Leplazerus

Vanaf vandaag slik ik ook een medicijn om het cholesterol gehalte in mijn bloed te beteugelen (alsof de medicijnen tegen diabetes niet genoeg waren). Je schrikt je het leplazerus bij het lezen van de bijsluiter, met name de bijwerkingen (één daarvan is nota bene diabetes, serieus!).

Een te hoog cholesterolgehalte kan er op termijn voor zorgen dat aders dichtslibben. Mede door het gebruik van het medicijn kan ik voorkomen dat in de toekomst dotteren nodig is; daar moet ik afgelopen middag aan denken wanneer ik een kijkje neem in mijn kelder waar een medewerker van een ontstoppingsbedrijf bezig is de afvoer te 'dotteren' (zie foto). Het wordt een gore bende, de medewerker is geen zachte heelmeester - en da's maar goed ook. Incha Allah zijn zulke ingrepen bij mij in de toekomst niet nodig. Ik bid daarom: [2:286]

(In de Naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle)
Allah belast geen ziel boven haar vermogen, vóór haar is wat zij verdient en tegen haar is ook wat zij verdient. (Bid daarom:) "Onze Heer, straf ons niet als wij vergeten of een fout hebben begaan Heer, en belast ons niet zoals Gij degenen die voor ons waren hebt belast Onze Heer, belast ons niet met datgene, waarvoor wij de kracht niet hebben (het te dragen) en wis onze fouten uit en schenk ons vergiffenis en wees ons barmhartig. Gij zijt onze Meester, help ons daarom tegen het ongelovige volk."
(Allah's woord is waarheid)

Chill

www.jebril.com/en/content/jebrils-radio

Ik mag het niet zeggen van mijn kinderen: "Chill".
Net terug van de avondvierdaagse (mijn dochter Kiné aangemoedigd tijdens de intocht) zet ik eergisteravond de radio aan: Jebril's Radio, "Quraan wa Doaa". Effe geen Radio Nostalgia deze keer (normaal mijn eerste radiokeus). Ik doe de japp (woedoe, de rituele wassing) en bereid me voor op het avondgebed. Door de speakers van mijn PC klinken bekende verzen: het zijn de laatste twee aya's van soera Baqara (2:285-286) met in de allerlaatste aya een smeekgebed (doa) als een parel gevat in een vers. Weet je nog?

Muhammad Jebril begint met de volgende soera wanneer ik zijn stem uitfade. "Astaghfiroellah, astaghfiroellah, astaghfiroellah, bismillah, allahoe akbar..." Ik spreek de iqama uit en bidt. Ik ben het avondgebed wat laat begonnen en merk op dat ik na afloop nog nèt genoeg tijd heb voor mijn smeekbeden + uitgebreide zikr vóór dat de tijd van het nachtgebed daar is. Ik sta op, fade Jebril in en het vervolg van soera Qasas klinkt (op Jebril's Radio klinken soera's en doa's in random order). Ik pak het boekje "[Introduction au] Wird Tidiane" erbij. Om niet teveel hooi op mijn gebedsketting te nemen, beperk ik mij voorlopig tot de Lazima (blz. 5-9 van het boekje). De Wazifa (vanaf blz. 9) blijkt toch nog teveel [zie weblogbijdrage Mechanische zikr, zeg maar van 27 mei jl.]; de Salaatoul Fatih (mij enorm dierbaar sinds ik erover droomde) maakt óók deel uit van de Lazima (hònderd keer maar liefst) evenals de tahliel ("La ilaha ill'Allah") en "Astaghfiroellah" (beiden honderd keer).

Koranrecitatie en litanieën mengen zich: veel audio prikkels tegelijkertijd! Je bent een ADHD'er of je bent het niet, hè :-) Net tussen de Salaatoul Fatih  en de tahliel, tijdens het "Soebhana rabbika..." (zie foto in deze alinea) komt er nòg een audio prikkel bij: mijn persoonlijke muezzin roept vanuit mijn mobiel op tot het nachtgebed. Ik laat de muezzin zijn ding doen en ga door met de tahliel.

Koran, tahliel, azaan. Mash'Allah, de weldaad van een warm bad vol ibada (aanbidding). Snel schrijf ik mijn ervaringen van deze avond op (zie foto in deze alinea) en besluit het pas morgen uit te werken. "Hayya 'ala Salaat". Ik doe de radio uit en verricht het nachtgebed in alle rust: chill, zó hoort het nachtgebed te zijn. Jammer dat ik het de laatste tijd uitstel en het de volgende ochtend pas inhaal terwijl ik de laatste dagen tot diep in de nacht wakker ben en werk aan mijn weblogarchief. "Astaghfiroellah", indeed :-)

[0575-HAIKU] Yallah, Ya Rabbi!

