RTS via Eutelsat vanaf sept 2005 (I)

Vorige week heeft de RTS, het nationale radio- en televisiestation van Senegal, een overeenkomst gesloten met Eutelsat. Vanaf 1 september 2005 incha Allah zal de RTS via de W3A satelliet van Eutelsat (7° Oost) haar uitzendingen de ether insturen. Op die manier kunnen we hier in Nederland eindelijk met een relatief kleine satellietschotel (∅ 80-100 cm) het nationale televisiestation van Senegal ontvangen, incha Allah.
Op het moment van posten van deze log is er op de website van de RTS alleen informatie te vinden over ‘hun’ huidige satelliet, de Intelsat 801 (328,5° Oost).

De op dit moment beschikbare informatie over RTS via de W3A is nog niet genoeg om op voorhand alvast een geschikte satellietschotel plus accessoires aan te schaffen. Het is namelijk nog niet duidelijk of het signaal zal worden gecodeerd of niet. Zal het tweede kanaal, RTS2S met zijn videoclips en documentaires, ook te zien zijn via de W3A? Yallah rekka xam, alleen Allah weet het. Ik hou je incha Allah op de hoogte van de ontwikkelingen…

Waarom mijn aandacht voor de RTS? Wel, mij ontbreekt het aan tafsir, koran exegese, via moslimmedia. Na nare ervaringen tijdens een Nederlandstalig studieweekend over islam een paar jaar geleden, ben ik er huiverig voor mij in één of ander studieclubje te begeven. Hier in het oosten des lands zijn er ook geen gebedsruimten en moskeeën met vrijdag- middagpreken in het Nederlands. Vele moslimwebsites zoeken niet de gulden middenweg maar de grens, om die vervolgens te overschrijden. Dus zal ik mij met de materie die islam heet moeten bezig houden – en mijn kennis ervan verbreden – middels de koran en de ahadith, middels particulieren die ik reeds ken, middels vertrouwde literatuur en wellicht nog door het volgen van moslimprogramma’s op radio en televisie.

"Televisie", tja. Mijns inziens zijn veel van de moslimprogramma’s op Nederland 1 voor ‘de buitenwacht’, om te laten zien dat ‘we’ echt niet zo eng lijken als in de media wordt voorgesteld. Programma’s van apologeten waar een simpele moslim als ondergetekende weinig heil van mag verwachten. Niet dat een programma als "Lettres Musulmans" van RTS1 (elke donderdagavond, de vooravond van Àjjuma) zaligmakend is, maar het is in ieder geval vele malen inspirerender dan de zoveelste reportage van een succesvolle zakenman die toevallig ook moslim is (oké, ik overdrijf hier enigszins). Ik mag Allah daarom op mijn blote knieën danken, dat ik een vrouw als Ndoya heb die voor mij het genoemde RTS1 programma tijdens het bekijken ervan incha Allah kan vertalen, of mij naderhand een kort en bondige uitleg kan geven, want zoals vele RTS producties is "Lettres Musulmans" een programma voornamelijk in het Wolof, één van de Senegalese talen.

UPDATE D.D. 5 AUGUSTUS 2005 : Correctie – Op basis van de beschikbare informatie kan al wel een geschikte schotel worden gekocht, bijvoorbeeld een free-to-air. Mocht er gecodeerd worden dan kan er nog altijd een decoder en andere benodigde accessoires worden aangeschaft. De geschatte kosten voor een schotel (xc3x98 100 cm, free-to-air) inclusief montage zou volgens mijn bron neerkomen op circa € 270.

Je hebt nu meer tijd voor ons, papa!

Sinds het begin van de zomervakantie in onze regio (vrijdagmiddag 1 juli 2005) neem ik meer tijd voor mijn kinderen. Daarvoor heb ik ook al getracht te minderen met surfen op internet en het schrijven van logs voor mijn weblog, wat ten dele is gelukt. Eigen bijdragen schrijf ik nauwelijks meer en wanneer ik ze plaats, vermeng ik ze met logs waarin bijdragen van anderen staan (citaten of soms een geheel overgenomen artikel, zoals in die Van Bommel log d.d. 3 juli 2005).

Door de prominente rol die mijn kinderen in mijn logs spelen, met name die van de categorie "Gezinsleven", ontstaat de indruk dat ik constant met hen bezig ben geweest. Die indruk is niet juist. Papa is juist door diens hyperfocus te geconcentreerd geweest op het scoren van een idee om een stukje te schrijven voor zijn weblog, dat hij voorbij is gegaan aan de simpele geneugten des levens. Ik tracht mij er nu toe te zetten meer tijd vrij te maken voor mijn kinderen, daarbij gebruik makend van de voordelen van de zomervakantie. En ik zal die lijn na de zomervakantie voortzetten, incha Allah.

"De simpele geneugten des levens". Voor een family man, die ik toch in hart en nieren ben, is dat samen een bordspel spelen, Mens-erger-je-niet of zo, samen knuffelen, samen een dagje uit, samen de eendjes voeren, enzovoorts, maar bijvoorbeeld ook samen aan zikr doen, soera’s reciteren of gewoon praten over islam in ons dagelijks leven. Niets is dan mooier om een zin als gebruikt in de titel van deze log uit de mond van één van mijn kinderen te horen; eergisteren is dat gebeurd en dat heeft mij enorm ontroerd. Mijn kinderen vragen stellen over hun ideeën over de plaats van onze religie in hun dagelijkse leventjes is heel inspirerend, maar ik zal niet gauw meer mijn schrijfblok erbij halen, want dan verval ik weer in een journalistenrol. In de eerste plaats ben ik natuurlijk vader en echtgenoot, mash’Allah. Kortom, weinig logs van mijn kant de komende tijd betekent incha Allah niet dat ik (weer) in een rare duistere put ben gevallen maar dat ik mij meer wijd aan mijn gezin, fi sabilillah.

