[0575-HAIKU] Lente!

spring 's in de lucht
reik naar de schatten van Hem
Die jou onderhoudt

"Yaw yaa téére (Jij bent net het Boek)"

Gistermiddag. Ik ben op verjaardagsbezoek bij mijn jongste dochter Kiné (mash'Allah, ze is vijftien jaar geworden). In een conversatie met Ndoya, haar moeder, kwam een bijzondere Senegalese uitdrukking voorbij. Ik noteerde de uitdrukking en thuisgekomen paste ik de spelling aan met behulp van mijn Wolof woordenboek. Dit is de uitdrukking:

Yaw yaa téére: diktël càngaay, te du sangu

uitspraak: jou ja tèrre, diktul tsjangaai, tuh doe sangoe

Wolof is een sterk geconcentreerde taal. De vrij letterlijke vertaling van deze uitdrukking is als volgt: "Jij bent [net] het Boek*: wassing voorschrijven [maar zelf] niet douchen". Vrij vertaald:

Goede raad geven doe je als geen ander, maar zelf leef je er niet naar

de uitdrukking is ook woord-voor-woord vertaald,
voor een vertaling klik je op het betreffende woord

* de Koran

Koran voorgelezen op Finse radio

De koran in zestig delen op de Finse radio! Inch'Allah. Ik ben benieuwd of de originele Arabische tekst ook aan bod komt. De uitzendingen zijn te horen op deze zender:

yle.fi/radio/radiosuomi

voor meer informatie in het Engels over dit project, klik op deze link of deze link 

RTL Nieuws verzint nieuw ras: moslim

Moslimzijn heeft blijkbaar ook met ras te maken. Jaap van Deurzen had het zojuist over "islamitische afkomst*"

Mijn wortels liggen in Zeeland (vandaar: Louws), Noord-Holland en een beetje Groningen. Dáár kom ik vandaan. Mash'Allah, ik ben hollands welvaren :-)

Mijn bekering tot islam heeft niets veranderd aan mijn afkomst


UPDATE 21.00 UUR
Bekijk het bewuste item via deze webpagina:
www.rtlnieuws.nl/nieuws/buitenland/de-kogelgaten-zitten-hier-nog-de-deur (*2m14s)

UPDATE D.D. 16 FEBRUARI 2014, 07.15 UUR:
Da's tof.
Jaap van Deurzen reageerde gisteravond laat op mijn opmerking, Hij nam het sportief op! twitter.com/jaapvandeurzen/status/567071811045961728

@AbdulwadudLouws @RTLNieuwsnl je hebt helemaal gelijk Abdul. Sorry, ik bedoelde een jongen, die waarschijnlijk ooit of nog, moslim was. Dank
— jaapvandeurzen (@jaapvandeurzen) February 15, 2015

Allah is Al-Wadûd, de Liefhebbende

ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود

Allah is Al-Wadûd, De Liefhebbende,

Hij is Degene Die op objectieve wijze liefheeft

ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود

Ik ben een dienaar van De Liefhebbende,

ik ben een Abd van Al-Wadûd

ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود ال ودود

  schilderij afkomstig van arthafez.com

De Dertiende

Járen geleden zocht ik uit pure nieuwsgierigheid op wat het dertiende vers van het dertiende hoofdstuk van de koran is. "Wie weet heeft het een link met wat we via film en televisie op ons bord krijgen daar waar het Vrijdag de Dertiende betreft," denk ik. "Horror, rampen, dat soort dingen." Wat denk je? Kom ik daar terecht bij soera 13 “De Donder” waar Allah (soebhana wa ta’ala) in aya 13 zegt dat Hij treft wie Hij wil met Zijn bliksems. Mash’Allah…

Luister via onderstaande player naar koranvers 13:13 terwijl je een Engelstalige uitleg meeleest. Het gebruikte beeld is een fragment van de korte film “Tornado” (Calvin Productions, U.S. Weather Bureau e.a.) archive.org/details/tornado

www.youtube.com/watch?v=h2Lq_Agwm2Y

"Mekka" als voornaam

Verlos Gelderse Geboorteakten. Sinds 14 januari jl. doe ik via VeleHanden.nl mee met dit project. "De geboorte van een kind is voor een familie een heugelijk feit. Maar zelfs 200 jaar later zijn families nog steeds verheugd dit kind tegen te komen in een akte. Helpt u mee deze families blij te maken?" vraagt Vele Handen namens het Gelders Archief. Nou, ik help graag mee! Wat ik doe is het invoeren van gegevens die op geboorteakten staan, deze akten worden 'aangeleverd' op scans. Het mooie van meedoen aan dit project is dat ik veel bekende familienamen uit mijn woonplaats Zutphen tegenkom. Daarnaast ben ik ook een meisjesnaam tegengekomen waarvan ik niet wist dat zij voorkwam in Zutphen: Mekka. Serieus! Op een geboorteakte (zie hieronder) zag ik de naam van de moeder:

Gardina Mekka van Engelen

Voorwaar een hemelse naam!