Yallah, Ya Rabbi!
Mijn gemoed is mij te zwaar
Mag het wat minder?

amien, 2:286 indachtig

Jihaadoennafs: makkelijker gezegd dan gedaan

Je kunt het op veel manieren vertalen, maar laat ik voor deze gelegenheid jihaadoennafs vertalen met "de strijd met jezelf tegen jezelf". Soms heb je in die strijd hulp nodig. Hulp van anderen, hulp van medicijnen.

 

Anno 2005

Op 6 april 2005 is bij mij de diagnose ADHD gesteld. Nog vol hoop geef ik in mijn bijdrage Diagnose ADHD? AlHamDulillaH! (9 april 2005) opening van zaken over deze diagnose. Een paar dagen later schrijf ik in mijn bijdrage De geest uit de fles (11 april 2005) het volgende:

"Alle schuld op de omgeving schuiven als die niet om kan gaan met mijn chaos vind ik egoïstisch. Door de acceptatie van medicatie ga ik nu de strijd aan met mijn eigen chaotische ik en probeer hem op die manier wat te temmen. Die strijd is in mezelf met mezelf, een inspanning op weg naar rust, incha Allah."

In die tijd heb ik, ondanks de vele dips, de hoop dat er nu ècht een einde komt aan al die chaos in mijn leven. In mijn bijdrage Fasten your seatbelts (31 mei 2005) doe ik een poging om die chaos om te zetten in tekst om zo mijn bezoekers een idee te geven hoe het daarboven in mijn hoofd allemaal werkt: (jeugd)herinneringen in paragrafen ingedeeld, maar per paragraaf géén interpunctie whatsoever - de lezer moet dan zelf orde brengen in de chaos.

Vaak genoeg vervliegt de hoop. Een periode waarin diepe dips en hyperpositieve stemmingen zich afwisselen (zie hierboven voor een screen shot van een fragment van een weblogbijdrage uit 11 november 2005, dit is de link naar de complete bijdrage van die dag). Lees in deze context eens mijn bijdragen Himmelhoch jauchzend... (22 augustus 2005) en ...zum Tode betrübt (12 september 2005). De ritalin doet in die tijd zulke gekke dingen met mijn hoofd dat ik in oktober 2005 besluit om van de één op de andere dag te stoppen met de ritalin (Kouwe kalkoen, 3 oktober 2005), omdat ik zó graag met de ramadan wil meedoen. Gelukkig praat Ndoya mij dat slechte idee uit het hoofd.

NB: wat ik in die tijd per dag naar binnen werk aan ritalin gaat werkelijk alle perken te buiten (110 mg/d) maar mijn toenmalige psych gaat akkoord, dus "Geen probleem" denk ik. Dus wel. Een paar dagen later krijg ik een soort aanval, lees daarover meer in Toeval bestaat (9 oktober 2005) en Naschok, kracht 10 op de schaal van Abdul (11 oktober 2005).

 

 

Anno 2010

Genoeg over toen. Terug naar nu. Alleen Zum Tode betrübt is nu van toepassing. Het kost me nu zóveel moeite om de leuke dingen van het leven te zien. Door het ontbreken van een sociaal leven is dat moeilijk. Het zijn mijn werk (part-time) en mijn kids die mij op de been houden. Levensvreugde uit alledaagse dingen halen, zoals ik vroeger met gemak deed, is nu een hele kluif om te doen. Mash'Allah, maar het lukt in ieder geval nog!

Om ook aan die dips wat te doen, ga ik nu binnenkort weer beginnen met gesprekken. Of het wat uithaalt? Incha Allah! Feit blijft dat het heel lang heeft geduurd tot ik een plek heb gevonden waar ik die gesprekken wil doen. Weer terug naar het bureau waar bij mij in 2005 ADHD is vastgesteld, is geen optie. Er zijn daar teveel verkeerde beslissingen genomen (zoals het opvoeren van mijn dagelijkse dosis ritalin naar uiteindelijk die 110 mg/d, destijds in 2005) om nog enige vertrouwen te hebben in het hele apparaat. Naast mijn ritalin (superpilletje! noemt Kiné het nog steeds) slik ik nu al sinds eind augustus het kalmerende middel Oxazepam (mega-pilletje! zegt ze). Het is eigenlijk een middel dat je maximaal twee weken mag slikken en bij hoge uitzondering niet meer dan twee maanden... Incha Allah zullen de gesprekken helpen en kan ik dan beginnen met het afbouwen van die Oxazepam. Voor het me sloopt.

