Je zal maar Abdulwadûd heten :-)

Geert de boodschapper

Een historische dag

BUIS Dinsdag 20 januari 2009 is voor mij persoonlijk een historische dag. De beëdiging van Barack Hussein Obama als 44e president van de Verenigde Staten van Amerika heeft mij tegen de avond aan de buis doen kluisteren, maar hèt moment van de dag vindt eerder plaats – wanneer Ahmed en Kiné thuiskomen van school.

HUIS Sinds ik woensdag 7 januari jl. in het ziekenhuis werd opgenomen (gebroken enkel) ben ik niet meer buiten geweest – niet meegerekend de paar meters die ik buiten afleg twee dagen later (ontslag uit ziekenhuis) en afgelopen donderdag (kunststof spalk in ziekenhuis vervangen door loopgips).

GROTE BOEF Continu aan huis gekluisterd zijn, is niet goed voor het koppie. Wanneer dan door het loopgips het lopen met mijn elleboogkrukken binnen enkele dagen wat beter gaat, besluit ik gisterenmiddag om met Ahmed en Kiné de eendjes te gaan voeren. Een vreemde gewaarwording: met behulp van mijn krukken loop ik step by step door mijn eigen straat waar ik normaal op dit tijdstip de post aan het bezorgen ben. Ahmed filmt de historische gebeurtenis, terwijl Kiné waggelt – ze imiteert het loopje dat ik binnenshuis doe, wanneer ik een stukje zonder krukken loop. Grote boef, die Kiné…

www.youtube.com/watch?v=RmPsEO4zWWA

What’s in a Name

"Krant schrijft Allah ondanks verbod

"Een katholieke krant in Maleisië heeft Allah als vertaling voor God gebruikt ondanks een regeringsverbod. Volgens de autoriteiten mogen alleen moslims het woord Allah in de mond nemen.

"Een redacteur van de Herald, overste Lawrence Andrew, zei dat deze week gewoon weer Allah in de krant staat en dat hij het woord blijft gebruiken totdat de rechtbank volgende maand heeft bepaald of dat mag. 'We vinden dit beperkte gebruik van Allah niet acceptabel, omdat we het in Maleisië al eeuwen als vertaling voor God gebruiken,' zei Andrew. Zo staat Allah volgens de redacteur al in een bijbelvertaling uit 1852.

"De autoriteiten stelden het vermijden van het woord Allah in de krant als voorwaarde voor het uitkomen van de krant. De krant komt uit in het Engels, Chinees en Tamil. In het Aziatische land wonen ongeveer 850.000 katholieken. Ruim 60 procent van de 27 miljoen inwoners is moslim.

"Bron: ANP"

www.nioweb.nl/2009/01/20/katholieke-krant-schrijft-allah-ondanks-verbod

Een kwestie van geloof

UPDATE 24 JANUARI 2009:

Noodoplossing: Salaat (en dua) zittend verricht

Loopgips (2) Papa’s been wordt versierd

Kiné

Kiné

Kiné

Kiné

Yande

Yande

Yande

Yande

Ahmed

Ahmed

Ahmed

Ahmed

Loopgips (1) Rustig aan doen

Alle lof aan Allah! Sinds de operatie aan mijn rechterenkel van woensdag 7 januari jl. heb ik gelopen met een kunststof spalk aan mijn rechtervoet en -onderbeen. Onder geen beding heb ik mijn rechterbeen mogen belasten. Vanmorgen is in het ziekenhuis de spalk verwijderd. Nu mijn voet minder gezwollen is, kan er loopgips op. Stukje bij beetje mag ik mijn rechterbeen weer gebruiken, maar ik moet absoluut rustig aan doen (mijn elleboogkrukken helpen mij daarbij). Incha Allah eind februari gaat het gips eraf; daarna zal ik nog lang moeten revalideren alvorens ik mijn werk (postbezorgen) kan hervatten.