Een zware lading

Afgelopen donderdag is een bewoonster van een paar huizen verderop in onze straat overleden. De zus van onze overbuurvrouw. Direct waneer het nieuws mij heeft bereikt, heb ik mijn overbuurvrouw en haar echtgenoot gecondoleerd. Gisteren, dinsdag, is de overledene gecremeerd en heeft ook Ndoya haar condoleances overgebracht.

"Bij ons moslims in Senegal condoleren we pas wanneer de mensen die de overledene naar zijn of haar laatste rustplaats hebben gebracht, zijn teruggekeerd van de begrafenis."

"Hè? Dat wist ik nog niet, als moslim zijnde nota bene. Waarom dàn pas, ná de begrafenis?"

"Pas wanneer alle rituelen zijn verricht en de overledene rust in zijn graf, is deze pas echt klaar om zijn Schepper te ontmoeten. Dan pas condoleren we de familie en naasten." Nou, Abdul, weer wat geleerd!

"Toen je vader was gestorven, Ndoya, in juli 2001, hebben ik en vele anderen je direct gecondoleerd…"

"Ik weet dat het hier anders gaat, daarom heb ik het jou en al die anderen dan ook niet kwalijk genomen." Ja, dat is mijn Ndoya. Mash’Allah. Zij laat mensen in hun eigen waarde.

"Maar hoe zit het dan met jouw vriendin Daak?"

Ndoya heeft in 2002 haar vriendin Daak verloren door de ramp met de ‘Joola’: die te zwaar beladen Senegalese boot die eind september van dat jaar voor de kust van Gambia is vergaan (zie video-still hierboven). Pas maanden na de ramp is het lichaam van Daak aangespoeld op de Gambiaanse kust. In de tijd dat Daak nog vermist was, hebben we nog wel eens geprobeerd om contact met haar op te nemen via haar mobiele telefoon, tegen beter weten in natuurlijk. Anderhalve maand vóór de ramp heb ik Ndoya en Daak nog gefilmd tijdens een huwelijksfeest in Rufisque, de stad waar ze beiden zijn geboren en opgegroeid. Die video-opnames van onbekommerd vermaak krijgen zo wel een hele zware lading…

"Tja", zegt Ndoya, "wanneer iemand vrijwel zeker is overleden maar nog niet gevonden, zullen er vast wel uitzonderingen op de regel zijn. Ik zou alleen niet precies weten hoe dat in z’n werk gaat. In dit geval was het gewoon wachten tot ze werd gevonden."

En dat werd ze. Alhamdulillah!

www.kassoumay.com/joola/naufrage-joola.html

Live in de uitzending bij RFM (II)

Vandaag voor de eerste keer sinds afgelopen Mawloud (21 april jl.) weer live in de uitzending bij RFM. Het betreft het religieuze programma Yoor Yoor Ajuuma, elke vrijdagochtend van 10h00 tot 12h00 GMT. Luisteraars bellen naar de studio om familie en vrienden een gezegende vrijdag te wensen, vaak spreken ze dan een aantal smeekgebeden uit of reciteren soms een soera.

Zoals tijdens afgelopen Mawloud spreekt Ndoya als eerste een medewerker van het programma om mij in vloeiend Wolof te introduceren, vervolgens vraagt oustaze Ndiaga Seck naar ondergetekende. In hakkelend Frans (ik ben een peut nerveus :-) stel ik mij zelf voor en zeg dat ik fi sabilillah, zeg maar ter meerdere eer en glorie van Allah, soebhana wa ta’ala, voor de medewerkers van het programma en de luisteraars eenmaal soera Al-Fatihah en driemaal Al-Ikhlaas wil reciteren (soera Al-Ikhlaas bevat de essentie van islam en het drie maal reciteren ervan "staat in verdienste gelijk aan het lezen van de hele koran" zo heb ik vroeger geleerd).

"Bismillah", zegt oustaze Ndiaga Seck, en ik steek van wal. Na de laatste keer Al-Ikhlaas wil ik de hoorn weer aan Ndoya geven, maar tot mijn verrassing vraagt de oustaze deze keer aan mij of ik weet wat soera Al-Ikhlaas betekent. Ik moet even slikken, want zo’n vraag had ik niet verwacht. Dan herpak ik mij en verhaal in mijn beste Frans over l’Unité d’Allah, over dat Hij ni un parent, ni un enfant is en over andere betekenissen van deze korte maar rijk gevulde zeg maar geconcentréerde soera. Dan geef ik de hoorn weer terug aan Ndoya die nog even doorpraat met de oustaze. Mash’Allah, ik voel mij werkelijk in de zevende hemel ;-)

Deo lo volt

Onderstaande filmrecensie is mij vanmiddag ter lering ende vermaak toegezonden door Abdulwahid van Bommel, per email als bijlage in Word. Het stuk, van de hand van Van Bommel, heeft al eerder onder de titel ‘Deo lo volt’ in het jongerenblad Mzine gestaan, maar is mij nog niet eerder onder ogen gekomen. Met toestemming van Van Bommel zet ik de gehele recensie ongewijzigd en wel op mijn weblog. "Ter lering ende vermaak", jazeker!

