maandag 15 juni 2020

Moeilijk: anderhalvemetersamenleving

Na het namiddag-gebed verricht ik gedurende zo'n 25 minuten de 'wird', dat is een vorm van zikr waarbij ik achtereenvolgens honderd keer Allah om vergeving vraag, Hem honderd keer vraag om de profeet Mohammed en diens familie te zegenen (salaatoul Fatih) en tenslotte verklaar ik honderd maal dat er geen andere god is dan Allah: "La ilaha ill'Allah". Met mijn gebedsketting houd ik dan de tel bij.

Nu de dagen op z'n langst zijn, is het namiddag-gebed rond zes uur 's avonds en combineer ik de 'wird' vaak met mijn avondwandeling (na het eten loop ik elke dag een rondje van 40 minuten). Dan kun je me zien lopen met mijn gebedsketting in de rechterhand op m'n vaste route door mijn woonplaats. Op die route kom ik vaak een oudere man tegen die ik ken van de moskee. Geconcentreerd luistert hij naar wat door zijn oortjes klinkt. Hij groet mij. Ik knik vriendelijk terug, omdat ik mijn zikr niet wil onderbreken; als moslim zijnde zal hij dat vast wel begrijpen.

Vandaag kom ik hem weer tegen. Deze keer houdt hij mij staande en laat hij me out of the blue horen wat er door zijn oortjes klinkt. "Zikr," zegt hij en houdt een oortje bij mijn oor. "La ilaha ill'Allah" hoor ik een groep mannen reciteren. Percussie zet in. "Zikr-muziek", zegt de man, "Daar luister ik altijd naar wanneer ik loop".

Het zit in de natuur van mensen om dingen met elkaar te delen; vooral wanneer het een gezamenlijke interesse betreft. In hun enthousiasme kunnen ze dan zomaar vergeten dat ze nu te maken hebben met die vermaledijde anderhalvemetersamenleving. Allahoema...

maandag 25 mei 2020

Annie M.G. zocht haar toevlucht bij Allah

klik op deze afbeelding om het in groot formaat te kunnen bekijken
klik op deze afbeelding om het in groot formaat te kunnen bekijken

dinsdag 31 maart 2020

Coronavirus: smeekbeden ter bescherming

In Senegal wordt naarstig gezocht naar praktische middelen om het nieuwe coronavirus te stoppen, of op z'n minst in te dammen: er is een avondklok (wie dan nog buiten is, krijgt met de lange lat), thuis blijven is het devies en op medisch vlak zijn er diverse onderzoeken gaande.

Op spiritueel vlak laten de diverse moslim-broederschappen in Senegal zich ook niet onbetuigd. Zo waren in de stad Tivaouane (een centrum van de broederschap der tijani's) afgelopen vrijdag smeekbeden te horen. Smeekbeden waarin Allah, Heilig en Verheven, wordt aangesproken en om bescherming wordt gevraagd. De stem van degene die de genoemde smeekbeden uitspreekt, lijkt heel erg op die van een tijani-kalief uit het verleden (serigne Abdoul Aziz Sy "Dabakh" a.k.a. mame Abdou - kalief tot zijn dood in 1997) maar omdat het coronavirus met name wordt genoemd (luister maar naar de smeekbeden via de player onderaan deze weblogbijdrage, check 00m57s) heb ik het idee dat het geluidsbestand van recente datum is. Ik vermoed dat het de stem is van serigne Mbaye Sy Abdou, één van de zoons van de genoemde kalief. Het geluidsbestand met de genoemde smeekbeden heb ik vandaag per WhatsApp ontvangen (en dat op mijn 'verjaardag' - vandaag ben ik volgens de christelijke jaartelling precies 24 jaar moslim).

https://archive.org/details/duas_coronavirus_tivaouane_senegal_mars_2020_202003




UPDATE d.d. 2 april 2020:

