De Reünie, aflevering 9 : soap pilot

Door alle commotie die is ontstaan na uitzending van aflevering 9 van seizoen 2007-2008 van KRO’s televisieprogramma De Reünie zou je haast vergeten dat deze aflevering prima in elkaar zit. De Reünie heeft wel wat steekjes laten vallen (zie update van mijn bijdrage van 8 januari 2008) maar dat heeft geen invloed gehad op het geheel.

De aflevering lijkt wel op de pilot van een soap. Personages worden geïntroduceerd, verhaallijnen worden met elkaar vermengd en langzaam wordt toegewerkt naar het hoofdthema. Vervoer is de motor van bijna alle reportages. Als eerste hebben we Arne, de piloot en vliegschoolhouder – met als interview locatie o.a. een cockpit. Vervolgens Abdul (ondergetekende), wiens litteken door deze Arne destijds op school (1978) is veroorzaakt. Dat Abdul (moslimbekeerling) destijds werd gepest door Arne die later een moslimterrorist een vlieglesje heeft geleerd: tja, dat verzin je niet! Bruggetje naar de gevolgen van pesten: een helikopter zet de reportage over de gevolgen van pesten in gang. Na alle spanning is het ontspannen lachen met de reportage van Marja over het winnen van de Miljoenenjacht (het interview vindt plaats in een taxi). Marja is de komische noot van de soap, zeg maar - comic relief ook, na alle ellende ervóór.

Kamphues heeft een voorkeur voor aparte plekken wanneer hij een gesprek aangaat. Zou hij aanwezig zijn geweest bij het maken van mijn reportage, dan had ik in mijn woonkamer een extra gebedskleedje uitgespreid en tegen Kamphues hebben gezegd: "Kom op, Rob, ik zal wel even laten zien hoe wij moslims bidden. Doe maar mee!" Dat had amusante televisie opgeleverd, incha Allah!

Een deel van deze bijdrage is ook geplaatst op het De Reünie forum:
paspoort.kro.nl/forums/363158/ShowPost.aspx

UPDATE D.D. 3 JAN. 2017: klik op DEZE LINK om de genoemde aflevering van KRO’s De Reünie (afl. 9, seizoen 2007-2008) te bekijken

Fietstocht naar Mekka niet gelukt

Op 29 oktober jl. heb ik op Nioweb.nl een artikel gelezen over het voornemen van Salim Moumou Eljeddahoui om per fiets naar de hajj te gaan. Vandaag ontvang ik van een Senegalese kennis een Word document waarin een interview staat met deze ondernemende moslim. Zijn doel (Mekka) heeft Salim niet bereikt, hij werd aan de grens met Jordanië vastgehouden op verdenking van terroristische activiteiten. Op dit moment bevind hij zich nog in Syrië.

Helaas heb ik niet de tijd om het gehele interview te vertalen in het Nederlands. Daarom volgt nu de (originele) Franstalige versie. Ben je in de gelegenheid om dit interview in het Nederlands te vertalen, stuur me dan een bericht via het emailformulier van mijn weblog via Twitter @AbdulwadudLouws

Salim Moumou Eljeddahoui

ÉCHEC PELERINAGE 5000 KM A VELO

Tout le monde se souvient de Salim Moumou, ce jeune français parti à la fin du mois d'octobre de Notthingam, ville de l'est de l'Angleterre, pour accomplir le pèlerinag à vélo (lire notre article : Salim fera 5 000 km à vélo pour rejoindre La Mecque). Alors qu'il prévoyait d'arriver pour le début du hajj le 18 décembre dernier, Salim a déchanté à la frontière jordanienne. Malgré toutes les garanties et les explications fournies, les douaniers jordaniens n'ont rien voulu entendre et ont catégoriquement refusé de le laisser passer. Son voyage s'est donc terminé en Syrie, pays à partir duquel il a bien voulu nous accorder cette interview. Retour sur son échec.

Al-Kanz : Votre périple a fait le tour du monde, puisque de nombreux journaux (anglophones, arabophones, francophones) en ont fait part. Qu'est-ce qui vous a motivé à vous rendre à La Mecque à vélo?

Salim : Ce qui m'a poussé, c'est que depuis plusieurs années quand je lisais le verset suivant :
"Et fais aux gens une annonce pour le hajj. Ils viendront vers toi, à pied, et aussi sur toute monture, venant de tout chemin éloigné pour participer aux avantages qui leur ont été accordés et pour invoquer le nom d'Allah aux jours fixés (sourate 22, versets 27-28).
Je voulais vivre ce verset pleinement, retrouver la sensation des musulmans de jadis qui n'avaient pas de moyens de locomotion modernes, qui allaient au bout de leur résistance physique et qui une fois arrivés à La Mecque le ressentaient comme une récompense, un bienfait d'Allah pour tout ce qu'ils ont enduré.

Al-Kanz : On imagine que parcourir 5 000 kilomètres à vélo n'est pas donné à tout le monde. Comment vous êtes vous préparé physiquement et psychologiquement avant de monter sur selle?

Salim : Je me suis entraîné physiquement en Angleterre avec le matériel utilisé pour mon voyage pour être dans les conditions réelles, celles que je connaîtrais après mon dèpart. Mon mental, je l'ai entraîné surtout spirituellement. C'est d'ailleurs ce contact constant avec le TOUT – PUISSANT qui m'a permis de ne pas flancher dans les moments difficiles.

Al-Kanz : Malheureusement, vous n'avez pas pu vous rendre en Arabie saoudite. Pourquoi les autorités jordaniennes vous ont interdit l'accès xc3 leur territoire?

Salim : Les douaniers jordaniens m'ont isolé dans une pièce pour me poser une multitude de questions. Ils n'ont pas cru à mon voyage et m'ont soupçonné d'avoir des projets terroristes. Ils m'ont fait patienter pendant des jours et la réponse a été celle que vous savez.

Al-Kanz : Ce genre de tracas est prévisible. Vous y étiez vous prépaé, par exemple en vous renseignant sur toutes les obligations auxquelles doit se soumettre le voyageur pour chaque pays traversé?

Salim : Je me suis renseigné, j'ai fait des recherches sur le trajet que j'allais effectuer pour ne pas avoir de soucis. Tous les pays que j'ai traversés accueillent régulièrement des cyclotouristes, sauf l'Arabie saoudite. Mes papiers étaient à jour. J'ai fait tous mes visas avant de partir, excepté le visa jordanien que je devais faire sur place. Le consulat jordanien à Paris m'avait d'ailleurs affirmé que je serai bien reçu par les autorités jordaniennes.