 

1432 / 2011 (incha Allah)

December komt eraan, incha Allah. En wàt een maand! Mijn weblog viert donderdag a.s. zijn zevende verjaardag. Ongeveer twee dagen na Sinterklaas is het islamitisch Nieuwjaar (we gaan van 1431 naar 1432). Kerst komt eraan uiteraard, in mijn mash'Allah machtig mooie straat kun je daar niet omheen (bekijk deze video van de kerstborrel uit 2009). En voor je het weet is het dan wéér oud-en-nieuw (bekijk deze video van oud-en-nieuw, thuis en om het huis, van 2007/2008). Die geesten van het oude jaar (of wat het ook zijn) die hoef je niet weg te knallen met knal- en siervuurwerk. Het zijn je eigen demonen, die je zelf kan verjagen. Vraag daarbij Allah om hulp. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, maar: schroom niet om indien nodig ook de hulp in te roepen van een professional (imam, psych, noem maar op). Als Allah het wil zullen de stappen die jij zet naar verbetering, leiden tot een beter leven - tot meerdere eer en glorie van Hem.

Soera Al-Baqara 2:286

Soms zit 't me zó hoog dan zie ik niet meer dat ik mijn toevlucht bij Hem kan vinden

(In de Naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle)
Allah belast geen ziel boven haar vermogen. Voor haar is wat zij verdient en tegen haar is ook wat zij verdient. (Bid daarom:)
"Onze Heer, straf ons niet als wij vergeten of een fout hebben begaan. Heer, en belast ons niet zoals Gij degenen die voor ons waren hebt belast. Onze Heer, belast ons niet met datgene, waarvoor wij de kracht niet hebben (het te dragen) en wis onze fouten uit en schenk ons vergiffenis en wees ons barmhartig. Gij zijt onze Meester, help ons daarom tegen het ongelovige volk."
(Allah’s woord is waarheid)

Soera Al-Baqarah 2:286

Yaa Rabbi!

Mash’Allah. Het is zondagavond en ik baan mij een weg door de rokerige gezelschapsruimte van de moskee. Een videobeam projecteert het signaal van een Turkse televisiezender: de volle zaal leeft enthousiast mee met de verrichtingen van diverse clubs in de Turkse voetbalcompetitie. Ik ben onderweg naar de gebedsruimte. In de ‘sluis’ tussen de gezelschaps- en de gebedsruimte bevinden zich de planken waar de schoenen worden gestald: nagenoeg leeg. Bij het betreden van de gebedsruimte wacht mij een aangename verrassing. Twee broeders staan er paraat, de één biedt mij twee mini-snacks aan (ik kies de Snickers en steek ze in mijn jaszak voor later) en van de ander krijg ik een scheut reukwater op mijn handpalmen, ik wrijf in mijn handen en bestrijk vervolgens mijn gezicht.

Mash’Allah, het lijkt wel Mawloud :-) Vooraan in de gebedsruimte is de imam bezig met het groeten van de profeet en het vragen van zegeningen voor hem. Naast hem zit dezelfde jonge jongen (ziet er uit als ongeveer achttien jaar) waarmee ik een paar dagen geleden een gesprek had (zie mijn log Go with the flow van 27 september 2006). Hij neemt de recitatie van enkele korte soera’s voor zijn rekening die hij van elkaar scheidt met een takbier: "Allahoe Akbar!" Op die manier heb ik nog nooit soera’s gereciteerd horen worden. Bijzonder! Aan het eind van deze serie van soera’s en salawat draagt de imam een lange serie smeekgebeden voor: "Yaa Rabbi! Oh Heer!" Vol vuur antwoorden de aanwezigen meerdere malen met een luid "Amien!" Voor mezelf doe ik ook een beroep op mijn Heer, dat Hij mij mag steunen in deze moeilijke tijden, waarin ik op persoonlijk vlak een crisis van ongekende omvang doormaak.