De gezaghebbende tijani website Asfiyahi.org laat op zijn Instagram-account weten (in een commentaar op een eigen post) dat de stem behoort aan Mame Bara Niang Ibn El Hadji Niang de Nget Djolloff:
A propos de l’audio qui circule sur whatsapp, il ne s’agit pas de Mame Abdoul Aziz Sy Dabakh (rta) mais de Mame Bara Niang Ibn El Hadj Niang de Nget Djoloff qui clôturait une séance de prières dans le cadre du Coronavirus. Amiiine Yalna Yalla nangou Niane

zondag 26 januari 2020

"Kettingbrieven" via WhatsApp

Bron: Kom tot het gebed (A. v. Bommel)
Via WhatsApp ontvang ik regelmatig "kettingbrieven". Stuur ik ze door, dan zullen zegeningen mijn deel zijn - is meestal de strekking van deze brieven. In de regel lees ik ze één keer, stuur ze niet door en kijk er niet meer naar om. Tot ik vorige maand onderstaand bericht ontving. Het betreft hier een stuk tekst dat ik reciteer tijdens mijn dagelijkse gebeden (salaat) terwijl ik op mijn knieën zit (zie foto naast dit tekstblok).

klik op een afbeelding om het in groot formaat te kunnen bekijken

Bron: Kom tot het gebed (A. v. Bommel)
Bij het mij aanleren van de salaat heb ik in mijn begintijd als verse moslim dankbaar gebruik gemaakt van de praktische handleiding "Kom tot het gebed" van Abdulwahid van Bommel. Ook de attahiyatou (a.k.a. tashahhud, geloofsgetuigenis - zie afbeelding links in dit tekstblok) heb ik mij destijds aangeleerd en heb het altijd beschouwd als een heel persoonlijk stuk tekst dat mij, elke keer wanneer ik het uitspreek, herinnert aan het moment dat ik, in de aanwezigheid van leden van een Indonesische moslimgemeenschap in Amsterdam, voor de eerste keer de geloofsgetuigenis (shahada) uitsprak en moslim werd (d.d. 31 maart 1996).

Het is heel bevreemdend om met de persoonlijke beleving van de tashahhud in het achterhoofd in onderstaand WhatsApp-bericht te lezen dat de tekst van de tashahhud een deel zou zijn van een conversatie tussen de Schepper en Zijn boodschapper, Mohammed (vzmh) - met daarbij een bijrol voor de engelen. Heb jij een idee waar deze interpretatie vandaan komt? Heb jij deze interpretatie al eerder gelezen of gehoord? Zo ja, waar? Neem met mij contact op via Twitter, als antwoord op deze tweet. Ben heel benieuwd.

Voor hen die de Franse taal niet machtig zijn: incha Allah zal ik binnenkort onderaan de weblogbijdrage die je nu leest, een vertaling plaatsen van dit WhatsApp-bericht:



maandag 6 januari 2020

KRO's De Reünie: twaalf jaar geleden

[klik voor al mijn weblogbijdragen over KRO's De Reünie op deze link: iimdl.blogspot.nl/search/label/De%20Reünie]

KRO's De Reünie. Het is vandaag precies twaalf jaar geleden dat aflevering 9 van seizoen 2007-2008, "Vrije School Rotterdam (1979)", uitgezonden werd; een aflevering waaraan ondergetekende ook zijn bijdrage heeft mogen leveren (ten bate van de aflevering kwam de KRO filmen in mijn woonplaats Zutphen, o.a. in de moskee). De opnames in de studioklas duurden stukken langer dan de uiteindelijke aflevering. Vooraf aan deze opnames kwamen bij de grime lijfstraffen ter sprake (onze leraar Nederlands deelde tijdens de les regelmatig een okkernoot uit, dat is een harde tik met de knokkels van een gebalde vuist bovenop het hoofd). Dat kwam een medewerkster van het programma ter ore. Zij liet direct weten dat dat een "no go area" was. Overigens zie ik deze leraar Nederlands nog wel eens mijn huidige woonplaats - ik had vroeger de neiging hem over zijn okkernoten ter verantwoording te roepen maar de tijd heelt alle wonden. Uiteindelijk heb ik met hem een gesprek aangeknoopt en naast diverse herinneringen ook de okkernoten ter sprake gebracht: anekdotes gevat in jeugdsentiment.