 

UPDATE D.D. 12 FEBRUARI 2015:
Lees via onderstaande link meer over dit project
(inclusief een tweet van ondergetekende :-)
www.geldersarchief.nl/weblog/2015/hoeveel-handen-trekt-vele-handen

UPDATE D.D. 23 APRIL 2015:
Sinds enkele weken doe ik via VeleHanden.nl een ander project: "Post van Weldadigheid". Klik hier voor meer informatie.

UPDATE  D.D. 12 MEI 2015:
www.meertens.knaw.nl/nvb/naam/is/Mekka
www.betekenis-babynamen.nl/naam/Mekka
www.meertens.knaw.nl/nvb/verklaring/naam/Mekke
www.betekenis-babynamen.nl/naam/Mekke

Senegal - noch Charlie, noch het geweld

Op Facebook zag ik deze afbeelding voorbij komen. Onderaan staat

"Ik ben noch Charlie, noch het geweld! Ik ben Senegal..."

met daarboven nauwelijks leesbaar "Peace, love and harmony". Mooi!

Zalig!

Luisteren naar mijn favoriete soera terwijl ik meelees: zalig!
archive.org/details/Soura_55_Abdessamad_mujawwad



Vertalingen van deze soera vind je hier:
islamicity.com/MOSQUE/ARABICSCRIPT/AYAT/55/55_1.htm
archive.org/details/Soera_Ar-Rahmaan (.doc, tekst in Ar, Fr en NL)

Ondersteboven

Screenshot van France24 English youtu.be/BFwedk4dBCc

Vandaag zag ik op France24 English deze cartoon (zie hierboven):
Twee strijders lezen de koran ondersteboven. Eén zegt "Verdorie, met plaatjes erbij zouden we het beter begrijpen." Diep!

Van buiten en binnen

Boodschappen doen en ommetje na het avondeten daargelaten, kom ik nauwelijks buiten. Mijn kids daargelaten, komt er nauwelijks iemand bij mij binnen. Sociale contacten: ik heb er geen. Daarom des te bijzonder dat ik woensdag- èn donderdagavond jl. naar het centrum van mijn woonplaats Zutphen ben getogen om samen met mij grotendeels onbekende mensen uiting te geven aan woede en verdriet die de aanslag in Parijs bij ons naar boven heeft gebracht. Niet dat ik nu direct sociaal actiever ben geworden, maar ik zie deze twee manifestaties wèl als een persoonlijke mijlpaal: mijn wereldje is weer wat ruimer. Elk nadeel heb zijn voordeel.

UPDATE D.D. 1 MEI 2015: Sinds enige weken heb ik een nieuwe vrijwilligersbaan waarbij ik soms ook op locatie ga. Zo kom ik nog eens ergens! Mijn wereldje is nòg ruimer geworden :-)

Charlie @ Zutphen

#JeSuisCharlie, Zutphen
8 januari 2015, 18.00 uur

archive.org/details/JeSuisCharlie_Zutphen (stream, download)

Altijd lol met een Twitter-trol

Twitter-trollen. Plaaggeesten die als liefhebberij via Twitter hun gal spuwen op hen onwelgevallige onderwerpen en personen. De één doet het met open vizier, de ander verschuilt zich achter een anoniem Twitter-account. Zo hebben we daar "Wit mens", luisterend naar de Twitter handle @AntiJihadActie. Woef! Vergeleken met andere trollen is Wit mens nog redelijk onschuldig. Maar goed: wat niet is, kan nog komen. Blaffende honden kunnen bijten.

Een paar voorbeelden van Wit mens' rochels vind je hier [url] en hier [url]. Ja, hij is me d'r eentje...

twitter.com/AntiJihadActie/status/547480795091599361

Terugkijken

De jaarwisseling is nabij. Dat doet me niet alleen denken aan het (nog net niet) afgelopen jaar, maar ook aan langer geleden. Onderstaande foto laat mijn dochter Kiné en ik zien terwijl we zikr verrichten, met dezélfde gebedsketting. Tja, dat was voor haar altijd een wedstrijd: wie het eerst klaar was met "het tellen van de kralen". Cute! Mash'Allah...

[circa 2007]

Hai, Mams, daar zijn we!

Het Vrije Volk, democratisch-socialistisch dagblad, 31 maart 1959 (p 14)

Koranrecitatie in een bijzondere setting (1)

Mash'Allah! Ik vond deze video zojuist in mijn Facebook timeline. Hij is al in januari jl. gepost en laat een enthousiaste jongeman zien die wel meer dan alleen "Bismillah" zegt voor hij gaat eten.