Al-Kanz : Votre initiative ne fait pas l'unanimité. Certains considèrent que c'est une perte de temps, voire une ineptie. Que leur répondez-vous?

Salim : Tout le monde pense ce qu'il veut. Moi, j'ai pris le vélo pour rouler en direction de la maison d'Allah et essayer de travailler ma foi et ma spiritualité le long du trajet. Chacun fait ce qu'il veut de son temps, c'est ainsi que j'ai décidé d'occuper le mien. Je ne pense pas que ce soit une perte de temps, le plus important c'est d'être auprès d'Allah le plus souvent possible.

Al-Kanz : Malgré cet échec, vous n'abandonnez pas le projet de repartir l'an prochain, toujours à vélo, à La Mecque. Comment vous y prendrez-vous pour être sur, inchAllah, d'arriver à bon port à la bonne date?

Salim : Seul Allah peut être sûr de l'avenir, mais je ferai le maximum pour faire parti des pèlerins 2008. Je vais optimiser mon trajet, de telle sorte que je puisse voyager dans les meilleures conditions et arrivé à bon port le plus rapidement possible. Je compte également me préparer un peu mieux physiquement et partir un peu plus tôt, après le ramadan inchAllah.

Al-Kanz : Aujourd'hui, vous êtes en Syrie. Comment allez-vous rentrer chez vous? A vélo?

Salim : Actuellement je suis en Syrie, à Damas. Je ne pense pas rentrer à vélo, car j'ai une tendinite au genou gauche. Je pense prendre un avion d'Istanbul pour Mulhouse, ma ville d'origine. J'espère que je n'aurai pas de problème avec l'aéroport d'Istanbul pour mon vélo : j'ai en effet l'intention de repartir avec le même vélo, l'année prochaine inchAllah.
J'aimerais que mon action, mon cheminement spirituel, inspirent d'autres personnes à travers la communauté musulmane dans le monde. Pour finir je voudrais remerciez l'association A2CSK (association culturelle cultuelle et social de Kingersheim) qui m'a soutenu tout au long de son cheminement et qui m'a permis de vous donner à toutes et à tous de mes nouvelles. Je salue leur actions et vous invite à les aider dans la construction de leur lieu de culte: a2csk.free.fr

Votre frère Salim

DWDD “De TV Draait Door” 8 januari 2008 (met o.a. fragment uit De Reünie)

Een oud-klasgenoot heeft mij geattendeerd op het feit dat ik in de rubriek "De TV draait door" van het televisieprogramma "De Wereld Draait Door" (DWDD) terecht ben gekomen. Razend benieuwd spit ik door de archieven van dewerelddraaitdoor.vara.nl en vind snel wat ik zoek. Het gaat om de DWDD aflevering van 8 januari jl.

UPDATE D.D. 11 MEI 2013: Die dag, 8 januari 2008, is het aan mij de eer om, gevat in een filmpje, de rubriek "De TV draait door"  te openen (v.a. 28m17s). Het commentaar van Van Nieuwkerk heeft het filmpje, een fragment uit KRO's De Reünie van twee dagen eerder, uit zijn context gehaald - maar ach, what the heck. Veel kijkplezier!
 
dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/39672 (v.a. 28m17s!)
gemi.st/6205912

UPDATE D.D. 3 JAN. 2017: klik op DEZE LINK om de genoemde aflevering van KRO’s De Reünie (afl. 9, seizoen 2007-2008) te bekijken

De Reünie, aflevering 9 : Hans en Roeland

Soms lijkt het wel alsof de De Reünie aflevering 9 van seizoen 2007-2008 de doos van Pandora heeft geopend. Op het forum van deze aflevering buitelen mensen over elkaar heen en wordt met bagger gesmeten. Eén reactie spreekt over het in de uitzending ondergesneeuwd zijn van de andere onderwerpen door het verhaal over pesten. Die indruk is te begrijpen. Echter, pesten is gewoon tot hoofdonderwerp gemaakt. Niets meer, niets minder. Wat door alle commotie wel ondergesneeuwd dreigt te raken is het zicht op het onderlinge contact tussen Hans en Roeland dat ook doorgaat tot na de uitzending. In een forum thread (die is begonnen met de misplaatste titel ‘Pester Hans’) kun je daar van kennis nemen.

Forum KRO De Reünie, alflevering 9, seizoen 2007-2008
paspoort.kro.nl/forums/436/ShowForum.aspx

Links naar mijn bijdragen op dit forum vind je onder het kopje "Abdul @ De Reünie" in de linkerkolom van de webpagina die je nu leest.


UPDATE D.D. 3 JAN. 2017: klik op DEZE LINK om de genoemde aflevering van KRO’s De Reünie (afl. 9, seizoen 2007-2008) te bekijken

Mag ik 'm zien? Mag ik 'm zien?

Mag ik ‘m zien? Mag ik ‘m zien? Van een kennis wil ik weten wat zij van de De Reünie uitzending van eergisterenavond vond. Direct krijg ik de vraag of ik mijn litteken wil laten zien, mijn "link met nine eleven" (zie uitzending voor uitleg). Pesten is hèt thema geworden van deze aflevering die als een mokerslag is aangekomen. Op de website van De Reünie komen uit de diepste krochten van kijkerszielen heftige reacties, deze vinden hun plaats op het forum en in het gastenboek. Rob Kamphues heeft naar aanleiding hiervan een eigen reactie geplaatst in het gastenboek èn in een aparte thread van het forum.

