het kost de match zien. Als je de tekst van zijn profiel kent, weet je dat dat hoge prioriteit heeft: “fighting the power. bringing down evil dictators then putting my feet up to watch the footie”. Maar hij vindt geen livestream van deze match! En dat stoort hem. Ik stuur hem de link maar helaas, in Libië is het internet te langzaam om de beelden te kunnen bekijken. “I wish you luck with following the match,” zeg ik, “and (more important) may Allah give you victory in the battle. Ameen.” Raggz ‘e-b: “Ameen.”
Dan wat foto’s van Jenan Moussa. Zelfde situaties als in de fotoserie van Harald Doornbos, soms vanuit een andere hoek bekeken: gewonde wordt veldziekenhuisje binnengebracht en een lichtgewonde CNN producer. Op Moussa’s foto van een doos vol MREs is de informatie duidelijk leesbaar: elke maaltijd heeft een ‘water activated flameless ration heater’. Ben benieuwd* hoe dàt nu precies werkt…
Later op de avond kijk ik naar “Zo: Raymann” op Nederland 1. Ik ben blij dat Jörgen Raymanns typetje ‘slager Achmed’ (“Altijd prijs met Achmed”) weer terug is, maar wat mij van deze uitzending toch het meeste bij blijft is de ‘speech’ van cabaretier Mike Boddé. Via deze webpagina kun je de volledige uitzending bekijken, vanaf ca. 19m00s kun je kijken naar Mike Boddé. Als een ‘echte’ Rotterdammert spreekt hij over de besmettelijkheid van de islam in Nederland #lol. De speech wordt direct gevolgd door een quiz gepresenteerd door de immer sympathieke Achmed de Buurtslager, geassisteerd door zijn slimste, en enige, zoon Rachiiiiid.
19 SEPTEMBER 2011
In Nederland is er ophef over Feestkleding365.nl die sinds 15 september boerka’s verkoopt: “Met de factuur van Feestkleding 365 toon je als het nodig is aan dat het hier om carnavalskleding gaat. Niemand die je wat maakt. O ja, en mocht je de door het kabinet in het vooruitzicht gestelde boete van 380 euro krijgen, dan betalen wij die voor je!” Dit is natuurlijk koren op de molen van mensen als Ehsan Jami. Vandaag zegt hij in een tweet dat je een cultuurverrader bent als je zo’n boete (als hierboven genoemd) betaalt, ook noemt hij de islam (niet voor de eerste keer) achterlijk. Op mijn vraag wat Ehsan Jami als zijn cultuur beschouwt, heeft hij tot nu toe geen antwoord gegeven, terwijl hij in de regel mensen snel van repliek dient. Raakt mijn vraag wellicht een gevoelige snaar?
Mocht in de toekomst de webpagina met de boerka-aanbieding niet meer beschikbaar zijn, dan is hier nog een mooi voorbeeld van de webpagina (vier screenshots aan elkaar 'geplakt' - klik op de afbeelding voor een groter formaat):
Luisteren en kijken naar de Algemene Politieke Beschouwingen is zeker geen straf wanneer ik mijn Twitter timeline er bij hou. Zeker wanneer iemand als @Liefdevollid deze boodschap op Twitter zet: “Zal je zien dat Henk en Ingrid inmiddels hardwerkende moslims zijn geworden”. De dag wordt afgesloten met een typische Doornbos tweet, wéér zo’n voorbeeld van ‘de humor ligt op straat’, ook in Libië. Komt-ie:
Na weken heb ik gisteren éindelijk weer een bijdrage kunnen posten op mijn weblog. Vandaag gaat Harald Doornbos terug naar Dubai. Een mooie gelegenheid om dit nieuwsoverzicht af te sluiten. Ik heb nu meer dan genoeg de schade ingehaald van weken-zonder-weblog, dacht ik zo. Mijn dochter Kiné (11 jr) doet via mij alvast de groeten aan Oggi, de kat van Doornbos die nu weken heeft doorgebracht in een asiel in Dubai. Dat valt goed en twee dagen later post Doornbos op veler verzoek een foto van Oggi (uit maart 2011), zijn “duizend dollar golden boy”. Oost west, thuis best.
Op de website van de New York Times staat een artikel dat hate guru Geert eens moet lezen. 'Muslims And Islam Were Part Of Twin Towers' Life' is de titel. Een echte eye opener!