Bericht door Alaa Ahmad Ali.

Muslim humour by Hend (@LibyaLiberty)

This is "Mariam", a comic strip I drew at 17yrs old, featuring a Muslim American teenaged girl. Be kind. pic.twitter.com/YPS6p4Hh4o
— Hend (@LibyaLiberty) December 4, 2014

klik hier voor een groter formaat van het afgebeelde stripverhaal

Mijn kerstverhaal

 Het is bijna zestien jaar geleden. In de vroege ochtend van 24 december 1998 rol ik gekleed en wel mijn bed uit in het appartement te Purmerend waar ik op dat moment al enkele maanden woonachtig ben. Uitgeput van het geregel van de dag ervoor, zet ik mij schrap voor de laatste loodjes van de voorbereiding van de overkomst (vanuit Rufisque, Senegal) van mijn vrouw Ndoya, mijn ruim drie jaar oude dochtertje Yande en mijn bijna één jaar oude zoontje Ahmed.

Zonder ontbijt genomen te hebben, storm ik naar de dichtsbijzijnde winkel waar ze telefoonkaarten verkopen. Gewapend met twee kaarten en de nodige papieren installeer ik mij in de eerste de beste telefooncel. Afwisselend neem ik contact op met de Nederlandse ambassade te Dakar en de IND, als soort een intermediair. De IND zou een fax hebben gestuurd naar de ambassade, een fax waarmee Ndoya en de kids groen licht zouden kunnen krijgen. De ambassade kan niets vinden, de IND stuurt de fax nog eens een keer. Nòg ontvangt de ambassade niets. Dan informeer ik of de ambassade misschien nog een ander faxnummer heeft dan bekend is bij de IND. De ambassade geeft mij de nummers van hun twee faxen, ik geef ze door aan de IND (mijn contactpersoon daar kent mij inmiddels goed :-) en nogmaals gaat de fax erdoor. Dan bel ik voor de -tigste keer de ambassade. Of de fax in goede orde is ontvangen? Ja, dus. Wat nu? Tja, kan uw vrouw nog voor sluitingstijd om twaalf uur van de ambassade bij ons zijn, om de nodige papieren te tekenen en de visa in haar paspoort te plaatsen? Ja, zeg ik (maar zeker weten doe ik het niet).

Ndoya krijgt een telefoontje van mij terwijl ze druk bezig is met het laten vlechten van haar haar. Die avond zal ze met vriendinnen naar een feest gaan. Maar de fax steekt daar een stokje voor. Stop met alles wat je aan het doen bent, zeg ik haar, wanneer ze opneemt, en ga onmiddellijk naar de ambassade. Neem de kinderen mee, neem ergens onderweg pasfoto’s van jullie allemaal en dan linea recta naar de ambassade. Wie weet kun je morgen naar Nederland komen. Ndoya met haar halve hoofd vol vlechten doet gauw een hoofddeksel op en gaat vanuit Rufisque met de kinderen naar Dakar.

Vanaf station Purmerend-Overwhere neem ik de trein naar Amsterdam en ga met de tram naar de Albert Cuyp markt, vlakbij De Nederlandsche Bank (mijn werkgever op dat moment). Ik baan mij een weg door het marktpubliek en loop een belhuis binnen. Ik neem weer contact op met de ambassade en zeg dat mijn vrouw al onderweg is.

Ndoya moet vanuit Rufisque helemaal naar Dakar. Ze neemt een taxi maar toch duurt het lang, want de enige doorgaande weg naar Dakar (achtentwintig kilometer verderop) zit potdicht. Net op tijd arriveert ze op de ambassade om de nodige formaliteiten af te handelen. De ambassade kan echter niet direct de visa in haar paspoort plaatsen (ik ben vergeten wat nu ook al weer de kink in de kabel is geweest). Ndoya wordt gevraagd om later terug te komen. De ambassade blijft speciaal voor haar open, dit tot groot ongenoegen van de Senegalese bewaker die al lang thuis bij vrouw en kinderen had willen zijn. Wanneer ze tegen tweeën terugkomt, krijgt ze de langverwachte visa in haar paspoort (een Schengen-visum en een visum voor Nederland).

Ik spring een gat in de Nederlandse lucht wanneer ik het goede nieuws hoor. Ik ga direct de tickets kopen, zeg ik tegen Ndoya. “Tot morgen!”

Ndoya stomverbaasd, ze kan zich dan nog niet realiseren dat ze incha Allah binnenkort het vliegtuig naar Nederland kan nemen. Ze heeft inmiddels Rufisque verlaten en heeft met onze kinderen haar intrek genomen bij een nicht in Dakar, lekker dicht bij het vliegveld. Met geld dat ik haar met een money transfer heb opgestuurd, koopt ze wat kleren die ze met de kou in Nederland nodig zal hebben.