Yande, Ahmed en Kiné verheugen zich al op het loopgips van papa. Zij hebben zich voorgenomen om vanmiddag, wanneer ze terug zijn van school, met stiften en pennen mijn gipsbeen onder handen te nemen. Zoals je ziet op onderstaande foto, heb ik alvast een beginnetje gemaakt :-)

Omstreden kunstwerk blijkt bedrog

Meer info:

• www.nos.nl/nosjournaal/artikelen/2009/1/14/140109_kunstwerk_bedrog.html
• www.sargasso.nl/archief/2009/01/14/quote-du-jour-de-grote-eu-kunsthoax
• entertainment.timesonline.co.uk/tol/arts_and_entertainment/visual_arts/article5512107.ece

Website van Cerny:
www.davidcerny.cz
Beelden van de Entropa installatie (slide show):
news.bbc.co.uk/2/hi/in_pictures/7827747.stm

UPDATE 20 JANUARI 2009 – HET DOEK VALT VOOR BULGARIJE :-)

Sama Tamxarit (07, 08, 09 Janvier 2009)

07-01-2009 AC

09-01-1430 AH

In mijn schoonvaderland Senegal is het vandaag de negende dag van Muharram, de eerste maand van de islamitische kalender. Zoals gebruikelijk wordt het nieuwe jaar gevierd op de tiende dag van deze maand (de dag van Tamxarit, Ashoera). Vandaag is het the day before en deze is in Senegal altijd zó vol met festiviteiten (zoals een enorme maaltijd met Senegalese couscous en het tadiabon feest) dat het abusievelijk ‘Tamxarit’ wordt genoemd.

Ik heb de intentie om vanavond, morgen en de rest van de maand Muharram extra zikr te verrichten – maar vraag me af waar ik in Gods Naam de tijd vandaan kan halen om dit te doen. Zikr is het gedenken van Allah door het bij herhaling uitspreken van bepaalde religieuze teksten – daarbij wordt gebruik gemaakt van een kurus (gebedsketting).

Vanmiddag kom ik, in mijn eigen wijk, tijdens het werken ten val (ik ben postbezorger). Liggend op mijn rug met een bungelende enkel aan mijn rechterbeen, bel ik 1-1-2. Terwijl ik bel, schieten mensen te hulp. Iemand doet de posttas onder mijn been en de vrouw die mijn hoofd ondersteunt, neemt het gesprek met 1-1-2 over wanneer ze merkt dat ik me niet goed verstaanbaar kan maken. Mash’Allah! Ik woon en werk in een topwijk. Nee, hier laten ze je niet aan je lot over! Ik bel ook mijn werkgever (er is post dat nog bezorgd moet worden) en natuurlijk licht ik Ndoya, mijn vrouw, in. Voor de aangesnelde ambulance me meeneemt, plaatst één van de broeders de enkel weer terug in de kom (AUW!).

Tijdens de rit naar het ziekenhuis begin ik met mijn GSM te filmen en foto’s te maken. Dit worden bijzondere dagen, voel ik, en daarom wil ik er een verslagje van maken. "Ik heb de intentie om vanavond, morgen en de rest van de maand Muharram extra zikr te verrichten – maar vraag me af waar ik in Gods Naam de tijd vandaan kan halen om dit te doen." Mijn Onderhouder, Allah, Heilig en Verheven, heeft mij nu zeeën van tijd gegeven om zikr te doen. In het ziekenhuis!

Enkele uren na Ndoya’s bezoek aan mijn ziekenhuisbed word ik geopereerd. Een titanium plaatje, bevestigd met vijf pinnen, houdt de boel nu bij elkaar.

Het was mijn bedoeling om tijdens de komende nacht – la veille de Tamxarit – veel aan zikr te doen. In plaats daarvan deel ik nu een kamer met een oudere dame die op luide toon de meest grove beledigingen aan het adres van God uitspreekt, dit in afwachting van een levensreddende operatie. Soebhaan’Allah, mijn veille de Tamxarit had ik me toch heel anders voorgesteld :-)

__________________________

08-01-2009 AC

10-01-1430 AH

‘s Ochtends vroeg neemt Ndoya weer wat spullen voor me mee – inclusief elleboogkrukken. In de loop van de namiddag, na mijn eerste loopje met de krukken, word ik naar de röntgenafdeling gereden (met bed en al) voor een controlefoto. Na de foto rijden ze mij de gang op, in afwachting van afdeling Transport. Vette pech, afdeling Transport is al naar huis. Ik geniet van het uitzicht (een winters landschap) terwijl het langzaam donker wordt. Uiteindelijk komen twee verpleegsters van ‘mijn’ afdeling me ophalen.

"Wat was dat voor een lawaai bij je bed?" vraagt de ene verpleegster aan mij. Ze bedoelt vast de azaan, die vijf keer per dag op gezette tijden uit mijn GSM klinkt (ik had mijn GSM op de afdeling laten liggen).