NB: Presentator Rob Kamphues heeft het in deze aflevering over een eindexamenklas. Waar hij deze informatie vandaan heeft, is mij een raadsel. We waren destijds (1979) allemaal zo rond de vijftien jaar, zaten in klas 9A en moesten nog een paar jaar hard zwoegen voor het eindexamen een feit was.

kijk via deze link naar aflevering 9
van seizoen 2007-2008 van KRO's De Reünie:
www.npo.nl/de-reunie/06-01-2008/KRO_1277783


www.uitzendinggemist.net/aflevering/56711/De_Reunie.html


archive.org/details/KDR2008JAN06:




uit mijn weblogbijdrage "De Reünie, aflevering 9 : lesmateriaal (over pesten)" d.d. 14 januari 2008:

Veelgehoorde kritiek op de reportage over Hans en Roeland uit aflevering 9 is dat het bij een confrontatie blijft. "Wat heeft dit voor zin?" Genoeg oud-klasgenoten van mij die er de pest in hebben. Zij hadden iets anders in gedachten dan de uiteindelijke uitzending. "Is dìt nu een reünie?"




GEEN GEWONE REUNIE
Zelf heb ik (de voorbereidingen op) aflevering 9 van KRO's De Reünie altijd beschouwd als een bijzonder project dat een deel van mijn leven markeert en afsluit. In een tijd waarin ik net gesprekken met een mash’Allah personal coach ben begonnen en opgravingen in mijn verleden doe, wordt in april 2007 met mij het eerste contact gelegd door de redactie van De Reünie. Het project wordt vanuit de KRO geïnitiëerd en is dus per definitie geen gewone reünie maar een televisieproductie gebaseerd op een bestaand format (dat aspect wordt nog wel eens vergeten).





OPPERBESTE STEMMING
Na enige vertraging wordt in november 2007 aflevering 9 opgenomen. Reeds veel persoonlijke zaken geregeld en net mijn eerste schreden op het radiopad gezet, ben ik in opperbeste stemming. Mash’Allah, als een vis in het water voel ik mij. Het plezier spat van het scherm (zie foto hierboven). Ik zie de reportage over Hans en Roeland voor het eerst en ben onder de indruk. Lang aangehouden close-ups en oorverdovende stiltes terwijl Kamphues op zijn onnavolgbare wijze de spanning probeert te relativeren. Het blijft echter bij een confrontatie. "Wat heeft dit voor zin?"

KLASSIKALE VERTONING (1)
Zo'n reportage met-open-einde heeft zéker zin, maar dan mag zo'n project als aflevering 9 niet op zichzelf staan. Aflevering 9 wordt inmiddels [anno 2008] op vele scholen gebruikt als lesmateriaal, op die manier heeft de reportage en de aflevering als geheel zeker zin! Zo ook op de school van mijn oudste dochter Yande. Na de uitzending van aflevering 9 van KRO's De Reünie, 6 januari [2008], is besloten om deze aflevering klassikaal te gaan vertonen. Inmiddels hebben een aantal klassen het al gezien. Klassen van een school waarin deze week het project Digitaal Pesten centraal staat. Aflevering 9 past prima in dit project waarvan voorstellingen van het Try-Out-theater deel uit maken (waaronder een voorstelling speciaal voor ouders, morgenavond).

TRY-OUT-THEATER
"Digitaal pesten wordt vaak gezien als een individueel probleem: een kind alleen op z’n eigen kamer, achter z’n computerscherm. Try-Out-theater is er van overtuigd dat er meer gedaan kan worden dan alleen dit kind te benaderen en gelooft in een integrale aanpak van digitaal pesten. Niet alleen de jongeren, maar ook de ouders en docenten spelen bij ons een belangrijke rol." [bron: www.try-out-theater.nl]





KLASSIKALE VERTONING (2)
Terug naar de klassikale vertoning [januari 2008] van aflevering 9. De leerlingen in Yande's klas zijn onder de indruk. "Als een leerkracht niet vroeg ingrijpt, dan kan dit het resultaat zijn," zo wordt uitgelegd. Docenten willen nog wel eens 'zeuren' als er gepest wordt - dat is dan niet voor niets, zo bedenken de leerlingen. "Als je zo oud bent en je bent er nog zó verdrietig om, dan moet het wel heel erg zijn geweest." Jongeren eigen gaan de leerlingen na de vertoning snel over tot de orde van de dag, maar de aflevering blijft op hun netvlies gebrand.