Verschillende bronnen hebben de afgelopen dagen gesproken over de 'gematigheid' van Geert Wilders' toespraak in New York (eergisteren). Ik kon het niet opbrengen om op deze onwaarheid te reageren. Alhamdulillah heeft iemand op Twitter dat voor mij gedaan:
No mosk, no mosk, no mosk. Retoriek klonk bekend. Een verzoek om te helpen voorkomen dat New York het 'Nieuwe Mekka' wordt? Hoezo gematigd? @JeroenLouws
In de naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle Zij, die van buiten de huizen uit naar u schreeuwen – de meesten hunner hebben geen verstand. Allah's woord is waarheid 49:4
Door alle commotie die is ontstaan na uitzending van aflevering 9 van seizoen 2007-2008 van KRO’s televisieprogramma De Reünie zou je haast vergeten dat deze aflevering prima in elkaar zit. De Reünie heeft wel wat steekjes laten vallen (zie update van mijn bijdrage van 8 januari 2008) maar dat heeft geen invloed gehad op het geheel.
De aflevering lijkt wel op de pilot van een soap. Personages worden geïntroduceerd, verhaallijnen worden met elkaar vermengd en langzaam wordt toegewerkt naar het hoofdthema. Vervoer is de motor van bijna alle reportages. Als eerste hebben we Arne, de piloot en vliegschoolhouder – met als interview locatie o.a. een cockpit. Vervolgens Abdul (ondergetekende), wiens litteken door deze Arne destijds op school (1978) is veroorzaakt. Dat Abdul (moslimbekeerling) destijds werd gepest door Arne die later een moslimterrorist een vlieglesje heeft geleerd: tja, dat verzin je niet! Bruggetje naar de gevolgen van pesten: een helikopter zet de reportage over de gevolgen van pesten in gang. Na alle spanning is het ontspannen lachen met de reportage van Marja over het winnen van de Miljoenenjacht (het interview vindt plaats in een taxi). Marja is de komische noot van de soap, zeg maar - comic relief ook, na alle ellende ervóór.
Kamphues heeft een voorkeur voor aparte plekken wanneer hij een gesprek aangaat. Zou hij aanwezig zijn geweest bij het maken van mijn reportage, dan had ik in mijn woonkamer een extra gebedskleedje uitgespreid en tegen Kamphues hebben gezegd: "Kom op, Rob, ik zal wel even laten zien hoe wij moslims bidden. Doe maar mee!" Dat had amusante televisie opgeleverd, incha Allah!
Mag ik ‘m zien? Mag ik ‘m zien? Van een kennis wil ik weten wat zij van de De Reünie uitzending van eergisterenavond vond. Direct krijg ik de vraag of ik mijn litteken wil laten zien, mijn "link met nine eleven" (zie uitzending voor uitleg). Pesten is hèt thema geworden van deze aflevering die als een mokerslag is aangekomen. Op de website van De Reünie komen uit de diepste krochten van kijkerszielen heftige reacties, deze vinden hun plaats op het forum en in het gastenboek. Rob Kamphues heeft naar aanleiding hiervan een eigen reactie geplaatst in het gastenboek èn in een aparte thread van het forum.
TRAUMAHELIKOPTER
Mocht ze hem ooit tegenkomen dan hoeft mijn kennis bij mijn oud-klasgenoot Roeland niet dezelfde vraag te stellen. Roelands gelaat spreekt boekdelen, al zijn niet alle hoofdstukken duidelijk leesbaar. Waar zijn de voetnoten?
Het item waarin geplaagde Roeland en plager Hans deelnemen aan een soort dropping is aangrijpend. Zou de keuze voor een helikopter zijn gemaakt met het woord ‘trauma’ in het achterhoofd? Dapper van beide heren dat zij hun medewerking aan dit item hebben verleend. In het forum en het gastenboek van de De Reünie website krijgt Hans ladingen bagger over zich heen. Dit zegt meer over de schrijvers en schrijfsters van de reacties dan over Hans zelf. Dat de excuses van Hans niet helemaal uit de verf komen, kan liggen aan de spanning van het moment. Het item èn de studio-uitzending zijn momentopnames van maanden her, incha Allah krijgt het contact tussen Roeland en Hans een vervolg. Zonder camera’s dan maar, dat zal de heren dan meer ruimte geven.