"God wil het, riep paus Urbanus II op dinsdag 27 november 1095, waarop de meest onchristelijke beweging in gang werd gezet die Europa heeft gekend. De Eerste Kruistocht begaf zich op weg om Jeruzalem van de islam te bevrijden. In het spoor van de kruisvaarders heette in 1996 de 4-delige infotainmentserie van de BBC, met medewerking van Europese, Arabische en Joodse historici. De serie probeerde luchthartig aan te tonen dat het barbaren waren die op weg togen naar het heilige land. Schrijver/presentator Terry Jones (ex-Monty Python) hees zich in bijna elke aflevering in een maliënkolder om zich helemaal in- en uit te leven in dit leerzame TELEAC gebeuren.Nou is het nogal een pretentie om te weten wat God wil. Vader en zoon Bush weten dat ook zo goed. Er moeten meer ‘fadayyien‘ komen, jonge mensen die bereid zijn offers te brengen, zei Bush toen hij 8 mei 2005, op Nederlandse bodem stond. Gek, zoals de woordkeus van George W. Bush en Osama bin Laden parallel lopen. De manier waarop de BBC deze productie bracht deed me af en toe denken aan een andere bekende serie over een gebied iets zuidelijker dan Jeruzalem, de CNN Golf-oorlog. Ook hierbij werd getracht een aantal tradities van de film- en televisiewereld te combineren om meer mensen te laten kijken. CNN probeerde de soap met de western te combineren. Ook daar is immers sprake van de unieke spirit van de veroveraar in ‘het land van de grote kansen’. De kans waar de helden in een western meestal naar uitkijken is het losbeuken op daartoe vrij slecht toegeruste nomaden die daar al duizenden jaren rondtrekken, maar door een vreemde gril van recht en logica geen recht hebben op het land waar zij wonen.

"In zo’n western zijn de ‘goeden’, meestal rijzige blanke mannen met blauwe ogen, die hun tegenstanders, de roodhuiden, minstens met tweehonderd maal zoveel mannen moeten zien te overwinnen. De producers van de CNN-soaps, vader en zoon Bush, deden het in het Arabische zand, en: de ‘eastern’ was geboren. De epische soap heeft een cast van miljoenen en een budget van biljoenen, maar dat is normaal zo gauw je in de buurt van oorlogsethiek komt. In verschillende perioden van de geschiedenis heeft het blanke ras zijn vijanden respectievelijk denigrerend roodhuiden, niggers, of charlies genoemd. Maar ditmaal was de primitieve stam der Iraquies aan de beurt. Zij hadden de stam der Queweightis overvallen terwijl ze in de olie waren. Het hoofd van de Iraquies, Sad Damn Hoe Sein, werd eerst nog gewaarschuwd dat het geen pretje is je achterwerk in elkaar getrapt te krijgen door een bleekgezicht. Bleekgezichten zijn nummer 1 op dat gebied. Terwijl we nog in deel II van die soap zitten, wat Irak betreft, heeft Sir Ridley Scott het geld bij elkaar gekregen om een echte kruisvaarders film te maken.

"Het verhaal begint bij Balian (Orlando Bloom), een jonge Franse hoefsmid, die treurt om het verlies van zijn vrouw en zoon. Op dat moment komt Godfrey of Ibelin (Liam Neeson), een vertegenwoordiger van de ‘koning van Jerusalem’ en vertelt Balian dat hij zijn vader is. Hij wil samen met zijn zoon terug naar Jeruzalem, om te strijden in naam van de koning. Balian sluit zich aan bij Godfrey en zijn vredesmissie. Wanneer zijn vader overlijdt, erft Balian land en een titel in Jeruzalem, waar Christenen, Moslims en Joden vreedzaam samenleven. Regisseur Ridley Scott blijkt een man van de vrede: hij wil verzoening tussen christenen en moslims. Kingdom of Heaven heeft alles: een eenvoudige smid groeit uit tot held die tot grootse daden komt, visueel spektakel en romantiek. En in dit geval ook de hoogst actuele boodschap van religieuze tolerantie en medemenselijkheid.

"Het is het jaar 1186 na Christus. Jeruzalem is al bijna een eeuw in handen van christenen, die de heilige stad op de moslims veroverden tijdens de eerste kruistocht aan het eind van 11de eeuw. Er heerst een wankele vrede. De verlichte koning Baldwin IV staat pelgrims van elk geloof toe te komen bidden in Jeruzalem. Met moslimleider Saladin – de legendarische Salah ad-Dîn al-Ajjoeb – heeft hij een niet-aanvalsverdrag gesloten. Maar Baldwin is ziek. En zoals het vaak gebeurt: als de koning zwak is, ruiken zijn vijanden hun kans. Balian zweert plechtig de eed van zijn vader hoog te houden, terwijl hij de koning van Jeruzalem dient. Natuurlijk ontstaat een verboden liefde tussen Balian en de zus van de koning, de beeldschone Prinses Sibylla (Eva Green). De meeste recensenten zijn blij wanneer dan eindelijk de grote oorlogshandelingen beginnen: ‘Als de uiteindelijke aanval op Jeruzalem begint is het puur genieten van het imposante oorlogsgeweld. Vooral de scène waar het leger van Saladin Jeruzalem bestookt met gigantische blijden (van die katapultachtige slingertoestellen) waarmee grote vuurballen over de stadsmuren worden geschoten is fraai en ook de aanval met enorme verrijdbare belegeringstorens en de tegenaanval hierop is een lust voor het oog’, schrijft een van hen.