"Dat is de oproep tot het gebed, die ik heb geprogrammeerd op mijn mobieltje," zeg ik. "Soms gaat-ie af wanneer ik net sta af te rekenen in een supermarkt. ‘Mekka aan de lijn’ zeg ik dan tegen caissière."

"Ja, welcome to paradise," zegt de andere verpleegster cryptisch, "Succes ermee…"

__________________________

09-01-2009 AC

11-01-1430 AH

Alhamdulillah! Gisteren nog mezelf gewassen op bed, gegeten op bed – maar vanochtend loop ik gewoon naar de doucheruimte (met de krukken) en mijn ontbijt neem ik gezeten aan het tafeltje tegenover mijn bed. Al snel volgt een ‘loopexamen’ met de fysiotherapeute. Nou, dat gaat prima, ik slaag cum laude. Ik mag naar huis! Even na twaalf uur ‘s middags komen Ndoya, Ahmed en Kiné me ophalen. Cor, een straatgenoot, zorgt voor het vervoer. Om half één zet ik weer mijn voeten (en krukken) op eigen bodem. Alle lof aan Allah, de Heer der werelden.

www.youtube.com/watch?v=pgDjguWJuME

Taajaboon, wëlé! Sama Taaj bi, wëlé!

Incha Allah heb ik, na alle verwarring in mijn vorige bijdragen, middels updates duidelijkheid geschapen over Tamxarit (ashoera) en tadiabon (ook wel geschreven als ‘taajaboon’). Resumerend: in Senegal is het vandaag, woensdag 7 januari 2009, de negende dag van Muharram, de eerste maand van de islamitische kalender. Volwassenen beginnen vanavond al met ellenlange zikr sessies, gaan daar morgen mee door en zetten dat de gehele maand Muharram voort. Morgen is het dus in Senegal de dag van Tamxarit (Ashoera – de tiende dag van de eerste maand van de islamitische kalender), de dag voor extra gebeden, maar omdat in Senegal vele religieuze conferenties ter gelegenheid van Tamxarit vandaag al plaatsvinden – evenals allerlei feestelijkheden, met als hoogtepunt de tadiabon – wordt de ‘vooravond’ van Tamxarit, en uiteindelijk de gehele negende dag van Muharram, ‘Tamxarit’ genoemd. Tja, dat blijft wennen voor een toubab als ondergetekende. In mijn weblogarchief heb ik zojuist een anekdote (uit 1997) gevonden, waarin een paar Senegalezen de draak steken met mijn veronderstelde kennis over het islamitische nieuwjaar.

De maan liegt niet (anekdote uit 1997)

Zo’n anderhalve week na mijn huwelijk met Ndoya zit ik samen met haar en andere leden van mijn nieuwbakken schoonfamilie op de binnenplaats van Sarrenne in de wijk Thiokho, Rufisque, Senegal. Het is de avond vóór Tamxarit, de viering van het islamitisch nieuwjaar (Ashoera).


CROSS-DRESSING

Vele jongens zijn al druk bezig met het verzamelen van oude vlechten, dameskleding en make-up, terwijl meisjes zeulen met typisch mannelijke attributen en kleding. Ze bereiden zich voor op het feest dat naar goed Senegalees gebruik al op de avond voor Tamxarit wordt gevierd. Zoals ik al heb opgemerkt in een eerdere log heeft dit verkleedfeest, tadiabon genaamd, "weinig met islam te maken, maar amusant is het zeker wel".


POETS BAKKEN

We zijn in afwachting van een muziekgroep die het feest komt opluisteren en in een ontspannen sfeer worden de nieuwste moppen verteld ("Komt er een gek de moskee binnen en die zegt…"). Dan lopen er wat onbekenden langs (de binnenplaats ligt indertijd nog aan een doorsteekroute van de Route de Rufisque naar de Rue Ousmane Socé Diop); ze zien de toubab (ondergetekende) zitten en denken hem een poets te kunnen bakken.

"Wat een feest, hè?" zeggen ze.

"Ja. Grappig gezicht, al die verklede kinderen en volwassenen."

"Het is morgen nieuwjaar, vandaar."

"Dacht het niet. Zo’n negen dagen terug was het de eerste dag van de maand Muharram, nieuwjaarsdag. En tevens de dag dat ik met mijn vrouw ben getrouwd. Zo’n dag vergeet ik nooit, incha Allah."