Deze weblogbijdrage wordt elke 6 januari opnieuw geplaatst, terwijl de versie van de 6 januari ervóór wordt gedeletet. Op deze manier zakt deze bijdrage niet weg in het archief maar blijft het "actueel" (net zoals "Mijn kerstverhaal" dat elk jaar terugkeert; van dit verhaal behoud ik echter wel alle versies).

dinsdag 24 december 2019

Mijn kerstverhaal




Vandaag precies 21 jaar geleden. Gekleed en wel rol ik mijn bed uit in het appartement te Purmerend waar ik op dat moment al enkele maanden woonachtig ben. Uitgeput van het geregel van de dag ervoor, zet ik mij schrap voor de laatste loodjes van de voorbereiding van de overkomst (vanuit Rufisque, Senegal) van mijn vrouw Ndoya, mijn ruim drie jaar oude dochtertje Yande en mijn bijna één jaar oude zoontje Ahmed.

Zonder ontbijt genomen te hebben, storm ik naar de dichtsbijzijnde winkel waar ze telefoonkaarten verkopen. Gewapend met twee kaarten en de nodige papieren installeer ik mij in de eerste de beste telefooncel. Afwisselend neem ik contact op met de Nederlandse ambassade te Dakar en de IND, als soort een intermediair. De IND zou een fax hebben gestuurd naar de ambassade, een fax waarmee Ndoya en de kids groen licht zouden kunnen krijgen. De ambassade kan niets vinden, de IND stuurt de fax nog eens een keer. Nòg ontvangt de ambassade niets. Dan informeer ik of de ambassade misschien nog een ander faxnummer heeft dan bekend is bij de IND. De ambassade geeft mij de nummers van hun twee faxen, ik geef ze door aan de IND (mijn contactpersoon daar kent mij inmiddels goed :-) en nogmaals gaat de fax erdoor. Dan bel ik voor de -tigste keer de ambassade. Of de fax in goede orde is ontvangen? Ja, dus. Wat nu? Tja, kan uw vrouw nog voor sluitingstijd om twaalf uur van de ambassade bij ons zijn, om de nodige papieren te tekenen en de visa in haar paspoort te plaatsen? Ja, zeg ik (maar zeker weten doe ik het niet).

Ndoya krijgt een telefoontje van mij terwijl ze druk bezig is met het laten vlechten van haar haar. Die avond zal ze met vriendinnen naar een feest gaan. Maar de fax steekt daar een stokje voor. Stop met alles wat je aan het doen bent, zeg ik haar, wanneer ze opneemt, en ga onmiddellijk naar de ambassade. Neem de kinderen mee, neem ergens onderweg pasfoto’s van jullie allemaal en dan linea recta naar de ambassade. Wie weet kun je morgen naar Nederland komen. Ndoya met haar halve hoofd vol vlechten doet gauw een hoofddeksel op en gaat vanuit Rufisque met de kinderen naar Dakar.

Vanaf station Purmerend-Overwhere neem ik de trein naar Amsterdam en ga met de tram naar de Albert Cuyp markt, vlakbij De Nederlandsche Bank (mijn werkgever op dat moment). Ik baan mij een weg door het marktpubliek en loop een belhuis binnen. Ik neem weer contact op met de ambassade en zeg dat mijn vrouw al onderweg is.