"Dat alles lijkt zich binnen een tijdsbestek van een paar dagen af te spelen. Daarnaast vinden dialogen plaats over aan wie Jeruzalem nu eigenlijk toebehoort en waar ‘het hemelse koninkrijk’ voor staat. Alle evangelische websites zijn er meteen bovenop gesprongen om de naam van deze film uit te leggen. Binnen politieke en/of religieuze discussies zal de film waarschijnlijk geen rol spelen. De makers hebben er dan ook een redelijk braaf verhaal van gemaakt en wilden niemand voor het hoofd stoten. De moslims zijn wijze plichtsgetrouwe krijgers – ze komen dan ook uit het oosten; u weet wel: zij de wijsheid wij de know how – en de christenen zijn vrome mensen en redelijk vredelievend. De enige echte badguys zijn voornamelijk de tempeliers. Deze worden als christenextremisten afgeschilderd die er belang bij hebben steeds opnieuw de breekbare vrede op het spel te zetten. Als er al een statement gemaakt zou worden in deze film – wat gelukkig niet het geval is – dan is het wel dat het echte gevaar van welke godsdienst dan ook in het fanatisme schuilt.

"Tegelijkertijd zegt dit epos evenveel over de tijd waarin het is gemaakt als over de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Door de eeuwen heen zijn er conflicten geweest tussen christenen en moslims, maar die kwestie is nu immers meer actueel dan ooit. De aanslagen in New York en Madrid, de dreiging van terrorisme, de oorlog in Irak: het heeft allemaal bijgedragen aan het vergroten van de tegenstellingen. Scott lijkt de mensen weer wat dichter bij elkaar te willen brengen. In Kingdom of Heaven vecht het moslimleger alleen als het wordt aangevallen en behandelt het zijn vijanden op een voor de Middeleeuwen wel erg humane manier. Scott herinnert de westerse kijkers er zo aan dat het woord moslim niet synoniem is voor fundamentalist en dat elk geloof bestaansrecht heeft. Daar zal geen weldenkend mens het mee oneens zijn, maar hij legt de boodschap er wel erg dik bovenop. Die kleine ergernis weegt echter niet op tegen het kijkgenot, schreef Marieke Kremer in SP!TS. Goh! Humane moslims. Andere recensenten hebben het over wijze, en zelfs nobele, moslims, dat kan toch bijna niet? Moslimlezers, ik zou maar eens gaan kijken als ik jullie was!

"Officiële site: www.kingdomofheavenmovie.com"

Al-Qur’ân Immaculate (II)

Lees eerst mijn weblogbijdrage Al-Qur’ân Immaculate (I) van 29 juni jl.

"Immaculate" betekent uiteraard onbevlekt, zoals in het begrip "onbevlekte ontvangenis". Lees maar eens het volgende citaat van de hand van Seyyed Hossein Nasr, het is jaren geleden dat ik zijn boek "Ideals and Realities of Islam" heb gelezen, maar het nu volgende citaat is mij tot op de dag van vandaag bijgebleven:

"(…) The Word of God in Islam is the Quran: in Christianity it is Christ. The vehicle of the Divine Message in Christianity is the Virgin Mary; in Islam it is the soul of the Prophet. The Prophet must be unlettered for the same reason that the Virgin Mary must be virgin. The human vehicle of a Divine Message must be pure and untainted. The Divine Word can only be written on the pure and ‘untouched’ tablet of human receptivity. If this Word is in the form of flesh the purity is symbolised by the virginity of the mother who gives birth to the Word, and if it is in the form of a book this purity is symbolized by the unlettered nature of the person who is chosen to announce this Word among men. One could not with any logic reject the unlettered nature of the Prophet and in the same breath defend the virginity of Mary. Both symbolize a profound aspect of this mystery of revelation and once understood one cannot be accepted and the other rejected. (…)"

Bron van dit citaat: "Ideals and Realities of Islam" door Seyyed Hossein Nasr, met een nieuw voorwoord door Titus Burckhardt, uitgegeven door Aquarian, London – ISBN 1-85538-409-4

Al-Qur’ân Immaculate (I)

Een paar dagen geleden. Via een internet radiostation luister ik naar reggaedub. "Stoned Immaculate" klinkt door de speakers, een nummer van Dub Syndicate uit de jaren negentig, geproduceerd door Adrian Sherwood. Groot is de schok wanneer blijkt dat laatstgenoemde een koranvers door het nummer heeft gemixt, eventjes maar, een paar seconden. Maar lang genoeg om mij te shockeren. Ik ben stomverbaasd en sta aan de grond genageld. Gelijk wil ik weten uit welke aya de woorden komen (heeft Sherwood zomaar een aya genomen of heeft hij – nog erger – bewust voor die ene aya gekozen?). Maar daarvoor zou ik eerst – via internet of anderszins – opnieuw het nummer moeten beluisteren. En wil ik dat wel?