Vanaf de Albert Cuyp markt neem ik een taxi naar een reisbureau. Dagen eerder heb ik al het nodige geld geparkeerd op mijn courante rekening, voor het geval dat. Inmiddels is het al in de loop van de middag van de vierentwintigste december anno negentienhonderdachtennegentig. Binnen in het reisbureau staat een lange rij. Ik sluit achteraan wanneer blijkt dat ik onder geen enkele voorwaarde voorrang krijg, welk verhaal ik ook heb. Rond drie uur ben ik dan eindelijk aan de beurt. Ik leg het verhaal uit aan de dienstdoende reisadviseuse. Ze gaat direct aan de slag, maar krijgt voortdurend nul op het rekest. Het is al ruim na twaalven en de kantoren van vele luchtvaartmaatschappijen zijn al gesloten in verband met komende kerstavond. Met Air France blijkt het nog te kunnen. Ik moet wel voor 16 uur hebben betaald, anders lukt het niet meer om die vlucht van vanavond te nemen. Tien voor vier ben ik dan de gelukkigste man ter wereld. Met trillende vingers toets ik mijn pincode in. “Akkoord met bedrag?” Hè hè, natúurlijk. Ik klik op OK, gris mijn papieren en het bonnetje van de tafel en neem weer een taxi terug naar de Albert Cuyp.

Ndoya krijgt van mij te horen dat ze tegen middernacht plaatselijke tijd het vliegtuig naar Nederland kan nemen (via Parijs). Ga alsjeblieft uren van tevoren naar het vliegveld om er zeker van te zijn dat alles goed gaat, zeg ik haar. Het is haar eerste keer met het vliegtuig en niet lang voor vertrek arriveert ze pas op het Aeroport Leopold Sedar Senghor, haalt daar de tickets op die ik in Amsterdam heb betaald en wacht met Yande en Ahmed tot ze aan boord kan.

In de nacht van 24 op 25 december (kerstnacht dus) bevinden Ndoya, Yande en Ahmed zich noch in Senegal, noch in Nederland, maar ergens kilometers hoog in een vliegtuig. Ndoya heeft het zwaar, aan slapen komt ze niet toe. Yande ligt onder een dekentje uitgestrekt op twee stoelen en slaapt als een roos maar Ahmed schreeuwt om aandacht. In de business class zitten leden van van de Senegalese muziekgroep Setsima ze zijn onderweg naar Frankrijk voor een serie concerten. De leadzanger Alioune Mbaye Nder begeeft zich onder de reizigers van de toeristenklasse en heeft uiteraard direct veel aanspraak. Hij ziet dat Ndoya het moeilijk heeft en neemt haar wat zorgen uit handen, Ahmed in dit geval. Gezeten op de schoot van Nder geeft Ahmed Ndoya zo een adempauze.

[SN+NL] Tegen acht uur ‘s morgens vroeg, eerste kerstdag, komen Ndoya, Yande en Ahmed aan op Schiphol. Yande ziet mij als eerste en begint te dansen als ze voor me staat. Ahmed vind mij maar eng (wie is die man, lijkt hij te denken) en begint te huilen. Ja, dit is de start van een mooi samenzijn. God zij dank.

____________________________________

Zo’n vijftien maanden later, op 4 maart 2000, wordt (in Zutphen) Kiné geboren. Al is zij geboren in Nederland, ze beschouwt zich zeker als een Senegalese. Vrijdag 2 december 2011 hadden we Harald Doornbos op bezoek. In aanwezigheid van Kiné vertelde ik hem dat Yande en Ahmed in de stad Rufisque, Senegal, zijn geboren, maar Kiné in Zutphen, “in de slaapkamer hierboven”. Ik heb nog nooit zó’n boze blik gezien van Kiné :-) Snel verklaar ik aan Harald dat we vlak voor de bevalling de slaapkamer tot Senegalees grondgebied hebben verklaard. “Kiné is dus gewoon Senegalese”. Kiné weer hélemaal blij :-)

Shalom!

My phone autocorrects anything with an "S" with salaam. How sweet is that?
— Lee Weissman (@JihadiJew) December 5, 2014

UPDATE

@AbdulwadudLouws I am honored.
— Lee Weissman (@JihadiJew) December 5, 2014

Zikr á la Lilo

Na enige tijd zonder mijn makker Lilo heb ik 'm vanaf vandaag weer voor enkele dagen te logeren. In tegenstelling tot twee maanden geleden is hij nu één brok energie. Zijn favoriete speelgoed is een kleurige muis aan een hengel; zijn baasje heeft die hengel bij de gebedskettingen gehangen. Ha! Nu gedenkt Lilo zijn Schepper door zich met volle overgave op de muis en de kralen te storten. Soebhanallah!