Bij het verrichten van de soennah gebeden, voorafgaande aan het nachtgebed (isja) draagt de imam nog steeds zijn burgerkloffie. Voor aanvang van isja draagt hij zijn hoofddeksel over aan de jonge jongen, geeft hem een lange zwarte overjas en in vol ornaat gaat de jonge jongen voor in het gebed: isja, tarawih èn witr! Mash’Allah! Na afloop is het hij die gezeten tegenover de gemeente aya’s 285 en 286 van soera Al-Baqarah voordraagt. Tijdens het smeekgebed van 2:286 open ik mijn handen en mijn hart. "Oh Allah! Geef mij de kracht om mijn huidige crisis te kunnen dragen!"

Na afloop vertelt de jonge jongen mij desgevraagd dat hij in de leer is bij de imam. Mocht de imam eens een keer niet kunnen voorgaan in gebed, dan hij de vervanger. Althans, daar wordt naar toe gewerkt. Wanneer ik iemand nodig heb die mij de kneepjes kan bijbrengen van koranrecitatie, dan moet ik de imam daarover aanspreken, zegt hij. De moskee kent ook koranlessen voor kinderen, maar de uitleg is merendeels in het Turks. Dus zal ik voor Ahmed een oplossing moeten verzinnen, want hij is zeer gemotiveerd om te leren reciteren met het Arabische schrift als uitgangspunt, maar het Turks is hij niet machtig :-)

Thuisgekomen deel ik de Snickers met Ndoya en kijk ik terug op een machtig mooie avond vol aanbidding en gebeden. Zeker vol herhaling vatbaar!

Go with the flow

Gisterenavond. Af en toe zijn mijn gedachten afgeleid, maar in het algemeen ga ik mee met de stroom van de tarawih. De ‘afsluiting’ waar ik het over had in mijn vorige log, is de recitatie van aya’s 285 en 286 van soera Al-Baqarah, krijg ik desgevraagd te horen van de jongen die de recitatie voor zijn rekening heeft genomen. Ik vertel hem dat ik 2:286 in mijn hart heb gesloten.
"Ken jij ‘m al uit je hoofd?" vraagt hij enthousiast.
Mash’Allah, dit doet me denken aan mijn begintijd als ‘verse moslim’: door de Nederlandse ‘vertaling’ te lezen van soera Ar-Rahmaan sluit ik deze in mijn hart en heb een tijdje later het geluk deze soera voor het eerst in het Arabisch te horen (zie deel 8 van mijn bekeringsverhaal).

Naar vermogen

Alhamdulillah. Wegens medicatie is vasten voor mij geen optie tijdens de ramadan, maar wat ben ik blij met de gift van tarawih! Zo kan ik toch naar vermogen deel nemen aan deze heilige vastenmaand. Een maand waarin ik incha Allah voor een aantal belangrijke beslissingen kom te staan. Een maand waarin ik Allah soebhana wa ta’ala smeek mij naar vermogen te belasten. Inderdaad, een maand waarin ik mij nog meer richt op die ene smeekbede die al zoveel voor mij heeft betekend. De smeekbede die als een rode draad door mijn web-log loopt:

Allah belast geen ziel boven haar vermogen. Voor haar is wat zij verdient en tegen haar is ook wat zij verdient. (Bid daarom:) "Onze Heer, straf ons niet als wij vergeten of een fout hebben begaan. Heer, en belast ons niet zoals Gij degenen die vóór ons waren hebt belast. Onze Heer, belast ons niet met datgene waarvoor wij de kracht niet hebben (het te dragen), wis onze fouten uit en schenk ons vergiffenis en wees ons barmhartig. Gij zijt onze Meester, help ons daarom tegen het ongelovige volk." 2:286

Na afloop van alle gebeden (isja, tarawih en witr) van vanavond volgt na enkele doa’s als echte afsluiter nog een korte recitatie uit de koran. Gisteren was ik er ‘niet helemaal bij’ maar vanavond wel: ik luister naar die afsluitende recitatie en herken frasen uit 2:286. Mash’Allah! Direct na het opstaan geef ik de imam een hand (ja, ik stond eerste rang vandaag :-) en loop dan helemaal naar achteren, naar Ercan Demircan, één van de moskeemedewerkers die de doa’s en salawat voor zijn rekening neemt. "Was dat die laatste aya uit soera Al-Baqarah, die zojuist werd voorgedragen?" vraag ik hem. Ik wil ook altijd alles zeker weten :-)

"Ja ja, dat zou kunnen," is het antwoord. Voorafgaande aan de tarawih van morgen check ik incha Allah de uitspraak van 2:286 en zal dan morgenavond incha Allah met nog meer aandacht en concentratie aan de tarawih deelnemen, fi sabilillah.