TRAUMAHELIKOPTER
Mocht ze hem ooit tegenkomen dan hoeft mijn kennis bij mijn oud-klasgenoot Roeland niet dezelfde vraag te stellen. Roelands gelaat spreekt boekdelen, al zijn niet alle hoofdstukken duidelijk leesbaar. Waar zijn de voetnoten?
Het item waarin geplaagde Roeland en plager Hans deelnemen aan een soort dropping is aangrijpend. Zou de keuze voor een helikopter zijn gemaakt met het woord ‘trauma’ in het achterhoofd? Dapper van beide heren dat zij hun medewerking aan dit item hebben verleend. In het forum en het gastenboek van de De Reünie website krijgt Hans ladingen bagger over zich heen. Dit zegt meer over de schrijvers en schrijfsters van de reacties dan over Hans zelf. Dat de excuses van Hans niet helemaal uit de verf komen, kan liggen aan de spanning van het moment. Het item èn de studio-uitzending zijn momentopnames van maanden her, incha Allah krijgt het contact tussen Roeland en Hans een vervolg. Zonder camera’s dan maar, dat zal de heren dan meer ruimte geven.


something completely different – correcties op de uitzending

aan het begin van de uitzending heeft Rob Kamphues het over klas 9A als zijnde een eindexamenklas, dat is uiteraard niet zo – destijds waren we allemaal circa veertien vijftien jaar en nog jarenlang verwijderd van examens en wat dies meer zij

"wie bidt er vijf keer per dag met zijn gezicht naar het oosten" was de tweede vraag van de uitzending – moslims bidden in de richting van de kaäba, dat is dat vierkante zwarte gebouw in het midden van de grote moskee van Mekka – Indiase moslims bijvoorbeeld bidden naar het westen, voor moslims woonachtig in Nederland is de gebedsrichting (qiblah) het zuidoosten


UPDATE D.D. 3 JAN. 2017: klik op DEZE LINK om de genoemde aflevering van KRO’s De Reünie (afl. 9, seizoen 2007-2008) te bekijken

De Reünie, aflevering 9 : kijkcijfers

 

UPDATE D.D. 3 JANUARI 2017: klik op DEZE LINK om de genoemde aflevering van KRO’s De Reünie (afl. 9, seizoen 2007-2008) te bekijken

Kijk, KRO's De Reünie!

[klik voor al mijn weblogbijdragen over KRO's De Reünie op deze link: iimdl.blogspot.nl/search/label/De%20Reünie]

KRO's De Reünie. Gisteren werd aflevering 9 van seizoen 2007-2008, "Vrije School Rotterdam (1979)", uitgezonden; een aflevering waaraan ondergetekende ook zijn bijdrage heeft mogen leveren (ten bate van de aflevering kwam de KRO filmen in mijn woonplaats Zutphen, o.a. in de moskee). De opnames in de studioklas duurden stukken langer dan de uiteindelijke aflevering. Vooraf aan deze opnames kwamen bij de grime lijfstraffen ter sprake (onze leraar Nederlands deelde tijdens de les regelmatig een okkernoot uit, dat is een harde tik met de knokkels van een gebalde vuist bovenop het hoofd). Dat kwam een medewerkster van het programma ter ore. Zij liet direct weten dat dat een "no go area" was. [UPDATE] Overigens zie ik deze leraar Nederlands nog wel eens mijn huidige woonplaats - ik had vroeger de neiging hem over zijn okkernoten ter verantwoording te roepen maar de tijd heelt alle wonden. Uiteindelijk heb ik met hem een gesprek aangeknoopt en naast diverse herinneringen ook de okkernoten ter sprake gebracht: anekdotes gevat in jeugdsentiment.

NB: Presentator Rob Kamphues heeft het in deze aflevering over een eindexamenklas. Waar hij deze informatie vandaan heeft, is mij een raadsel. We waren destijds (1979) allemaal zo rond de vijftien jaar, zaten in klas 9A en moesten nog een paar jaar hard zwoegen voor het eindexamen een feit was.

UPDATE: kijk via deze link naar aflevering 9
van seizoen 2007-2008 van KRO's De Reünie:
www.npo.nl/de-reunie/06-01-2008/KRO_1277783

www.uitzendinggemist.net/aflevering/56711/De_Reunie.html

archive.org/details/KDR2008JAN06:




UPDATE: uit mijn weblogbijdrage "De Reünie, aflevering 9 : lesmateriaal (over pesten)" d.d. 14 januari 2008:

Veelgehoorde kritiek op de reportage over Hans en Roeland uit aflevering 9 is dat het bij een confrontatie blijft. "Wat heeft dit voor zin?" Genoeg oud-klasgenoten van mij die er de pest in hebben. Zij hadden iets anders in gedachten dan de uiteindelijke uitzending. "Is dìt nu een reünie?"

GEEN GEWONE REUNIE
Zelf heb ik (de voorbereidingen op) aflevering 9 van KRO's De Reünie altijd beschouwd als een bijzonder project dat een deel van mijn leven markeert en afsluit. In een tijd waarin ik net gesprekken met een mash’Allah personal coach ben begonnen en opgravingen in mijn verleden doe, wordt in april 2007 met mij het eerste contact gelegd door de redactie van De Reünie. Het project wordt vanuit de KRO geïnitiëerd en is dus per definitie geen gewone reünie maar een televisieproductie gebaseerd op een bestaand format (dat aspect wordt nog wel eens vergeten).

OPPERBESTE STEMMING
Na enige vertraging wordt in november 2007 aflevering 9 opgenomen. Reeds veel persoonlijke zaken geregeld en net mijn eerste schreden op het radiopad gezet, ben ik in opperbeste stemming. Mash’Allah, als een vis in het water voel ik mij. Het plezier spat van het scherm (zie foto hierboven). Ik zie de reportage over Hans en Roeland voor het eerst en ben onder de indruk. Lang aangehouden close-ups en oorverdovende stiltes terwijl Kamphues op zijn onnavolgbare wijze de spanning probeert te relativeren. Het blijft echter bij een confrontatie. "Wat heeft dit voor zin?"

KLASSIKALE VERTONING (1)
Zo'n reportage met-open-einde heeft zéker zin, maar dan mag zo'n project als aflevering 9 niet op zichzelf staan. Aflevering 9 wordt inmiddels [anno 2008] op vele scholen gebruikt als lesmateriaal, op die manier heeft de reportage en de aflevering als geheel zeker zin! Zo ook op de school van mijn oudste dochter Yande. Na de uitzending van aflevering 9 van KRO's De Reünie, 6 januari [2008], is besloten om deze aflevering klassikaal te gaan vertonen. Inmiddels hebben een aantal klassen het al gezien. Klassen van een school waarin deze week het project Digitaal Pesten centraal staat. Aflevering 9 past prima in dit project waarvan voorstellingen van het Try-Out-theater deel uit maken (waaronder een voorstelling speciaal voor ouders, morgenavond).