DE MAAN LIEGT NIET

Ze zijn stomverbaasd. Wat een wijsneus, die blanke. Maar ze geven het nog niet op.

"Dat kan wel zijn. Maar hier in Senegal is het morgen toch echt nieuwjaarsdag."

"Kijk eens naar boven", zeg ik. In het zenith staat de maan te fonkelen, het nieuwe jaar is duidelijk al ruim een week aan de gang. "De maan liegt niet, toch?"

Het is duidelijk: deze toubab kun je niet voor de gek houden. Ze komen erbij zitten en krijgen wat te eten en te drinken.

lees ook mijn bijdrage Taajaboon, wëlé! van 18 februari 2005 met meer achtergrondinformatie over het ontstaan van de tadiabon traditie èn de teksten van twee tadiabon liedjes

Leebone.com : luistert en lacht (5)

Leebone.com le site web des leebs

Archiveren, waar doe ik het voor?
Soms zegt mijn intuïtie dat bepaalde gegevens die ik online vind, beslist bewaard moeten worden. Denk maar aan dat rijke audio-archief van serigne Abdoul Aziz SY ‘Dabaakh’ dat ik al enige tijd geleden heb ontdekt en voor het grote publiek bereikbaar heb gemaakt. Mash’Allah, deze ontdekking vind je (deels) terug in vele initiatieven die meesurfen op de Dabaakh-revival, zoals de websites Dabakh.net, de religieuze webpagina’s van Xalima.com en Mamserigne.fr.

Leebs (moppen) zijn uiteraard van een hele andere orde, maar zeker niet minder belangrijk. Het zijn exponenten van de Senegalese cultuur; kennis nemen van deze moppen leert je veel over de Senegalese volksaard. Vanochtend heb ik een CD gebrand met precies 500 moppen in audio (mp3), zijnde alle moppen die in 2008 op Leebone.com zijn gepubliceerd (inclusief 95 moppen die later weer zijn verwijderd, door de moderators of door de moppentappers zelf). Nou zie ik niet direct iemand deze compilatie CD beluisteren – het gaat hier immers om nou pak-’m-beet zo’n 18 uur audio. De CD kan incha Allah wèl mooi materiaal zijn voor iemand die onderzoek doet naar Senegalese cultuur, voor een boek, bijvoorbeeld. Enige kennis van de Wolof taal is dan wel vereist, daar het overgrote deel van de Leebs in deze taal wordt uitgesproken.

De CD kan het beste worden beluisterd op een computer. Via ‘Deze computer’ ga je dan naar ‘E:’ (met Windows 98 althans), op het beeldscherm zijn dan duidelijk zichtbaar de verschillende mappen: elke moppentapper heeft zijn of haar eigen map, zo raak je niet de weg kwijt op deze CD. Daarnaast hebben de gedelete moppen een eigen map (met daarin o.a. alle moppen van Papou a.k.a. Leboundoye*) en zijn ook de 18+ moppen apart gezet.

* UPDATE 2 JANUARI 2009 : Vorig jaar had 'papou/leboundoye' zich teruggetrokken na de commotie over een blasfemische mop over de engel Abdou Diambar. Enige tijd later publiceerde 'leboundoye' opnieuw drie moppen en leek terug van weggeweest, maar ook deze werden al gauw – door hemzelf? – weer van Leebone.com gehaald. Blijkbaar zijn één van de goede voornemens van 'leboundoye' om zich opnieuw te laten gelden. Gisterenavond laat heeft hij maar liefst elf nieuwe leebs geplaatst; de meesten zijn opgenomen in gezelschap op de manier van de leebeurs 'papekara' en 'demba', enkelen zijn moppen die hij in het najaar van 2008 als ‘papou’ heeft gepubliceerd (te herkennen aan het kenmerkende geschraap van de keel en een serieus klinkend ‘bismillah’ alvorens te spreken).

UPDATE D.D. 18 MEI 2013: Een selectie van de moppen uit 2008 is geüpload op Archive.org: archive.org/details/MayeWolof-BlaguesSenegalaises

Beste wensen

Wakker blijven, Abdulwadûd!