Ndoya moet vanuit Rufisque helemaal naar Dakar. Ze neemt een taxi maar toch duurt het lang, want de enige doorgaande weg naar Dakar (achtentwintig kilometer verderop) zit potdicht. Net op tijd arriveert ze met de kids op de ambassade om de nodige formaliteiten af te handelen. De ambassade kan echter niet direct de visa in hun paspoorten plaatsen (ik ben vergeten wat nu ook al weer de kink in de kabel is geweest). Ndoya wordt gevraagd om later terug te komen. De ambassade blijft speciaal open, dit tot groot ongenoegen van de Senegalese bewaker die al lang thuis bij vrouw en kinderen had willen zijn. Wanneer ze tegen tweeën terugkomen, krijgen Ndoya, Yande en Ahmed de langverwachte visa in hun paspoorten (Schengen-visa en visa voor Nederland).

Ik spring een gat in de Nederlandse lucht wanneer ik het goede nieuws hoor. Ik ga direct de tickets kopen, zeg ik tegen Ndoya. “Tot morgen!”

Ndoya stomverbaasd, ze kan zich dan nog niet realiseren dat ze incha Allah binnenkort het vliegtuig naar Nederland kan nemen. Ze heeft inmiddels Rufisque verlaten en heeft met onze kinderen haar intrek genomen bij een nicht in Dakar, lekker dicht bij het vliegveld. Met geld dat ik haar met een money transfer heb opgestuurd, koopt ze wat kleren die ze met de kou in Nederland nodig zal hebben.

Vanaf de Albert Cuyp markt neem ik een taxi naar een reisbureau. Dagen eerder heb ik al het nodige geld geparkeerd op mijn courante rekening, voor het geval dat. Inmiddels is het al in de loop van de middag van de vierentwintigste december anno negentienhonderd-achtennegentig. Binnen in het reisbureau staat een lange rij. Ik sluit achteraan wanneer blijkt dat ik onder geen enkele voorwaarde voorrang krijg, welk verhaal ik ook heb. Rond drie uur ben ik dan eindelijk aan de beurt. Ik leg het verhaal uit aan de dienstdoende reisadviseuse. Ze gaat direct aan de slag, maar krijgt voortdurend nul op het rekest. Het is al ruim na twaalven en de kantoren van vele luchtvaartmaatschappijen zijn al gesloten in verband met komende kerstavond. Met Air France blijkt het nog te kunnen. Ik moet wel voor 16 uur hebben betaald, anders lukt het niet meer om die vlucht van vanavond te nemen. Tien voor vier ben ik dan de gelukkigste man ter wereld. Met trillende vingers toets ik mijn pincode in. “Akkoord met bedrag?” Hè hè, natúurlijk. Ik klik op OK, gris mijn papieren en het bonnetje van de tafel en neem weer een taxi terug naar de Albert Cuyp.

Ndoya krijgt van mij te horen dat ze tegen middernacht plaatselijke tijd het vliegtuig naar Nederland kan nemen (via Parijs). Ga alsjeblieft uren van tevoren naar het vliegveld om er zeker van te zijn dat alles goed gaat, zeg ik haar. Het is haar eerste keer met het vliegtuig en niet lang voor vertrek arriveert ze pas op het Aeroport Leopold Sedar Senghor, haalt daar de tickets op die ik in Amsterdam heb betaald en wacht met Yande en Ahmed tot ze aan boord kan.

In de nacht van 24 op 25 december (kerstnacht dus) bevinden Ndoya, Yande en Ahmed zich noch in Senegal, noch in Nederland, maar ergens kilometers hoog in een vliegtuig. Ndoya heeft het zwaar, aan slapen komt ze niet toe. Yande ligt onder een dekentje uitgestrekt op twee stoelen en slaapt als een roos maar Ahmed schreeuwt om aandacht. In de business class zitten leden van van de Senegalese muziekgroep Setsima ze zijn onderweg naar Frankrijk voor een serie concerten. De leadzanger Alioune Mbaye Nder begeeft zich onder de reizigers van de toeristenklasse en heeft uiteraard direct veel aanspraak. Hij ziet dat Ndoya het moeilijk heeft en neemt haar wat zorgen uit handen, Ahmed in dit geval. Gezeten op de schoot van Nder geeft Ahmed Ndoya zo een adempauze.