TRY-OUT-THEATER
"Digitaal pesten wordt vaak gezien als een individueel probleem: een kind alleen op z’n eigen kamer, achter z’n computerscherm. Try-Out-theater is er van overtuigd dat er meer gedaan kan worden dan alleen dit kind te benaderen en gelooft in een integrale aanpak van digitaal pesten. Niet alleen de jongeren, maar ook de ouders en docenten spelen bij ons een belangrijke rol." [bron: www.try-out-theater.nl]

KLASSIKALE VERTONING (2)
Terug naar de klassikale vertoning [januari 2008] van aflevering 9. De leerlingen in Yande's klas zijn onder de indruk. "Als een leerkracht niet vroeg ingrijpt, dan kan dit het resultaat zijn," zo wordt uitgelegd. Docenten willen nog wel eens 'zeuren' als er gepest wordt - dat is dan niet voor niets, zo bedenken de leerlingen. "Als je zo oud bent en je bent er nog zó verdrietig om, dan moet het wel heel erg zijn geweest." Jongeren eigen gaan de leerlingen na de vertoning snel over tot de orde van de dag, maar de aflevering blijft op hun netvlies gebrand.

KRO’s DE REÜNIE VANAVOND 6 JANUARI 2008 21.15 UUR : Teletekst info

UPDATE D.D. 3 JANUARI 2017: klik op DEZE LINK om de genoemde aflevering van KRO’s De Reünie (afl. 9, seizoen 2007-2008) te bekijken

Voor het slapen gaan : SALAATOUL FATIH

Vaste prik voor het slapen gaan: na het reciteren van soera Al-Fatihah, het eerste hoofdstuk van de koran, volgt de Salaatoul Fatih. In dit smeekgebed wordt Allah gevraagd de profeet Mohammed èn diens familie (vrede zij met hen allen) te zegenen. Amiin!

VERSCHIJNING
De Salaatoul Fatih heeft sinds maart 2007 een speciale plaats in mijn hart. Toen werd ik ‘s nachts in een droom plots geconfronteerd met een verschijning die mij breed glimlachend hielp bij het uitspreken van de Salaatoul Fatih. Mash’Allah, dat was even schrikken voor de nuchtere Nederlander die ik ook ben…

www.youtube.com/watch?v=p0xzgNuZDxo

KRO’s DE REÜNIE ZONDAGAVOND 6 JAN 2008 21.15 UUR : de programmadetails zoals gepubliceerd op reunie.kro.nl

Vanmiddag heeft de KRO achtergrondinformatie geplaatst over de komende aflevering van De Reünie (6 januari 2008, 21.15 uur, Nederland 1) waar ik als één van de oud-klasgenoten deel van uitmaak. Hieronder volgt de integrale tekst.

bron : reunie.kro.nl/uitzendingen/2007-2/2008-01-06/index.aspx

"We gaan terug naar 1979. De Rotterdamse Vrije School was een school op antroposofische leest geschoeid. De leerlingen kregen veel expressievakken, zoals eurythmie, samenzang en toneelspel. Deze klas was één van de laatste lichtingen die nog op zaterdagochtend les had. Het was een kleurrijke klas, waarbij maar weinigen uit een echt antroposofisch gezin kwamen.

"Eén van die leerlingen was Arne. Hoe is het met hem gegaan na de schooltijd? Hij trok al op jonge leeftijd door Europa, om uiteindelijk een vliegschool in Florida te beginnen. Op 11 september 2001 veranderde zijn leven drastisch. Arne bleek één van de kapers van de aanslag opgeleid te hebben.

"Hoewel de verbondenheid tussen de leerlingen groot was, werd er ook gepest in de klas. Roeland bijvoorbeeld was klein, had een bloempotkapsel en at boterhammen met komkommer. Hij was het mikpunt van pesterijen. Regelmatig werd hij het raam uitgegooid. Of in de kast opgesloten. Roeland heeft daar nog steeds last van. De Reünie stuurde hem met één van de vroegere pesters de Veluwe op om een oude rekening te vereffenen. Het verschil tussen 'dader' en 'slachtoffer' bleek echter veel kleiner te zijn dan verwacht.

"Wilco werd ook gepest. Iedereen herinnert zich nog het incident waarbij Wilco door een ruit geduwd werd en het bloed uit zijn slaap stroomde. Wilco heeft na de school geheel zijn eigen pad gekozen. Hij werd actievoerder en woonde maandenlang in een tent op de vliegbasis Woensdrecht om tegen de kruisraketten te protesteren. Tegenwoordig heet Wilco 'Abdul'. Vijf keer per dag knielt hij richting Mekka.

"Ook Marja heeft een ommekeer in haar leven gekend. De deelname aan een opname van 'Miljoenenjacht', leverde haar een half miljoen op. Wat heeft ze met het geld gedaan en hoe heeft het haar leven veranderd?"

Naast deze informatie heeft reunie.kro.nl ook extra informatie beschikbaar gesteld:
Klasgenoten de Vrije School uit Rotterdam – Wie is wie?
pagina 1 pagina 2 pagina 3
Fotoalbum Vrije School Rotterdam – Achter de schermen
reunie.kro.nl/uitzendingen/2007-2/2008-01-06/fotoalbum.aspx
FORUM Uitzending 9: De Rotterdamse Vrije School (reageren op en meepraten over de uitzending) paspoort.kro.nl/forums/436/ShowForum.aspx

UPDATE D.D. 3 JANUARI 2017: klik op DEZE LINK om de genoemde aflevering van KRO’s De Reünie (afl. 9, seizoen 2007-2008) te bekijken

DE REÜNIE 06-JAN-2008 : Tipje van sluier no. 2

Zondag a.s. incha Allah (KRO, Nederland 1, ca. 21.15 uur) wordt de De Reünie aflevering uitgezonden waar ik deel van uitmaak. In een eerdere bijdrage ben ik al uitgebreid ingegaan op deze aflevering (zonder alles prijs te geven, uiteraard :-). Zoals je inmiddels weet, heeft de KRO ten behoeve van deze aflevering ook een kort filmpje gemaakt van ondergetekende. Eén aantekening bij dit filmpje: ik word omschreven als een ‘vrome moslim’, ingegeven door mijn enthousiasme voor het islamitisch gebed en daarbij de intentie punctualiteit in acht te nemen. De item regisseuse was mash’Allah daarvan onder de indruk en daarom zijn er aparte geluiden en beelden opgenomen van mijn telefoon, op mijn GSM programmeer ik immers elke dag de actuele gebedstijden met de azaan uit Mekka als alarm tone. Het montage resultaat van het filmpje mag er zeker zijn!