De kracht hebben

"Gezondheid is nummer één". Werk komt voorlopig op de tweede plaats bij yours truly. Wat mijn koppie doormaakt is een test van Allah soebhana wa ta’ala. Een test die ik niet kan doorstaan wanneer ik mij hypergemotiveerd op de zoveelste baan stort. Een test die ik eerst moet doorstaan wil ik weer aan werk gaan denken. Een test waarvoor ik incha Allah de kracht heb het te dragen.

Laa yoekallifoellâhoe nafsan illaa woes’ahaa, lahaa maa kasabat wa ‘alayhaa maaktasabat. "Rabbanaa laa toeagithnaa in nasienaa aw agta-naa. Rabbanaa walaa tahmil ‘alaynaa isran kamaa hamaltahoe ‘alaa allaziena min qablinaa. Rabbanaa walaa toehammilnaa maa laa taaqata lanaa bihi wa’foe ‘annaa waghfir lanaa warhamnaa. Anta mawlaanaa fansoernaa ‘alaalqawmilkaafirien." 2:286

Allah belast geen ziel boven haar vermogen. Voor haar is wat zij verdient en tegen haar is ook wat zij verdient. "Onze Heer, straf ons niet als wij vergeten of een fout hebben begaan. Onze Heer, en belast ons niet, zoals Gij degenen, die vóór ons waren hebt belast. Onze Heer, belast ons niet met datgene, waarvoor wij de kracht niet hebben (het te dragen), wis onze fouten uit en schenk ons vergiffenis en wees ons barmhartig. Gij zijt onze Meester, help ons daarom tegen het ongelovige volk." 2:286

Papa, pilletje! (II)

“Dat vermaledijde methylfenidaat!” Zo laat ik mij wel eens uit over mijn pilletjes. Dat ze tòch helpen blijkt gisteren wel. Mijn innamemoment van 14 uur over het hoofd gezien (30 mg), ga ik ruim een half uur later naar school om Yande, Ahmed en Kiné op te halen. Pas tegen het volgende innamemoment aan (17 uur, 20 mg) word ik mij bewust van een groeiende angst en onzekerheid. Helemaal nadat ik voor de tweede keer in korte tijd in verwarring bij de kassa van de buurtsuper sta en de kassière mij nota bene moet hèlpen met afrekenen.

Na thuiskomst lig ik even op de bank en dan gaat het weer. Blijkt dus dat die vermaledijde pilletjes wèl helpen tegen angst, onzekerheid en verwarring. Die chaos en drukte zijn er nog steeds. Alhamdulillah is er dus wel vooruitgang geboekt, maar ik was mij nog niet bewust op welk vlak die vooruitgang plaats vond. Totdat die angstonzekerheidverwarringenwatalnietmeer cocktail begon te werken: juiste innames van die pilletjes werken die cocktail tegen blijkt dan.

“Papa,” zegt Yande vanmorgen, “je moet die pilletjes niet meer vergeten hoor! Oké?” Ik dank Allah soebhana wa ta’ala op mijn blote knieën voor mijn gezin. Incha Allah is onze zwaarste periode nu achter de rug en kan het nu incha Allah alleen nog maar beter gaan. Wederom heb ik steun aan een smeekgebed dat, zoals ik al eerder heb geschreven in één van mijn eerste weblogbijdragen, gelijk een parel gevat is in een vers. Vers 286 van hoofdstuk 2:

(In de Naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle)
Allah belast geen ziel boven haar vermogen. Voor haar is wat zij verdient en tegen haar is ook wat zij verdient. (Bid daarom:) “Onze Heer, straf ons niet als wij vergeten of een fout hebben begaan. Heer, en belast ons niet zoals Gij degenen die voor ons waren hebt belast. Onze Heer, belast ons niet met datgene, waarvoor wij de kracht niet hebben (het te dragen) en wis onze fouten uit en schenk ons vergiffenis en wees ons barmhartig. Gij zijt onze Meester, help ons daarom tegen het ongelovige volk”
(Allah’s woord is Waarheid)

Opkrabbelen

Mijn fascinatie voor de dood van de afgelopen dagen heeft zijn wortels in gebeurtenissen in het verleden. Het heeft alhamdulillah niets te maken met mijn medicijngebruik in verband met mijn ADHD. Echter, dat medicijn methylfenidaat helpt natuurlijk niet echt om snel uit een diep dal te komen.