Tegen acht uur ‘s morgens vroeg, eerste kerstdag, komen Ndoya, Yande en Ahmed aan op Schiphol. Yande ziet mij als eerste en begint te dansen als ze voor me staat. Ahmed vind mij maar eng (wie is die man, lijkt hij te denken) en begint te huilen. Ja, dit is de start van een mooi samenzijn. God zij dank.

____________________________________


Zo’n vijftien maanden later, op 4 maart 2000, wordt (in Zutphen) Kiné geboren. Al is zij geboren in Nederland, ze beschouwt zich zeker als een Senegalese. Vrijdag 2 december 2011 hadden we journalist Harald Doornbos op bezoek. In aanwezigheid van Kiné vertelde ik hem dat Yande en Ahmed in de stad Rufisque, Senegal, zijn geboren, maar Kiné in Zutphen, “in de slaapkamer hierboven”. Ik heb nog nooit zó’n boze blik gezien van Kiné... Snel verklaar ik aan Harald dat we vlak voor de bevalling de slaapkamer tot Senegalees grondgebied hebben verklaard. “Kiné is dus gewoon Senegalese”. Kiné weer hélemaal blij :-)

maandag 2 december 2019

Mijn weblog bestaat 16 jaar, mash'Allah

Vandaag bestaat mijn weblog precies 16 jaar. Hier vind je screenshots uit de periode 2003-2019. In 2011 zou “Web-log.nl” (waar mijn weblog als sinds het begin was ondergebracht) worden omgezet naar “Weblog.nl”. Dat ging niet zonder slag of stoot. Eind 2012 waren er nog steeds problemen en zou Sanoma (eigenaar van “Weblog.nl”) de stekker eruit trekken. Ik heb toen op tijd al mijn weblogbijdragen gedownload op mijn PC, om vervolgens - in alle rust - alles 'met de hand'te verhuizen naar Blogspot.nl/Blogger.com (copy/paste van de grijze tekst die vervolgens opnieuw moest worden opgemaakt - inclusief afbeeldingen). Helaas was het niet mogelijk om alles in één bulk te verhuizen. Het meest tijdrovende werk was het vervangen van alle interne urls (links die verwijzen naar een andere plek op hetzelfde weblog) omdat die immers na de verhuizing niet meer zouden werken. Na een paar maanden noeste arbeid mash’Allah had ik dan in 2013 eindelijk weer een weblog dat ècht ‘up and running’ was - en nog steeds ìs.

Alhamdulillahi Rabbil-Aalamien :-)


woensdag 27 november 2019

Keelpijn

Een paar dagen geleden: vanuit Senegal ontvang ik via WhatsApp een geluidsopname. Het gaat om een opname gemaakt in de buurtmoskee van de wijk Thiokho in de stad Rufisque. Ah, souvenirs! Ik hoor de woorden die voorafgaan aan de hadratoul jumah en besef dat ik daar nog niet over geschreven heb op mijn weblog; en dat terwijl mijn deelname aan de hadratoul jumah vorig jaar in diezelfde moskee spiritueel gezien mijn mooiste ervaring is van mijn verblijf in Senegal van dat jaar.

Tijdens een hadratoul jumah reciteren de gelovigen gezamenlijk "La illaha ill'Allah" (paar honderd keer) en "Allah, Allah" (paar honderd keer). Dit doen ze één keer per week, op vrijdagavond, voorafgaand aan het avondgebed. Zij die officieel tijani zijn, zijn gezeten rondom een wit kleed dat middenin de moskee is uitgespreid en reciteren deze woorden luid terwijl de andere gelovigen op enige afstand deze wekelijkse ervaring van Godsvreugd aanschouwen (zachtjes doen velen van hen mee).