Enthousiast? Ja. Vroom? Ach, ik doe mijn best, maar fouten maak ik als ieder ander. Heilig is Allah alleen. Met wat goede wil kun je mij wel een vroaaam! moslim noemen (gezien mijn ADHD). Zal coureur Kamphues leuk vinden :-)

UPDATE D.D. 3 JAN. 2017: klik op DEZE LINK om de genoemde aflevering van KRO’s De Reünie (afl. 9, seizoen 2007-2008) te bekijken

Kritiek van Paul de Leeuw op De Reünie misplaatst (de poot verwijt de kerel…)

Paul de Leeuw heeft een paar weken geleden forse kritiek geleverd op (Rob Kamphues, de presentator van) het succesvolle KRO televisieprogramma De Reünie. De Reünie zou aan "sensatie" doen.
Fok it, Paul! Spoel jouw eigen TV diarree maar door de plee. Zelf ben je niet vrij van effectbejag en trouwens, wat is er mis met heftige verhalen met inhoud? Niets! Zulke verhalen beklijven beter dan flauwe successtories of, ik noem maar een voorbeeld, het tijdens een studio-uitzending afbekken van een jonge Duitse muziekgroep [Tokio Hotel]. In de komende aflevering van De Reünie (ja, Paul, ik ben één van de aanwezige oud-klasgenoten) tracht de KRO in een extra item twee mensen nader tot elkaar te brengen. "Het gevoel dat je wilt delen" in optima forma(t)! Dus, Paul, je weet waar je je kritiek op De Reünie kunt stoppen. Plaats genoeg daar, toch? Met vriendelijke groeten, Abdulwadûd Louws.

Link naar de volledige versie van het betreffende programma (VARA’s Pauw & Witteman, 11 december 2007) player.omroep.nl/?aflID=6048125 UPDATE: www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1158307 UPDATE: www.npo.nl/de-reunie/06-01-2008/KRO_1277783

Meer info:
Emo-tv was niet het doel, wel de uitkomst (NRC.nl)
Rob Kamphues kapot van kritiek Paul de Leeuw (Medialog)

__________________________________________________

UPDATE D.D. 5 JANUARI 2008:
Ik heb net de weblog van Rob Kamphues gelezen waarin hij zich in een prachtige bijdrage (d.d. 2 januari 2008) uitlaat over de ophef rond de kritiek van Paul de Leeuw: Rob Kamphues is "niet zielig, maar wel pissed off." Klik op onderstaande link om Kamphues’ commentaar te lezen. Titel van de bijdrage: "Oh oh wat ben ik zielig". www.robkamphues.nl/weblog/index.asp#item122

UPDATE D.D. 10 MEI 2013:
Kamphues' bijdrage "Oh oh wat ben ik zielig" is niet meer te vinden op zijn weblog. Dankzij de WayBack machine van het Internet Archive heb ik het toch nog kunnen vinden. Hier is de link: web.archive.org/web/20080213170006/http://www.robkamphues.nl/weblog/index.asp (scroll naar beneden, "Oh oh wat ben ik zielig" is de derde bijdrage van boven).

Post uit Senegal

Mash’Allah! Vanmiddag hebben we een pakje uit Senegal ontvangen. Naast een mooie Senegalees gewaad voor Ndoya zit er ook nog een aandenken aan Yaay Booy (Ndoya’s moeder) in: een mooi wit omslagdoek van Yaay Booy, te gebruiken bij het bidden of op andere momenten van de dag. Wat is ze blij, mijn Ndoya! De vreugde straalt er van af (zie foto) en haar gedachten gaan nu niet alleen uit naar Yaay Booy, haar op 26 februari jl. overleden moeder, maar ook ‘Mame’ Birama Sarr, haar vader die reeds in 2001 is overleden. Ndoya is nu de koningin te rijk! Alhamdulillahi Rabbil ‘Aalamien…

[OFF-TOPIC] Hoge Bomen – Pioniers “Wim Th. Schippers”

In de regel zit ik niet klaar voor reportages waarvan ik weet dat er zaken zijn die mij zullen shockeren. Voor de aflevering van AVRO’s Hoge Bomen – Pioniers van gisterenavond heb ik een uitzondering gemaakt. Centraal in deze aflevering staat oom Wim. In sneltreinvaart scheurt Pieter-Jan Hagens door oom Wims carrière dat beeldende kunst, theater, televisie en radio omvat. 

BOODSCHAP
Heel vervreemdend om mij bekende zaken gevat te zien in een biografische schets van ‘s Neerlands bekendste pestkop. Het ouderlijk huis van oom Wim ken ik als mijn grootouderlijk huis: logeerpartijen, visites, boswandelingen met opa, aardappelen met draadjesvlees en sperziebonen. Dat verhaal uit de aflevering over die pakketjes die oom Wim overal in de wijk distribueerde, toen hij nog een jonge jongen was, ken ik in een andere versie: die pakjes bevatten soms ook van de straat afkomstige faecaliën en werden daadwerkelijk gepost (brievenbussen). 

JEUGDSENTIMENT
In de Hoge Bomen – Pioniers aflevering van gisterenavond zie ik een foto die ik lang geleden heb gezien. Hé, mijn moeder als jong meisje! Ja, als ik oom Wim zo zie in de uitzending, dan is het alsof ik mijn moeder zie. Diezelfde mash’Allah neus, gelaatsexpressie en verwarde haren… En dan oom Jan die Pieter-Jan Hagens rondleidt. Het (groot)ouderlijk huis hangt nog steeds vol met héél vroeg werk van oom Wim. Werken die ik ken van jaren geleden. Voor mij zijn die werken deel van mijn jeugdsentiment, voor de buitenwacht zijn het kunstwerken die nooit publiekelijk zijn tentoongesteld. 

TAAL
Eén van de geïnterviewden vat oom Wims visie mooi samen. Taal moet communicatie zijn maar taal zit communicatie vaak in de weg. Zeker wanneer je taal gebruikt om mensen op het verkeerde been te zetten, zeg ik dan :-)

meer info via
www.avro.nl/tv/programmas_a-z/hoge_bomen/afleveringen/wim_t_schippers.aspx

Kersttoespraak koningin Beatrix (Teletekst)

update donderdag 27 december 2007

Eet smakelijk!