something completely different – correcties op de uitzending aan het begin van de uitzending heeft Rob Kamphues het over klas 9A als zijnde een eindexamenklas, dat is uiteraard niet zo – destijds waren we allemaal circa veertien vijftien jaar en nog jarenlang verwijderd van examens en wat dies meer zij
"wie bidt er vijf keer per dag met zijn gezicht naar het oosten" was de tweede vraag van de uitzending – moslims bidden in de richting van de kaäba, dat is dat vierkante zwarte gebouw in het midden van de grote moskee van Mekka – Indiase moslims bijvoorbeeld bidden naar het westen, voor moslims woonachtig in Nederland is de gebedsrichting (qiblah) het zuidoosten
UPDATE D.D. 3 JAN. 2017: klik opDEZE LINKom de genoemde aflevering van KRO’s De Reünie (afl. 9, seizoen 2007-2008) te bekijken
KRO's De Reünie. Gisteren werd aflevering 9 van seizoen 2007-2008, "Vrije School Rotterdam (1979)", uitgezonden; een aflevering waaraan ondergetekende ook zijn bijdrage heeft mogen leveren (ten bate van de aflevering kwam de KRO filmen in mijn woonplaats Zutphen, o.a. in de moskee). De opnames in de studioklas duurden stukken langer dan de uiteindelijke aflevering. Vooraf aan deze opnames kwamen bij de grime lijfstraffen ter sprake (onze leraar Nederlands deelde tijdens de les regelmatig een okkernoot uit, dat is een harde tik met de knokkels van een gebalde vuist bovenop het hoofd). Dat kwam een medewerkster van het programma ter ore. Zij liet direct weten dat dat een "no go area" was. [UPDATE] Overigens zie ik deze leraar Nederlands nog wel eens mijn huidige woonplaats - ik had vroeger de neiging hem over zijn okkernoten ter verantwoording te roepen maar de tijd heelt alle wonden. Uiteindelijk heb ik met hem een gesprek aangeknoopt en naast diverse herinneringen ook de okkernoten ter sprake gebracht: anekdotes gevat in jeugdsentiment.
NB: Presentator Rob Kamphues heeft het in deze aflevering over een eindexamenklas. Waar hij deze informatie vandaan heeft, is mij een raadsel. We waren destijds (1979) allemaal zo rond de vijftien jaar, zaten in klas 9A en moesten nog een paar jaar hard zwoegen voor het eindexamen een feit was.
Veelgehoorde kritiek op de reportage over Hans en Roeland uit aflevering 9 is dat het bij een confrontatie blijft. "Wat heeft dit voor zin?" Genoeg oud-klasgenoten van mij die er de pest in hebben. Zij hadden iets anders in gedachten dan de uiteindelijke uitzending. "Is dìt nu een reünie?"
GEEN GEWONE REUNIE
Zelf heb ik (de voorbereidingen op) aflevering 9 van KRO's De Reünie altijd beschouwd als een bijzonder project dat een deel van mijn leven markeert en afsluit. In een tijd waarin ik net gesprekken met een mash’Allah personal coach ben begonnen en opgravingen in mijn verleden doe, wordt in april 2007 met mij het eerste contact gelegd door de redactie van De Reünie. Het project wordt vanuit de KRO geïnitiëerd en is dus per definitie geen gewone reünie maar een televisieproductie gebaseerd op een bestaand format (dat aspect wordt nog wel eens vergeten).
OPPERBESTE STEMMING
Na enige vertraging wordt in november 2007 aflevering 9 opgenomen. Reeds veel persoonlijke zaken geregeld en net mijn eerste schreden op het radiopad gezet, ben ik in opperbeste stemming. Mash’Allah, als een vis in het water voel ik mij. Het plezier spat van het scherm (zie foto hierboven). Ik zie de reportage over Hans en Roeland voor het eerst en ben onder de indruk. Lang aangehouden close-ups en oorverdovende stiltes terwijl Kamphues op zijn onnavolgbare wijze de spanning probeert te relativeren. Het blijft echter bij een confrontatie. "Wat heeft dit voor zin?"