"Ik moet wel zeggen dat ik blij ben dat je fascinatie voor de dood van de laatste tijd een reden had, want ik was al bang dat je aan het wegzakken was in een rare duistere put", aldus een bezorgde vaste bezoeker van mijn weblog toen ik deze uitlegde over het hoe en waarom van mijn fascinatie.

Alhamdulillah, mede dankzij herlezing van aya 2:286 ben ik opgekrabbeld en voel ik mij mash’Allah weer in staat om als vanouds logs te schrijven. Mijn favoriete categorie is ‘Gezinsleven’ maar in die categorie heb ik al lang geen logs meer geplaatst. Laat ik nog even de laatste hand leggen aan mijn log "Een lach breekt door" en hem vervolgens in die categorie plaatsen als een frisse nieuwe start van mijn weblog. Tot zo!

Allah belast mijn ziel naar vermogen

(In de Naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle)
Allah belast geen ziel boven haar vermogen
Voor haar is wat zij verdient
en tegen haar is ook wat zij verdient (Bid daarom:)
"Onze Heer, straf ons niet als wij vergeten of een fout hebben begaan Heer, en belast ons niet zoals Gij degenen die voor ons waren hebt belast Onze Heer, belast ons niet met datgene, waarvoor wij de kracht niet hebben (het te dragen) en wis onze fouten uit en schenk ons vergiffenis en wees ons barmhartig. Gij zijt onze Meester, help ons daarom tegen het ongelovige volk"
(Allah’s woord is waarheid)
2:286

Wat mij ook overkomt, ik heb het verdiend. Valt het zwaar dan is dat naar, maar ik weet dat Allah mijn ziel belast naar vermogen. In zware tijden heeft Allah middels dit vers (2:286) mij veel geholpen. Aan de ene kant geeft het kracht door de zekerheid dat alles wat in mijn leven gebeurd van Allah afkomstig is; aan de andere kant troost het door het smeekgebed dat gelijk een parel in het vers is gevat. Problemen in het leven zijn een test van de imaan, een test van de geloofsbeleving. Wordt dat op de proef gesteld, dan kan een smeekgebed zoals deze je erdoor heen helpen.

[zie ook mijn weblogbijdrage
Een parel gevat in een vers van 27 februari 2004]

Een parel gevat in een vers

(In de Naam van Allah, de Barmhartige, de Genadevolle)
Allah belast geen ziel boven haar vermogen, vóór haar is wat zij verdient en tegen haar is ook wat zij verdient. (Bid daarom:) "Onze Heer, straf ons niet als wij vergeten of een fout hebben begaan Heer, en belast ons niet zoals Gij degenen die voor ons waren hebt belast Onze Heer, belast ons niet met datgene, waarvoor wij de kracht niet hebben (het te dragen) en wis onze fouten uit en schenk ons vergiffenis en wees ons barmhartig. Gij zijt onze Meester, help ons daarom tegen het ongelovige volk."
(Allah's woord is waarheid) Hoofdstuk Al-Baqarah 2:286 

Wat mij ook overkomt, ik heb het verdiend. Valt het zwaar dan is dat naar, maar ik weet dat Allah mijn ziel belast naar vermogen. In zware tijden heeft Allah middels dit vers (2:286) mij veel geholpen. Aan de ene kant geeft het kracht door de zekerheid dat alles wat in mijn leven gebeurd van Allah afkomstig is; aan de andere kant troost het door het smeekgebed dat gelijk een parel in het vers is gevat. Problemen in het leven zijn een test van de imaan, een test van het Godsbesef. Wordt dat op de proef gesteld, dan kan het smeekgebed je erdoor heen helpen. Het lijkt mij een uitdaging om dit vers ook aan mijn kinderen te leren; uiteraard in het Arabisch. Elke avond voor het slapen gaan reciteer ik samen met hen een aantal hoofdstukjes uit de koran; soms voorafgegaan door een uitleg van de Fatihah (met dank aan "Onze Oemma") of van Al-Ikhlaas. De reeks hoofdstukjes die mijn kinderen en ik doen voor ik ze een nachtzoen geef, is in de loop van de tijd steeds langer geworden en omvat inmiddels de Fatihah, Al-Ikhlaas, Al-Kafiroen en Ash-Shams (die laatste is de favoriete soera van mijn kinderen). Zo'n smeekgebed gevat in een vers is dan een mooie afsluiter zo vlak voor het slapen gaan en kan hen indien nodig, vooral na uitleg in het Nederlands, ook de kracht en troost geven die ik er uit heb geput.