Op het internet heb ik overigens maar weinig reacties kunnen vinden op deze grove verkrachting van het Woord van Allah. Ene "EymenRastafari" uit zijn woede op een reggaeforum. Jammer dat hij zijn mening niet duidelijk heeft onderbouwd. Het woord van God mag toch wel worden uitgesproken, is dan de reactie van andere forumleden. Hij had kunnen duidelijk maken, dat het gebruik van koranrecitatie in deze context uit den boze is. "Deze context", dat wil dus zeggen de context van verheerlijking van drugsgebruik. Nog afgezien van het feit dat koranrecitatie nooit mag worden vermengd met muziek, noch instrumentaal, noch vocaal. Op die manier blijft Al-Qur’ân immaculate.

www.broz-reggae-tabs.com/forum/affich_mess.php?p=1838

De moslimwitz (V)

De afgelopen maanden beleef ik mijn drukte bewuster, tijdens het surfen raak ik dan nog wel eens door de veelheid van onderwerpen en issues op het world wide web de weg kwijt en kan het lang duren voor ik vanuit cyberspace weer op aarde land. Daarom probeer ik mij incha Allah de komende tijd alleen te concentreren op één ding, de moslimwitz. Humor uit eigen moslimkeuken waarin zelfspot niet wordt geschuwd om op die manier te kunnen overleven in deze verharde maatschappij. In de categorie "Humor" van mijn weblog vind je daarvan, tussen andere stukjes waarin humor centraal staat, al een aantal aardige voorbeelden. Ik heb een kritische smaak en na mijn eerdere zoektochten naar moslimwitzen (is dat goed meerfout? :-) op het internet lijkt de bron te zijn opgedroogd.

Ik moet maar weer eens te rade gaan bij mijn zwager Mansour, in Senegal. Tijdens een khaware, zeg maar een gezellig samenzijn, onder het genot van het drinken van groene chinese thee (ataya), schudden hij en zijn vrienden de één na de andere moslimwitz uit de wijde mouwen (zie mijn logs Astaghfiroellah van 29 november 2004, Komt er een gek de moskee binnen van 27 november 2004 en Komt er een gek de moskee binnen van 12 april 2004).

(…)

Zo, tijdens het tikken van deze log gelijk maar een mailtje gestuurd naar het yahoo.fr account van Mansour. Nu maar hopen dat hij binnenkort een cybercafé binnenloopt om zijn mail te checken. Ben benieuwd!

What's in a name

"It’s a bad time to be named Ahmed," lamented Egyptian-born Ahmed Ahmed, 33. Once, Ahmed said, a ticket agent was skeptical about his occupation. "Oh, so you’re a comedian", the agent purportedly said. "Say something funny." Pause. Then Ahmed said: "Ah-h-h … I just graduated from flight school?"

www.ahmed-ahmed.com

Texas Sufis

Question: What do sufis from Texas chant? Answer: Ya Hu, Ya Hu, Ya Hu

Bron: TheAmericanMuslim.org

Terugblik

Zojuist op een zogenoemd ‘islamlog‘ van planet.nl een terugblik gelezen op het jaar 2004 onder het motto "Een bewogen jaar voor moslims" waarin de schrijver, ene Arthur Blok, in vogelvlucht enkele moslim websites bespreekt aan de hand van de actualiteiten van het afgelopen jaar 2004. De toon is kritisch over islam maar overschrijdt zeker geen grenzen. Dan lig ik in een deuk wanneer ik de volgende alinea’s tegenkom in de paragraaf "Bekeerlingen":

"Een nieuw fenomeen is het bekeren van westerlingen tot de islam. Iedereen herinnert zich de uitlatingen van imam in opleiding Abdul-Jabbar van de Ven bij Andries Knevel. Begin deze week kopte het Reformatorisch Dagblad, dat in buurland Duitsland jaarlijks 300 christenen zich bekeren tot de islam. Het onderzoek naar het aantal bekeerlingen in Nederland is nog in volle gang, want ook bij ons zijn er tientallen soortgelijke zaken. Zo besloot dhr. Van Bommel na een bezoek aan Senegal van geloof te wisselen. Zijn log is meer dan een openbaring van geluk en wijsheid."

Waarbij de naam ‘dhr. Van Bommel’ ook nog eens een link is naar mijn weblog (?!). Jammer dat Blok zich niet heeft verdiept heeft in mijn weblog, anders zou hij hebben gezien dat ik niet "de heer Van Bommel" ben maar "Abdulwadûd", niet te verwarren dus met Abdulwahid (van Bommel). Geeft eigenlijk niet, want zijn fout heeft mij aan het lachen gemaakt en daar heeft het de laatste tijd veel aan ontbroken…

Islam met de paplepel

Voor de verandering luisteren we vanochtend aan de ontbijttafel eens naar Dunyaa FM. Alhamdulillah, de server is niet overbelast en het signaal klinkt luid en duidelijk. Het is vrijdag en dan staat de programmering van Dunyaa FM hélemaal in het teken van islam.