KLASSIKALE VERTONING (1)
Zo'n reportage met-open-einde heeft zéker zin, maar dan mag zo'n project als aflevering 9 niet op zichzelf staan. Aflevering 9 wordt inmiddels [anno 2008] op vele scholen gebruikt als lesmateriaal, op die manier heeft de reportage en de aflevering als geheel zeker zin! Zo ook op de school van mijn oudste dochter Yande. Na de uitzending van aflevering 9 van KRO's De Reünie, 6 januari [2008], is besloten om deze aflevering klassikaal te gaan vertonen. Inmiddels hebben een aantal klassen het al gezien. Klassen van een school waarin deze week het project Digitaal Pesten centraal staat. Aflevering 9 past prima in dit project waarvan voorstellingen van het Try-Out-theater deel uit maken (waaronder een voorstelling speciaal voor ouders, morgenavond). TRY-OUT-THEATER
"Digitaal pesten wordt vaak gezien als een individueel probleem: een kind alleen op z’n eigen kamer, achter z’n computerscherm. Try-Out-theater is er van overtuigd dat er meer gedaan kan worden dan alleen dit kind te benaderen en gelooft in een integrale aanpak van digitaal pesten. Niet alleen de jongeren, maar ook de ouders en docenten spelen bij ons een belangrijke rol." [bron: www.try-out-theater.nl]
KLASSIKALE VERTONING (2)
Terug naar de klassikale vertoning [januari 2008] van aflevering 9. De leerlingen in Yande's klas zijn onder de indruk. "Als een leerkracht niet vroeg ingrijpt, dan kan dit het resultaat zijn," zo wordt uitgelegd. Docenten willen nog wel eens 'zeuren' als er gepest wordt - dat is dan niet voor niets, zo bedenken de leerlingen. "Als je zo oud bent en je bent er nog zó verdrietig om, dan moet het wel heel erg zijn geweest." Jongeren eigen gaan de leerlingen na de vertoning snel over tot de orde van de dag, maar de aflevering blijft op hun netvlies gebrand.
Vanmiddag heeft de KRO achtergrondinformatie geplaatst over de komende aflevering van De Reünie (6 januari 2008, 21.15 uur, Nederland 1) waar ik als één van de oud-klasgenoten deel van uitmaak. Hieronder volgt de integrale tekst.
bron : reunie.kro.nl/uitzendingen/2007-2/2008-01-06/index.aspx
"We gaan terug naar 1979. De Rotterdamse Vrije School was een school op antroposofische leest geschoeid. De leerlingen kregen veel expressievakken, zoals eurythmie, samenzang en toneelspel. Deze klas was één van de laatste lichtingen die nog op zaterdagochtend les had. Het was een kleurrijke klas, waarbij maar weinigen uit een echt antroposofisch gezin kwamen.
"Eén van die leerlingen was Arne. Hoe is het met hem gegaan na de schooltijd? Hij trok al op jonge leeftijd door Europa, om uiteindelijk een vliegschool in Florida te beginnen. Op 11 september 2001 veranderde zijn leven drastisch. Arne bleek één van de kapers van de aanslag opgeleid te hebben.
"Hoewel de verbondenheid tussen de leerlingen groot was, werd er ook gepest in de klas. Roeland bijvoorbeeld was klein, had een bloempotkapsel en at boterhammen met komkommer. Hij was het mikpunt van pesterijen. Regelmatig werd hij het raam uitgegooid. Of in de kast opgesloten. Roeland heeft daar nog steeds last van. De Reünie stuurde hem met één van de vroegere pesters de Veluwe op om een oude rekening te vereffenen. Het verschil tussen 'dader' en 'slachtoffer' bleek echter veel kleiner te zijn dan verwacht.
"Wilco werd ook gepest. Iedereen herinnert zich nog het incident waarbij Wilco door een ruit geduwd werd en het bloed uit zijn slaap stroomde. Wilco heeft na de school geheel zijn eigen pad gekozen. Hij werd actievoerder en woonde maandenlang in een tent op de vliegbasis Woensdrecht om tegen de kruisraketten te protesteren. Tegenwoordig heet Wilco 'Abdul'. Vijf keer per dag knielt hij richting Mekka.
"Ook Marja heeft een ommekeer in haar leven gekend. De deelname aan een opname van 'Miljoenenjacht', leverde haar een half miljoen op. Wat heeft ze met het geld gedaan en hoe heeft het haar leven veranderd?"
.jpg)