Zikr geeft soms tèveel rust

Jiddische clip op 2STV, mesjogge toch :-)

Multiculti in het kwadraat, da’s de clip die ik vanochtend heb gezien op 2STV: een grijze bebaarde zanger, omgeven door Senegalese danseressen, die in vloeiend Jiddisch een loflied op Medina ten gehore brengt. Het gaat om de (gelegenheids?)formatie Ben Zimet et la Bamba du Soir, de titel van het lied is La Medina Dorée (productiemaatschappij: Medina 23 van Mouhamed Diagne). Jammer genoeg heb ik op het moment van het plaatsen van deze weblogbijdrage die clip nog niet op het internet kunnen vinden. Even  geduld a.u.b. :-)

Wat ik wel vind is een grote lading aan informatie over Ben Zimet: voor mij een absolute eye-opener! Tik zijn naam eens in bij Google of een andere zoekmachine, et voila! Dat hij linken heeft met Senegal wordt mij direct duidelijk. Ben Zimet is de directeur geweest van de tweede editie van het festival international du conte et de la parole de Gorée (april jl. gehouden op het voor de Senegalese kust gelegen eiland Gorée, tegenover Dakar). Zijn zoon Joseph Zimet is werkzaam als politiek adviseur in Frankrijk en is getrouwd met Rama Yade, de Franse staatsecretaris voor Buitenlandse Zaken en Mensenrechten (meer info). Zij is van Senegalese afkomst.

Ben Zimet is ook actief als verhalenverteller en acteur. Klik op onderstaande link om een artikel te lezen over het bovengenoemde festival en Zimets aandeel daarin.

fr.allafrica.com/stories/200804290736.html

We hebben ‘m

2STV BETAALZENDER Mash’Allah, we hebben de Viaccess card van 2STV dan eindelijk binnen! Vanaf volgende week donderdag (1 januari 2009) wordt incha Allah het signaal van le premier chaine de télévision privé 2STV gecodeerd. Dit Senegalese televisiekanaal is bij ons thuis de meest bekeken zender.

TV NUMERIC, YOORU KO Het verkrijgen van zo’n card is niet zonder slag of stoot gegaan. Oorspronkelijk zou de codering 1 december jl. ingaan. Kijkers van 2STV zijn opgeroepen om een telefoonnummer in Frankrijk te bellen en "dan zou alles in orde komen". Dat telefoonnummer is van TV Numeric, een Franse aanbieder van digitale televisie. Deze zou een schakel zijn tussen 2STV en de kijkers. Na het achterlaten van je gegevens bij TV Numeric zal je worden teruggebeld door iemand van 2STV. Daar is niets van terecht gekomen, zo hebben alle belangstellenden gemerkt.

ILLEGALE HANDEL IN 2STV CARDS Tegen het eind van de maand november wordt het roer radicaal omgegooid. Door alle onzekerheid over de codering en de ingangsdatum zijn er modous-modous in het gat van de markt gesprongen: zij verkopen valse 2STV cards. Dan doet de grote baas van Origines s.a. (het mediabedrijf waartoe ook 2STV behoort) een mededeling: de ingangsdatum van de codering wordt verschoven naar 1 januari 2009. Tegelijk worden kijkers in spotjes, en boodschappen in zgn. tickers, geïnformeerd over de oplichtingspraktijken van de modous-modous.

AMBULANTE HANDEL In de tweede helft van december verschijnen dan eindelijk de spotjes waarin officiële gecertificeerde card verkopers met naam, woonplaats en telefoonnummer worden genoemd. Nadeel: per land is er meestal één verkoper. Nederland heeft zelfs geen verkooppunt. Uitzonderingen zijn Italië (twee verkopers) en Frankrijk (in Parijs heeft 2STV een aantal verkooppunten in winkels die zijn gespecialiseerd in satelliet televisie). In Nederland woonachtige Senegalezen moeten helemaal naar België om een 2STV Viaccess card aan te schaffen. Daar biedt ene Malick Pathé Sow (00-32.473696489) de cards ter verkoop aan. De handelswijze is als volgt: je belt Sow op, vertelt dat je een 2STV Viaccess card wilt kopen, je spreekt een plek af (bijvoorbeeld de hal van Brussel Centraal) en koopt daar de card. Lijkt wat louche, zo’n transactie in een stationshal – maar het zijn toch ècht de legale cards. Ambulante handel, het hoort gewoon bij de couleur locale van Senegal en de Senegalezen in diaspora :-)

Tien jaar geleden!