 Tussen de bedrijven door (vlechten van een buurvrouw) maakt Ndoya vandaag een heerlijke maaltijd klaar, waarvan traditioneel een romige aardappelpuree deel uitmaakt. Ook kippenbouten (gemarineerd en wel urenlang in een oven op 75°, dat zal lekker smaken!) zullen niet ontbreken. Ondertussen test Kiné alvast de smaak van de puree. "Lekker!" zegt ze. We maken er incha Allah lekker ons eigen familienachtje van. Alhamdulillah!

Overkomst Ndoya, Yande en Ahmed (1998)

Morgen eerste kerstdag is het precies negen jaar geleden dat mijn vrouw Ndoya en mijn kinderen Yande en Ahmed zijn aangekomen op Schiphol (Kiné is later in Nederland geboren). De dag voor hun aankomst beleef ik als een roes, dus de chronologie van de gebeurtenissen op die dag ben ik een beetje kwijt. Maar ik zal mijn best doen om deze enerverende dag voor jou te beschrijven.

BIJNA ROND
Ruim anderhalf jaar na mijn huwelijk met Ndoya (zie mijn log Acht mei beweging) ziet het er eindelijk naar uit dat zij, samen met haar dochter Yande en ons zoontje Ahmed, vanuit Senegal kan overkomen. De dato 23 december 1998 bereikt mij informatie dat alles bijna rond is voor het plaatsen van een visum in het paspoort van mijn vrouw. De Nederlandse ambassade heeft nog maar één bepaald formulier nodig van het IND om tot het verstrekken van dat visum over te gaan. Ik geef het IND het faxnummer van de Nederlandse ambassade in Dakar en vertrouw erop dat de informatie te bestemder plekke aankomt. 

LINEA RECTA
In de ochtend van 24 december 1998, dus nu precies zes jaar geleden, rol ik gekleed en wel uit mijn bed en ren linea recta naar de dichtstbijzijnde kantoorboekhandel om twee KPN-telefoonkaarten à fl. 50,- te kopen; thuis kan ik niet direct naar het buitenland bellen en ik heb dan geen telefoonkaart-voor-het-buitenland bij de hand. Ik moet als de wiedeweerga de ambassade bellen of zij inderdaad de gevraagde informatie hebben ontvangen en het is dan nog te vroeg om naar mijn belhuis in Amsterdam te gaan. Blijkt dat de ambassade nog niets heeft ontvangen. Ik neem contact op met het IND en geef hen een tweede faxnummer van de ambassade. Er wordt beloofd dat de gevraagde papieren naar dat nummer gefaxt zullen worden. 

BLUF
Ik bel even later weer met de ambassade.
"Nee, we hebben nog niets binnen."
Kwartiertje later bel ik weer.
"Ja, we hebben het binnen, meneer."
Dan vraag ik of het nog mogelijk is om mijn vrouw vandaag nog een visum te verstrekken.
"Meneer, wij sluiten vandaag al om 12.00 uur, dit in verband met kerstavond. Is het mogelijk voor uw vrouw om zich voor dat tijdstip bij ons te vervoegen met beide kinderen en een pasfoto van eenieder?"
Ik bluf en geef aan dat dat geen probleem is, terwijl ik op dat moment nog niet weet of dat allemaal wel gaat lukken. Onmiddellijk bel ik het bedrijfje dat gevestigd is naast het huis van mijn schoonfamilie in Senegal; daar bel ik altijd naar toe als ik mijn vrouw wil spreken.
"Ndoya, stop met alles wat je nu aan het doen bent en ga naar de ambassade, vergeet niet om pasfoto’s van jou en Yande en Ahmed mee te nemen. Waarschijnlijk kunnen jullie morgen al in Nederland zijn."

NEDERLANDSE AMBASSADE BLIJFT SPECIAAL LANGER OPEN
Stomverbaasd is mijn vrouw na mijn telefoontje. Ze heeft net Ahmed uitgekleed om hem in het badje te doen. Haastig trekt ze hem weer de kleren aan; even later neemt ze de taxi naar Dakar. Daar op de ambassade moet ze nog heel wat papieren invullen, er is geen tijd genoeg meer om het visum klaar te maken voor de officixc3xable sluitingstijd. Ze wordt verzocht later op de dag terug te komen voor het visum, de ambassade zal speciaal voor haar wat langer open blijven. 

AMBASSADEBEWAKER ‘NOT AMUSED’
Ndoya gaat naar familie in Dakar, eet daar wat en keert even later terug naar de ambassade voor haar visum. Ze krijgt een boze blik van de Senegalese bewaker toegeworpen die op deze dag voor kerst duidelijk niet had gerekend op overwerk. Het is in Nederland inmiddels zo’n half drie wanneer ik zeker weet dat mijn vrouw het visum heeft. Ik zeg haar dat ik er alles aan ga doen om haar nog morgen in Nederland te laten aankomen.

TICKETS KOPEN OP 24 DECEMBER: ONBEGONNEN WERK
In Senegal koopt mijn vrouw dan nog wat extra kleren, terwijl ik mij met een taxi van het belhuis aan de Albert Cuypstraat (waar ik inmiddels mijn telefoontjes aan het plegen ben) spoed naar een reisbureau aan het Rokin. Wat een wachtrij! Uiteindelijk ben ik ongeveer kwart over drie aan de beurt. Vanwege de kosten probeer ik eerst tickets te kopen bij Alitalia. Die zijn reeds gesloten wegens kerstavond. Air Portugal dan? Ook gesloten om dezelfde reden. Dan toch maar Air France. Yesss! Het kan nog, maar er is één probleem: de betaling moet voor vier uur zijn gedaan, anders gaat het hele feest niet door. De medewerkster van het reisbureau ziet het belang in van mijn ‘onderneming’ en doet haar best. Uiteindelijk kan ik dan rond tien voor vier betalen en verstuurt het reisbureau de gegevens naar het kantoor van Air France op het vliegveld Leopold Sedar Senghor (Dakar-Yoff), waar mijn vrouw de tickets vlak voor vertrek kan afhalen. 