Yande zit even verderop en laat Ahmed haar nieuwe aanwinsten in haar Diddl-map zien, terwijl ik geboeid naar Ndoya luister die amusante jeugdherinneringen ophaalt terwijl Kiné nog genietend van haar boterham met chocola aandachtig luistert naar de radio. Dan klinkt een zware mannenstem die begint met een zikr waar ik al eerder aandacht heb besteed op 16 juni en 22 april. Kiné kijkt gelijk op, een blik van herkenning. Naarmate de tijd vordert en de man de zikr blijft herhalen, prevelt Kiné voorzichtigjes de zikr mee terwijl ze trots naar Ndoya en mij opkijkt, zo van "Hoor eens wat ik kan!" We geven haar een compliment en Ndoya gaat verder met haar jeugdherinneringen. Dan lig ik plots in een deuk om iets wat Ndoya mij vertelt, ik kom niet meer bij. Waarop ik een standje krijg van Kiné. "Wil je stil zijn, ja? Ik kan zo niet leren, hoor, papa!" zegt het dametje. Ik hou mijn lachen in en geef Kiné de ruimte om naar de oestaz te luisteren tot hij klaar is. Mash’Allah :-)

Soxna FM inspireert

Sinds Ndoya en ik Soxna FM op het internet hebben ‘ontdekt’, luisteren we bijna niets anders meer. Soxna FM is één van de drie radiostations die behoren tot de mediagroep Groupe Excaf Telecom (kortweg: Excaf). In Senegal zenden ze uit op de FM band, op het internet via Excaf.com (Windows Media Player). Excaf biedt een compleet radiopakket aan met voor elk wat wils: 

ALHAMDOULILAH FM koranrecitatie 24 sur 24, een absolute aanrader, heel inspirerend, vele verschillende qaari’s (koran recitanten) passeren de revue: Muhammad Jebril, Abdulbasset Abdessamad, enzovoorts – helaas heb ik op dit station nog geen uitzendingen met tafsir (koran exegese) kunnen beluisteren, hopelijk in de toekomst wel, incha Allah 

DUNYAA FM een all-in station met muziek, actualiteiten en religieuze uitzendingen waar de oproep tot het gebed, voorafgegaan en gevolgd door zikr, vijf keer per dag de programmering onderbreekt (nog steeds mijn favoriete radiostation maar helaas slecht ‘bereikbaar’ vanwege de grote hoeveelheid luisteraars, de server is vaak overbelast) 

SOXNA FM op dit station is geen plaats voor actualiteiten en uitgebreide religieuze uitzendingen, de muziek staat centraal terwijl de animateurs zorgen voor de sfeer (de bekendste animatrice is wel Aïda Patara, la lionne de Soxna FM – 16h00-18h00 GMT) en de programma’s op gezette tijden worden onderbroken voor korte reclameblokken en zikr, het gedenken en prijzen van Allah soebhana wa ta’ala De zikr die op Dunyaa FM mijn aandacht heeft getrokken (zie mijn log van 22 april 2005 Dunyaa FM inspireert) wordt op Soxna FM vele malen uitgesproken kort of wat langer ná gebedstijd. In tegenstelling tot Dunyaa FM waar deze zikr op gedragen toon wordt uitgesproken door een mash’Allah zware mannenstem, wordt hij op Soxna FM voorgedragen door een mash’Allah rustige vrouwenstem (Soxna is een meisjesnaam). Van tevoren verzoekt de vrouw de luisteraars om de zikr samen met haar uit te spreken. Na haar aandeel wordt Allah dankgezegd door een mannenstem die ruim vijftig maal "Alhamdulillah" uitspreekt en wordt, na nog een korte uitspraak in het Arabisch, de programmering hervat. Mijn kinderen zijn er nu al zo aan gewend, dat ze soms vanzelf mee doen met de zikr wanneer het moment daar is. ‘s Avonds voor het slapen gaan leg ik ze uit wat zikr is en spreken we soms dezelfde woorden uit die we overdag op de radio horen. Mash’Allah!

Klik hier voor de actuele gebedstijden van Dakar en omstreken. Stem als je wilt eens ruim voor het begin van julli suba (fadjr, het ochtendgebed), julli tisbaar (zohr, het middaggebed), julli tàkkusaan (‘asr, het namiddaggebed), julli timis (maghrieb, het avondgebed) of julli gëwë (‘isja, het nachtgebed) af op Soxna FM en ervaar hoe het is om terwijl je naar wereldse muziek aan het luisteren bent, de programmering ineens wordt onderbroken voor het gedenken en prijzen van Allah soebhana wa ta’ala.

‘Onderbroken’ is misschien niet het juiste woord, bedenk ik mij ineens. De azaan op Dunyaa FM en de zikr op Dunyaa FM en Soxna FM zijn eigenlijk een integraal onderdeel van de programmering, zoals de dien, de levenswijze, de religie die islam heet, een integraal onderdeel is van het dagelijks leven. Op die manier heb ik in Senegal islam ook voor het eerst ervaren: het maakt echt deel uit van het dagelijks leven. "Het zit er ingebakken als het ware, het is er niet ‘los bij’ maar is onlosmakelijk verbonden mèt het dagelijks leven. Dat geeft die mensen rust en richting. Dat geeft hen vertrouwen – hoe moeilijk hun situatie ook is. Het is toch moeilijk af en toe, het leven daar: de armoede – ook al heb je een dak boven je hoofd in een grote stad." Aldus ondergetekende in het televisie-interview afgenomen door Abdulwahid van Bommel in 1996 (klik op DEZE LINK voor een audio-versie van dit interview, ik noem het ook wel mijn ‘bekeringsverhaal’).

Hoe zou jij dit oplossen???