Mash’Allah, precies tien jaar geleden. Vroeg in de ochtend rol ik gekleed en wel mijn bed uit in het appartement te Purmerend waar ik op dat moment al enkele maanden woonachtig ben. Uitgeput van het geregel van de dag ervoor, zet ik mij schrap voor de laatste loodjes van de voorbereiding van de overkomst van mijn vrouw Ndoya, mijn ruim drie jaar oude dochtertje Yande en mijn bijna één jaar oude zoontje Ahmed.

Zonder ontbijt genomen te hebben, storm ik naar de dichtsbijzijnde winkel waar ze telefoonkaarten verkopen. Gewapend met twee kaarten en de nodige papieren installeer ik mij in de eerste de beste telefooncel. Afwisselend neem ik contact op met de Nederlandse ambassade te Dakar en de IND, als soort een intermediair. De IND zou een fax hebben gestuurd naar de ambassade, een fax waarmee Ndoya en de kids groen licht zouden kunnen krijgen. De ambassade kan niets vinden, de IND zendt het nog eens een keer. Nog ontvangt de ambassade niets. Dan informeer ik of de ambassade misschien nog een ander faxnummer heeft dan bekend is bij de IND. De ambassade geeft mij de nummers van hun twee faxen, ik geef ze door aan de IND (mijn contactpersoon daar kent mij inmiddels goed :-) en nogmaals gaat de fax erdoor. Dan bel ik voor de -tigste keer de ambassade. Of de fax in goede orde is ontvangen? Ja, dus. Wat nu? Tja, kan uw vrouw nog voor sluitingstijd om twaalf uur van de ambassade bij ons zijn, om de nodige papieren te tekenen en de visa in haar paspoort te plaatsen? Ja, zeg ik, maar zeker weten doe ik het niet.

Ndoya krijgt een telefoontje van mij terwijl ze druk bezig is met het laten vlechten van haar haar. Die avond zal ze met vriendinnen naar een feest gaan. Maar de fax steekt daar een stokje voor. Stop met alles wat je aan het doen bent, zeg ik haar, wanneer ze opneemt, en ga onmiddelijk naar de ambassade. Neem de kinderen mee, neem ergens onderweg pasfoto’s van jullie allemaal en dan linea recta naar de ambassade. Wie weet kun je morgen naar Nederland komen. Ndoya met haar halve hoofd vol vlechten doet gauw een hoofddeksel op en gaat met de kinderen naar Dakar.

Vanaf station Purmerend-Overwhere neem ik de trein naar Amsterdam en ga met de tram naar de Albert Cuyp markt, vlakbij mijn werkvloer. Ik baan mij een weg door het marktpubliek en loop een belhuis binnen. Ik neem weer contact op met de ambassade en zeg dat mijn vrouw al onderweg is.

Ndoya moet vanuit Rufisque helemaal naar Dakar. Ze neemt een taxi maar toch duurt het lang, want de enige doorgaande weg naar Dakar (achtentwintig kilometer verderop) zit potdicht. Net op tijd arriveert ze op de ambassade om de nodige formaliteiten af te handelen. De ambassade kan echter niet direct de visa in haar paspoort plaatsen (ik ben vergeten wat nu ook al weer de kink in de kabel is geweest). Ndoya wordt gevraagd om later terug te komen. De ambassade blijft speciaal voor haar open, dit tot groot ongenoegen van de Senegalese bewaker die al lang thuis bij vrouw en kinderen had willen zijn. Wanneer ze tegen tweeën terugkomt, krijgt ze de langverwachte visa in haar paspoort (een Schengen-visum en een visum voor Nederland).

Ik spring een gat in de de Nederlandse lucht wanneer ik het goede nieuws hoor. Ik ga direct de tickets kopen, zeg ik tegen Ndoya, tot morgen!

Ndoya stomverbaasd, ze kan zich nog niet realiseren dat ze incha Allah binnenkort het vliegtuig naar Nederland kan nemen. Ze heeft inmiddels met de kinderen haar intrek genomen bij een nicht in Dakar, lekker dicht bij het vliegveld. Met geld dat ik haar met een money transfer heb opgestuurd, koopt ze wat kleren die ze met de kou in Nederland nodig zal hebben.