TICKETS KOPEN TOCH GELUKT
Ik neem weer een taxi terug naar het ‘belhuis’ aan de Albert Cuyp; daar bel ik mijn vrouw en kom, naar later blijkt, heel verward over. Ze begrijpt in ieder geval dat de tickets klaar liggen op het vliegveld en ook wanneer het vliegtuig vertrekt. Ik besluit mijn telefoontje met een brok in de keel: "Tot morgen, sama jabbar!" In een roes strompel ik als een dronken zwerver na dat telefoontje over de Albert Cuyp markt, terwijl er al mensen bezig zijn de stands af te breken. Ik ben dan behoorlijk ver heen: ik sta er geeneens bij stil dat ik nog boodschappen moet doen. Vanaf morgen heb ik thuis immers meer monden te voeden dan voorheen :-) 

EERSTE KERSTDAG OP SCHIPHOL
De volgende ochtend, eerste kerstdag, ben ik al heel vroeg op Schiphol en check bij de balie van Air France of mijn vrouw en kinderen de afgelopen nacht zijn ingestapt. Dat zijn ze. Opgelucht snel ik naar de supermarkt bij de aankomsthal en doe daar nog wat inkopen. Rond half acht arriveert het vliegtuig en kan ik even later mijn vrouw en kinderen in mijn armen nemen. Mash’Allah! 

ALHAMDULILLAHI RABBIL ‘AALAMIEN
Alle lof aan Allah voor mijn vrouw. Als single ben ik moslim geworden, maar na ons huwelijk en vooral na haar overkomst heb ik zoveel steun van Ndoya gekregen: dankzij Allah soebhana wa ta’ala en mijn vrouw is mijn geloofsbeleving sterker geworden en ben ik, door sinds haar overkomst ook in de praktijk een père de famille te zijn, een completer mens. Mash’Allah! 

deze bijdrage is al eerder in andere vormen op mijn weblog verschenen

DE REÜNIE 06-JAN-2008 : Tipje van sluier no. 1

De voorbereidingen beginnen al in april 2007.
Via het mailformulier van mijn weblog krijg ik een bericht van een redactiemedewerkster van het KRO televisieprogramma De Reünie met de vraag of ik contact met haar zou willen opnemen in verband met een voorgenomen reünie van klas 9A (1978-1979) van de Rotterdamse Vrije School (nu: Rudolf Steiner College). "Allereerst om te weten hoe jouw herinneringen aan die tijd zijn, maar ook om te weten hoe je leven na school verlopen is." Verder hoopt ze dat ik contact met haar wil opnemen "ook als je in eerste instantie niet zo enthousiast bent over een reünie."

IT’S A GO!
In eerste instantie heb ik zo mijn reserves, maar na een telefonisch onderhoud van bijna 138 minuten met dezelfde redactrice (een dag later) ga ik overstag en word enthousiast. Na flink wat research krijgt de reünie groen licht en lees ik 3 mei in een email dat de studio-opnames op 26 mei staan gepland. Een paar dagen later ontvang ik een schoolfoto, om het geheugen wat op te frissen.

OPGESLOTEN
Nou, dat werkt, die foto. Tijdens het opnemen van de zgn. wandjes (korte commentaarstukjes voor een blauwe wand) komen de herinneringen naar boven. Het is dan inmiddels begin juni, in de beslotenheid van de kleine studio is het nog heter dan buiten (wegens organisatorische redenen wordt de studio-opname verplaatst naar 14 november 2007). Vóór de opnames word ik door een medewerkster begeleid. We stappen net een lift uit, wanneer ik vriendelijk doch dringend wordt verzocht weer in de lift te stappen. Om de hoek staat een oud-klasgenoot van mij (net klaar met zijn wandje) en het is de bedoeling dat wij elkaar pas zien bij het begin van de studio-opnames. Ik speel het spel mee en blijf een paar minuten in de lift (ik heb geen claustrofobie, gelukkig :-). Wanneer mijn oud-klasgenoot naar buiten is begeleid, kan ik eindelijk worden losgelaten.

GEVOLGD
De KRO heeft mij laten weten een apart item van mij te willen draaien (zoals bij andere oud-klasgenoten), de opnames worden gepland op 12 oktober 2007, de eerste dag na de ramadan (suikerfeest). Ik word die dag urenlang gevolgd en draag een klein knoop-microfoontje op mijn overhemd en een zender aan mijn broekriem.
Uiteindelijk blijft er in het programma maar weinig over van het item en van de wandjes die de KRO van diverse oud-klasgenoten heeft opgenomen. Om begrijpelijke redenen is er ruimte gemaakt voor een extra item; een reportage waarin twee oud-klasgenoten bij elkaar worden gebracht voor ze elkaar in de studio zullen ontmoeten.

ONGENADIG
Het is een aflevering van uitersten geworden.
Het vertrekpunt is nine-eleven (de aanslagen in de VS, september 2001) en van daar vliegen we naar islam èn naar abstracte schilderkunst èn naar de Miljoenenjacht. De gevolgen van schoolpesten worden uitgebreid uit de doeken gedaan. In de wandjes en in de studio krijgt de Vrije School er ongenadig van langs (tot mijn grote genoegen, overigens!). Er wordt gelachen over zaken die zijn voorgevallen, er wordt gehuild en heftig gediscussiëerd. In de studio-klas besef ik dat het litteken op mijn rechterslaap (ontstaan door een conflict met een klasgenoot in 1978) mij minder leed heeft berokkend dan de continue pesterijen die een andere klasgenoot destijds heeft ondergaan.

LIJFSTRAFFEN
Overigens ben ik zeer benieuwd wat er van de kritiek op het onderwijzend personeel in de uiteindelijke uitzending overblijft. Er werd niets gedaan aan de pesterijen en nota bene onze leraar Nederlands, die nu nog steeds werkzaam is bij een Vrije School in mijn woonplaats, heeft persoonlijk lijfstraffen uitgedeeld. Naast de beruchte ‘okkernoten’ (vuistslag op de kruin met de knokkel van de middelvinger iets naar voren zodat het hard aan komt) blijkt hij ook geschopt te hebben (dat laatste heb ik, voorafgaande aan de opnames, gehoord van een oud-klasgenote van mij). Hoe erg kun je een schooltijd maken? vraag ik mij af. Heel erg! is het antwoord. Kijk maar naar KRO’s De Reünie van 6 januari 2008 (Ned. 1, 20.20 21.15 uur).

GESCHOKT
Grappig om te merken dat er oud-klasgenoten geschokt zijn om hetgeen waarmee ik mij tegenwoordig bezig hou (lees: islam). Voor sommigen komt het als een verrassing, anderen hebben al kennis genomen van mijn weblog "Islam in mijn dagelijks leven". Een dame achter mij geeft aan niets van moslims te moeten hebben, ik draai mij om en luister. "Het is zijn eigen keuze…" zegt ze. Wat ik daar nou van vind, vraagt de presentator Rob Kamphues. "Net zoals het mijn eigen keuze is, moslim te worden, is het haar keuze om die mening aan te hangen," zeg ik (of woorden van gelijke strekking).