Het favoriete gedeelte van het tweemaandelijkse kindertijdschrift Onze Oemma is voor mijn kinderen het stripverhaal. In de eerste plaats natuurlijk vanwege het beeldend karakter, in de tweede plaats omdat ze zelf een oplossing moeten kiezen voor een probleem dat in de strip bespreekbaar wordt gemaakt onder het motto "Hoe zou jij dit oplossen???".

Het is een aantal avonden geleden alweer dat ik samen met mijn kinderen het stripverhaal van het nieuwe nummer van Onze Oemma heb gelezen. Gezeten op de rand van het bed van één van hen. Deze keer gaat het stripverhaal over "Ömer & wraak nemen". Goedgemutste Ömer is op weg naar de moskee voor koranles maar treft de ingang van zijn moskee zwartgeblakerd aan.

"Weet je nog", zeg ik tegen mijn kinderen, "dat er een tijdje geleden verschillende moskeeën en gebedsruimtes in brand werden gestoken? Daarom heeft de mevrouw die Onze Oemma maakt waarschijnlijk voor dit onderwerp gekozen".

De vriendjes van Ömer willen wraak nemen op de jongens van de nabijgelegen school die dit op hun geweten zouden hebben. Maar Ömer stelt de imam voor die jongens juist uit te nodigen voor een bezoek aan de moskee. De jongens gaan op het aanbod in en betuigen spijt. "Je kunt beter een vriendelijke en eerlijke manier zoeken om iets op te lossen" luidt de laatste zin van het stripverhaal.

"Weet je nog?" Nee, het behoort helaas niet tot het verleden, die brandstichtingen in moskeeën. Vanochtend zie ik op het journaal dat er weer een moskee in brand is gestoken. Deze keer de Shaan-e-Islam moskee in Rotterdam. Ik neem aan dat er vanavond aandacht aan wordt besteed in het jeugdjournaal. Voor het naar bed gaan, zal ik vanavond opnieuw het stripverhaal met ze lezen, incha Allah, en verwijzen naar de actualiteit. In de hoop dat dit nieuwe verschijnsel nooit meer zal plaatsvinden en dus ook niet onze woonplaats zal aandoen. Voor mijn kinderen is een aanslag op een moskee nu nog ver van hun bed. Incha Allah blijft dat zo.

Een lach breekt door

Thuis èn op school is Ahmed een grappenmaker. Z’n nieuwe stunt is ‘korte armpjes’ wat hij heeft van een medegrappenmaker uit zijn klas. Hij verbergt dan zijn ellebogen onder zijn trui terwijl alleen de onderarmen uit de opgestroopte mouwen steken. Ahmed wilt nog wel eens doordraven (van wie zou hij dat nou hebben?).

Eergisteren voor het slapen gaan en na het lezen uit het nieuwste nummer van Onze Oemma (nummer 6 alweer, mash’Allah) deed hij bijvoorbeeld de fatihah met zijn korte armpjes. Dat was mij toen niet opgevallen. Maar gisterenavond vraagt hij mij ineens of hij weer de fatihah mag doen met zijn korte armpjes "zoals gisteren". Oké, het is nog een jonge jongen maar omdat hij er mij zo expliciet naar vraagt, geef ik hem het volgende antwoord:

"Nee, Ahmed, dat is beter van niet."

"Ja, maar papa, Kiné dan?"

Tijdens het lezen uit Onze Oemma maar ook tijdens het reciteren van de fatihah en andere soera’s rolt en dolt zij over haar bed heen terwijl ze een aantal aya’s meebrult.

"Kiné is een stuk jonger dan jij, Ahmed. Als ze ouder is, zal ik haar ook uitleggen hoe het hoort. Ondertussen kan jij als grote broer haar al het goede voorbeeld geven."

"Ja maar papa…"

"Kijk Ahmed, in het leven doe je als mens een heleboel dingen. Als mens kan je eten, slapen, lopen, grappen maken, bidden, reciteren, noem maar op. Maar er zijn zaken die je niet tegelijk doet. Zoals grappen maken en de fatihah reciteren. De fatihah is met honderdendertien andere hoofdstukken uit de koran het woord van Allah, en dat moet je serieus nemen. Daar passen geen grappen bij."

"Oh, dat wist ik niet." Zijn gezicht betrekt direct.

"Geeft niet jongen. Denk er de volgende keer maar aan."

"Oké papa." Een lach breekt door en de zorgelijke uitdrukking is gelijk verdwenen.

Mash’Allah, kinderen zijn niet alleen goed voor je imaan maar ook in het algemeen voor je geestelijk welzijn.
Kijk naar zo’n jongen als Ahmed die zich even zorgen maakt maar na een paar opbeurende woorden van mij de zorgen laat voor wat ze zijn. Daarmee geeft hij niet alleen zijn kleine zusje maar ook zijn vader het goede voorbeeld :-)

Opkrabbelen

Mijn fascinatie voor de dood van de afgelopen dagen heeft zijn wortels in gebeurtenissen in het verleden. Het heeft alhamdulillah niets te maken met mijn medicijngebruik in verband met mijn ADHD. Echter, dat medicijn methylfenidaat helpt natuurlijk niet echt om snel uit een diep dal te komen.

"Ik moet wel zeggen dat ik blij ben dat je fascinatie voor de dood van de laatste tijd een reden had, want ik was al bang dat je aan het wegzakken was in een rare duistere put", aldus een bezorgde vaste bezoeker van mijn weblog toen ik deze uitlegde over het hoe en waarom van mijn fascinatie.