Vanaf de Albert Cuyp markt neem ik een taxi naar een reisbureau. Dagen eerder heb ik al het nodige geld geparkeerd op mijn courante rekening, voor het geval dat. Inmiddels is het al in de loop van de middag van de vierentwintigste december anno negentienhonderdachtennegentig. Binnen in het reisbureau staat een lange rij. Ik sluit achteraan wanneer blijkt dat ik onder geen enkele voorwaarde voorrang krijg, welk verhaal ik ook heb. Rond drie uur ben ik dan eindelijk aan de beurt. Ik leg het verhaal uit aan de dienstdoende reisadviseuse. Ze gaat direct aan de slag, maar krijgt voortdurend nul op het rekest. Het is al ruim na twaalven en de kantoren van vele luchtvaartmaatschappijen zijn al gesloten in verband met komende kerstavond. Met Air France blijkt het nog te kunnen. Ik moet wel voor 16 uur hebben betaald, anders lukt het niet meer om die vlucht van vanavond te nemen. Tien voor vier ben ik dan de gelukkigste man ter wereld. Met trillende vingers toets ik mijn pincode in. Akkoord met bedrag? Hè hè natuurlijk. Ik klik op OK, gris mijn papieren en het bonnetje van de tafel en neem weer een taxi terug naar de Albert Cuyp.

Ndoya krijgt van mij te horen dat ze tegen middernacht plaatselijke tijd het vliegtuig naar Nederland kan nemen (via Parijs). Ga alsjeblieft uren van tevoren naar het vliegveld om er zeker van te zijn dat alles goed gaat, zeg ik haar. Het is haar eerste keer met het vliegtuig en niet lang voor vertrek arriveert ze pas op het Aeroport Leopold Sedar Senghor, haalt daar de tickets op die ik in Amsterdam heb betaald en wacht met Yande en Ahmed tot ze aan boord kan.

In de nacht van 24 op 25 december bevinden Ndoya, Yande en Ahmed zich noch in Senegal, noch in Nederland, maar ergens kilometers hoog in een vliegtuig. Ndoya heeft het zwaar, aan slapen komt ze niet toe. Yande ligt onder een dekentje uitgestrekt op twee stoelen en slaapt als een roos maar Ahmed schreeuwt om aandacht. In de business class zitten leden van van de Senegalese muziekgroep Setsima, ze zijn onderweg naar Frankrijk voor een serie concerten. De leadzanger Alioune Mbaye Nder begeeft zich onder de reizigers van de toeristenklasse en heeft uiteraard direct veel aanspraak. Hij ziet dat Ndoya het moeilijk heeft en neemt haar wat zorgen uit handen, Ahmed in dit geval. Gezeten op de schoot van Nder geeft Ahmed Ndoya zo een adempauze.

Tegen acht uur ‘s morgens vroeg komen Ndoya, Yande en Ahmed aan op Schiphol. Yande ziet mij als eerste en begint te dansen als ze voor me staat. Ahmed vind mij maar eng (wie is die man, lijkt hij te denken) en begint te huilen. Ja, dit is de start van een mooi samenzijn. Alhamdulillahi Rabbil ‘Aalamien.

“Ik ben toch zeker God niet”

Je verschuilen achter Hem is laf. "Ik heb geen enkele oplossing, ik ben God niet" zei de burgemeester van Yeumbeul Nord na de tragische verdrinkingsdood van een 17-jarig meisje. Astaghfiroellah. Kijk naar de reportage van 2STV van 19 december 2008, overgenomen door Xalima.com.

bron : www.xalima.com/VIDEO-Drame-a-Yeumbeul-Nord-une

www.youtube.com/watch?v=DFRHD2SEfyw

Yande's boom

Sokhna Safiétou Dème, épouse de Serigne Cheikh Tidiane Sy, n'est plus

De begrafenis van een religieus leider of diens echtgenote brengt altijd veel volk op de been. Zo is onlangs Sokhna Safiétou Dème (‘Sophie’) overleden, echtgenote van serigne Cheikh Tidiane Sy (de leider van de Dahira Moustarchidine wal Moustarchidaty, onderdeel van de tijani moslimbroederschap). Bekijk onderstaande foto’s om een idee te krijgen van de opkomst bij de begrafenis. Met dank aan Fodé Touré, de maker van de foto’s. Op foto’s 1, 2 en 5 zie je o.a. serigne Abdoul Aziz Sy ‘Junior’ (de woordvoerder van de Zawiya Tijaniyya van Tivaouane, met wit gewaad en wit hoofddeksel), aan zijn rechterzijde zit serigne Moustapha Sy, de Responsable Moral van de moustarchidines (met blauw gewaad en blauw hoofddeksel).

Veuillez lire l’article par cliquer sur le lien ci-dessous:
www.lesoleil.sn/article.php3?id_article=42056