Ik was één van die toeschouwers, maar op de vrijdag nadat ik officieel tijani werd (zie deze weblogbijdrage van 10 november 2018) mocht ik ook plaats nemen aan het witte doek en meedoen. Mijn keel had het zwaar te verduren, kan ik je zeggen. Iemand had dat in de gaten en gaf mij na afloop van de hadratoul jumah een keelsnoepje ter verlichting.

Wat een ervaring! Keelpijn alleen al door het aanroepen van Zijn naam. Beter dan geen stem na een feest of een wild festival. Zo voel je Hem echt :-)

archive.org/details/avant-hj-20191122-jakku-thiokho_201911

donderdag 17 oktober 2019

Wintertijd vanaf zondag 27 oktober 2019 (denk aan de aanpassing van de gebedstijden!)

Ja, dat wordt weer wennen. In de nacht van zaterdag 26 op zondag 27 oktober 2017 gaat de wintertijd in en wordt om 03.00 uur de klok teruggezet naar 02.00 uur; zo duurt deze nacht, door menselijk ingrijpen, een uur langer dan normaal. LET OP! Zondag 27 oktober a.s. zijn de gebedstijden dus een uur vroeger dan de dag ervoor!

De mens probeert de tijd naar zijn hand te zetten, maar uiteindelijk is het alleen Allah, Heilig en Verheven, die Tijd heeft geschapen.
Hij is het, Die de zon tot een stralend licht maakte en de maan tot een helder licht en er stadia voor verordende, zodat gij het getal der jaren en het berekenen (van de tijd) mocht kennen. Allah heeft dit niet dan in waarheid geschapen. Hij zet de tekenen uiteen voor een volk, dat wil weten. (soera 10, aya 5)

Ora et labora

Het voordeel van thuis werken voor mij is dat wanneer het gebedstijd is, ik me maar een kwartslag hoef te draaien om richting Mekka te gaan staan. Ora et labora in optima forma :-)

zaterdag 7 september 2019

Vergeten

Een paar dagen geleden. Ik doe de rituele wassing (wudu) die voorafgaat aan één van de vijf dagelijkse gebeden (salaat). Bij het wassen van mijn gezicht stop ik. Ik kan er niet meer opkomen wat de voorgeschreven volgorde is van de handelingen. Eerst mijn neus en dan mijn gezicht? Of is het andersom? Alhamdulillah vind ik snel een oplossing: gewoon de wassing opnieuw beginnen. Automatisch doe ik het dan goed en ben ik klaar voor het gebed.

Gisteravond. Ik verricht het avondgebed waar ik het altijd verricht: vlakbij mijn werkplek in de woonkamer. Boven in haar kamer maakt mijn  jongste dochter Kiné zich klaar om weg te gaan. Beneden wacht een vriendin van haar; ik zie vanuit mijn ooghoeken dat zij in de deuropening staat. Zou ze kijken? Meestal heb ik geen moeite met mensen die kijken terwijl ik bid, maar deze keer raak ik écht van mijn à propos. Alles gaat goed tot na de zikr (direct volgend op de salaat): dan is het tijd voor de twee smeekbeden die ik al ruim twintig jaar na deze zikr verricht - een smeekbede waarin ik vraag om zegeningen voor alle profeten en een smeekbede voor alle gelovigen. Tot mijn ontzetting ben ik de woorden van deze smeekbeden vergeten.

Jaren geleden heb ik van Abdulwahid van Bommel een goede les geleerd: wanneer je een smeekbede voor een bepaalde gelegenheid bent vergeten kun je als alternatief een aantal keren Allah aanroepen: "Ya Allah, ya Allah, ya Allah". Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat hij dit zei in de context van de hajj, de bedevaart. Bij het vergeten van de twee smeekbeden pas ik deze les toe op de praktijk van het gebed. Ik zeg "Ya Allah, ya Allah, ya Allah" en sta op van mijn gebedskleed.


Later die avond. Vol vertrouwen verricht ik het nachtgebed. Ook deze keer kan ik maar niet op de woorden van de twee smeekbeden komen. Weer zeg ik "Ya Allah, ya Allah, ya Allah". Na afloop van het gebed pak ik het boek "Kom tot het gebed" erbij, "een korte inleiding tot de praktijk van de Islam" geschreven door Abdulwahid van Bommel. Het boek dat met name in mijn tijd als beginnende moslim mijn steun en toeverlaat is.