Alhamdulillah, mede dankzij herlezing van aya 2:286 ben ik opgekrabbeld en voel ik mij mash’Allah weer in staat om als vanouds logs te schrijven. Mijn favoriete categorie is ‘Gezinsleven’ maar in die categorie heb ik al lang geen logs meer geplaatst. Laat ik nog even de laatste hand leggen aan mijn log "Een lach breekt door" en hem vervolgens in die categorie plaatsen als een frisse nieuwe start van mijn weblog. Tot zo!

Geen zware last maar een zegen

Ik voel mij gesterkt in mijn geloofsbeleving. Maar niet meer door het lijnen. Sinds ik onder medicatie ben vliegen de kilo’s eraf. Dat is één van de bijwerkingen van methylfenidaat. Niet zo handig voor elke ADHD’er maar ondergetekende komt het net goed uit. Alhamdulillah! Om af te vallen ben ik een paar maanden geleden met sporten begonnen door elke ochtend vroeg te joggen. Anders zou ik door mijn overgewicht het risico zou lopen ‘diabetes 2′ te krijgen. De diagnose komt dus als geroepen: ik val af en het risico op ‘diabetes 2′ neemt af. Inmiddels ben ik gestopt met ‘s ochtends vroeg joggen maar dat betekent niet dat ik gestopt ben met bewegen. Juist nu ik ‘zomaar’ afval, is het zaak om mijn conditie op pijl te houden, zodat geen last te zwaar is. Daarom heb ik sinds vorige week het fitnessen opgevoerd van één keer naar twee keer per week. Mash’Allah, mijn ADHD is geen zware last op mijn schouders maar een blessing in disguise. Nee, niks ‘disguise’. Het is een duidelijk aanwezige zegen, afkomstig van Allah soebhana wa ta’ala.

Last Breath

Het zal je gisteren wellicht niet zijn ontgaan*: de Engelstalige nasheed "Last Breath" met bijbehorende flash movie heeft mij in zijn greep. Een instant geloofsversterker welke mijn hart dieper raakt dan de eerder besproken Powerpoint-presentatie "Remember". Beiden hebben hetzelfde thema, maar in tegenstelling tot "Remember" is de tekst van "Last Breath" in de eerste persoon geschreven. Een persoon die beschrijft hoe hij zijn laatste adem uitblaast en de reis naar het oneindige eeuwige gaat beginnen. Kippenvel! De bibbers krijg ik ervan. Ook na de tigste keer "Last Breath". Alsof de chilly wind uit de tekst (van Ahmed Bukhatir) mij tijdens het beluisteren beroert. Mash’Allah! Luister en ervaar die chilly wind. Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. Stof tot nadenken dus.

* Update 28 juni 2005 : Ik had deze flash film op mijn beginpagina gezet,
dat was wel èrg confronterend voor mijn bezoekers…
www.anashed.net/flash/lastb_reath.swf

Cold turkey?

Nee, ik heb geen ontwenningsverschijnselen door het achterwege laten van medicatie. Ik slik nog steeds op gezette tijden braaf mijn methylfenidaat in de hoop dat het rust in mijn hoofd zal brengen.

Na een week zonder notities maken en stukjes schrijven voor mijn weblog merk ik echter dat ik wat mis. Schrijven is mijn drive: nadenken over een onderwerp, vlug even iets noteren voordat ik het vergeet om vervolgens direct of even later een stukje te schrijven. Ja, zeven dagen doe ik nu zonder die drive en daar ik krijg ik dus die ontwenningsverschijnselen van. Niet dat mijn hoofd vol zit met ideeën – ik noteer niets en dan vergeet ik het ook gauw weer – maar mijn handen jeuken. Is dat nou een cold turkey?

Voorzichtig denk ik er weer aan om, wanneer er iets in mijn hoofd opkomt en het past enigszins binnen de topic van mijn weblog, een notitie te maken en het dan te bewerken tot een stukje. ADHD is inmiddels ook een hot topic geworden op mijn weblog: ADHD in mijn dagelijks leven. Islam blijft de main topic incha Allah: daarom zal ik waar ik kan ervaringen met betrekking tot ADHD vanuit mijn moslimvisie blijven benaderen. De bezoekers van mijn weblog willen immers weten welke plaats islam in mijn dagelijks leven inneemt en hoe dat zich verhoudt met betrekking tot vreugde, verdriet, geloofsbeleving, gezondheid en andere zaken die het dagelijks leven van eenieder kenmerken. Incha Allah, ik hoop op regelmatige basis weer een stukje te schrijven. Met welke frequentie? We’ll see.

Activiteiten op de door mij gefrequenteerde forums (Marokko.nl en De Leefkuil) zal ik nog niet hervatten. Ik beperk mij voorlopig tot mijn weblog, om mij zodoende niet (nogmaals) voorbij te lopen. Geen duizelingwekkende vluchten door het verleden meer (zie mijn log Fasten your seatbelts) maar rustige reizen door het heden. Incha Allah.

Time Out

Na het uittikken van mijn vorige log, voortgekomen uit een duizelingwekkende vlucht door mijn herinneringen, heb ik het wel even gehad met mijn weblog. Voorlopig zul je hier geen nieuwe logs aantreffen. Kom gerust regelmatig terug voor een kijkje in mijn archief!

assalaamoe aleikoem wa rahmatoellahi ta’ala wa barakatoeh