NA AFLOOP
Naderhand heb ik in het Mediacafé van het AKN-gebouw nog een lang gesprek met een andere oud-klasgenoot. Hij heeft vele twijfels bij islam en moslims, maar gaat toch de dialoog met mij aan. Kijk, dat zijn toch mooie dingen. Dialoog hoeft niet direct te betekenen dat je nader tot elkaar komt, maar begrip kweekt het zeker (dat ik in mijn schooltijd veel met deze oud-klasgenoot heb opgetrokken, helpt natuurlijk ook).

DUS, WAARDE LEZER(ES), KIJK NAAR KRO’s DE REÜNIE, ZONDAGAVOND 6 JANUARI 2008 OM 20.20 21.15 UUR (NEDERLAND 1)

UPDATE D.D. 5 JAN. 2016: klik op DEZE LINK om de genoemde aflevering van KRO’s De Reünie (afl. 9, seizoen 2007-2008) te bekijken

Yaay Booy : (schoon)moedertje lief

[dit is een vervolg op mijn bijdrage Yaay Booy : Yàlla na tàbbi Àjjana! (Amiin...) van vanochtend]

Yaay betekent ‘moeder’ in het Wolof. Booy is een toevoeging die affectie aanduidt. Yaay Booy kun je dus het beste vertalen als ‘moedertje (lief)’. Mijn schoonmoeder Kiné Niang heb ik ook altijd Yaay Booy genoemd, zelfs haar kleinkinderen noemden haar zo :-)

Huize Kiné Niang vanochtend. Het offerfeest is daar! Het huis bruist van het leven. Binnen maken de vrouwen schoon terwijl buiten mannen zich ontfermen over het offerschaap. Tabaski (offerfeest) is dè feestdag voor Senegalese moslims, meer nog dan korité (suikerfeest) of mawloud (geboortedag van Mohammed, vrede zij met hem).

Mansour is de jongste broer van mijn vrouw Ndoya en Yaay Booy’s jongste zoon. Sinds het overlijden van zijn vader El Hadji Maguette Birama Sarr is Mansour de man des huizes. Aan hem dus de eer vanochtend om een schaap te offeren ter ere van Allah en ter nagedachtenis aan de profeet Abraham die eens bereid was zijn zoon Ismaël voor Hem te offeren. "Bismillahoe wa Allahoe Akbar."

Dan wordt het schaap verdeeld in stukken. Mansour brengt het vlees met een paar zakken tegelijk naar binnen en zoals elk jaar met tabaski legt hij ze in de gang, vlakbij de deur van Yaay Booys slaapkamer.

Van oudsher verdeelt zij het offervlees. Bij de laatste gang naar binnen weegt hem het vlees loodzwaar. Hij zet de laatste zak op de grond, kijkt naar Yaay Booy’s deur, grijpt de klink, doet open en roept "Yaay Booy, het is klaar. We wachten op je!"

Akelig stil blijft het. Dan valt het besef zwaar op Mansours schouders: Yaay Booy is niet meer. Huilend valt Mansour op zijn moeders bed, zijn schouders schokken. Zich goed houden lukt niemand meer en de feeststemming slaat om in rouw. Later op de dag belt Ndoya vanuit Nederland. Mansour doet zijn verhaal [dat ik hierboven herverteld heb] en barst opnieuw in huilen uit. Ndoya weet haar tranen binnen te houden, ze spreekt haar broertje moed en vertrouwen in.

Naar goed gebruik wordt de sterfdag van een dierbare herdacht door het houden van een kamil, een bijeenkomst waarin door vele aanwezigen tegelijk verschillende delen uit de koran worden gereciteerd. de stem van de imam stijgt dan uit boven het ‘geroezemoes’ van de aanwezigen. Bijzonder!

De eerste herdenking van het overlijden van Ndoya’s moeder Kiné Niang, Yaay Booy, is 26 februari a.s. Ndoya wilt zèlf de organisatie van de kamil ter hand nemen, maar ziet haar voornemen in rook opgaan door praktische omstandigheden. Sinds januari 2006 is ze niet meer in Senegal geweest, dat snijdt in haar ziel. Zo kan ze nóoit beginnen met het verwerken van haar moeders dood…

Yaay Booy : Yàlla na tàbbi Àjjana! (Amiin…)

Vandaag is het offerfeest in Senegal. Althans, wanneer je tot de moslimbroederschap der tijani’s of mourides behoort. Ja, zelfs in een land als Senegal bestaat geen eenheid als het gaat om de islamitische kalender [meer...].

Hier in huize Louws-Sarr, ver van de warme temperaturen van Senegal, staat ons hoofd niet naar dit soort issues. Zeker niet op zo’n feestdag als vandaag. Mash’Allah, we hebben wat extra’s kunnen sturen in verband met tabaski (offerfeest). Ndoya heeft het zwaar, omdat dit de eerste tabaski is zonder Yaay Booy, haar moeder. Met weemoed denkt ze aan de tijd dat ze nog in Senegal woonde, het was haar moeder die altijd het vlees van het schaap verdeelde. Een deel voor de familie, een deel voor behoeftigen uit de buurt. Vanaf 25 december 1998 is Ndoya woonachtig in Nederland (evenals Yande en Ahmed) en heeft ze – naast een paar verblijven in Senegal – voornamelijk telefonisch contact met haar moeder gehad. Yaay Booy was niet te houden wanneer tabaski naderde, nooit waren de extra’s genoeg. "Doe er nog wat bij, de schapen zijn duur dit jaar," zei Yaay Booy dan in het zoveelste telefoontje. Met weemoed kijkt Ndoya terug naar zelfs déze ‘onderhandelingen’ :-)

Yaay Booy, we missen je enorm. Ndoya mist jouw moederliefde en ik, jouw schoonzoon, mis jouw beroemde ontbijten: stokbrood met chocoladepasta (door de boutiquier aangelengd met pindaolie) en een enorme beker met hete kenkiliba, thee van Senegalese theebladeren. En voor onze familie in Senegal is het gemis extra hard vandaag. Tabaski en Yaay Booy, dat hoort gewoon bij elkaar…

UPDATE Lees ook het vervolg Yaay Booy : (schoon)moedertje lief van vanavond 20.00 uur