Ik blader gehaast door het boek en alhamdulillah rabbil-aalamien op het einde van pagina 92 en aan het begin van pagina 93 vind ik de smeekbeden waar het om gaat. Ik neem mij voor om de volgende ochtend het gebed te verrichten met het boek naast mij, opengeslagen op die pagina's. Voor het geval dat. Dan lijkt het net weer begin 1996 toen ik voorafgaande aan mijn bekering tot islam druk bezig was met het onder de knie krijgen van de salaat; stap-voor-stap ging ik alle 'etappes' langs waardoor een gebed een eeuwigheid kon duren. Dat was een mooie tijd. Fijn om weer aan te denken. Om niet te vergeten.


archive.org/details/KomTotHetGebed
(audio behorend bij het boek "Kom tot het gebed")

maandag 19 augustus 2019

Catechisatie, ja gezellig (flashback)

Dit A4'tje heb ik zojuist gevonden tussen wat rommel (klik op de afbeelding hiernaast om het in groot formaat te kunnen lezen). Het is de tekst van mijn column "Catechisatie, ja gezellig!" voor het radioprogramma "Het Andere Geluid" van de Nederlandse Islamitische Omroep (uitgezonden op 18 december 2007, was eerder gepland voor 4 december in hetzelfde jaar). De tekst zit vol met tekens die mij hebben geholpen met het uitspreken van de column. Ook zitten er aantekeningen tussen die ik heb gemaakt naar aanleiding van wat de gastspreker te berde heeft gebracht.

Zou ik mij hebben gehouden aan die tekens? Zou ik mij hebben gehouden aan "Langzaam, niet te snel!" dat ik als een waarschuwing bovenaan de tekst heb geschreven? Klik op de onderstaande player, luister naar de column, lees tegelijk het A4'tje mee en je komt er achter.


maandag 15 juli 2019

Aan de slag

Sinds kinds af aan ben ik een fervent radioluisteraar. Het begint met Radio Veronica (toen nog op zee). Via een transistorradiootje komen de hits binnen. Als negenjarige ga ik in 1973 de deuren langs voor de stichting Vrienden van Veronica.

LIEFDE
Mijn liefde voor radio barst pas echt los wanneer ik de beschikking krijg over een radio met korte golf. Met een tangetje bevestig ik een snoer met metalen ader aan de antenne; het snoer zigzag ik door mijn kamer voor een optimale ontvangst. Het is dan de sport om stations van zo ver mogelijk te ontvangen.

LEVENSLICHT
Heden ten dage is de wereld een stuk kleiner. Stations van alle uithoeken van de wereld zijn te beluisteren via het internet. Jammer dat het avontuurlijke, van het ontdekken van nieuwe radiostations, op die manier verdwenen is. Tòt in december 2016 het platform radio.garden het levenslicht ziet:

AVONTUUR
Radio Garden toont een interactieve wereldbol met daarop groene puntjes. Elk puntje is een stad of dorp met één of meerdere radiostations die ook daadwerkelijk in die stad of dat dorp zijn gevestigd. Draai aan de wereldbol, zoom in, zoom uit en stem af op zomaar een station of zoek naar specifieke stations met de zoekfunctie. Radio Garden brengt het avontuur terug in radio luisteren!

WERK
Sinds bijna tweeënhalf jaar is Radio Garden mijn place to be als het gaat om luisteren naar vertrouwde geluiden en zoeken naar nieuwe ver-van-mijn-bed-radiostations. Daarom ben ik zo blij dat ik vanaf vandaag Radio Garden BV mijn werkgever kan noemen.

WERKZAAMHEDEN
Bij Radio Garden heb ik als web-editor en helpdesk-medewerker onder andere de volgende werkzaamheden:
- afhandelen van vragen, feedback en reviews van gebruikers en stationeigenaars;
- het bijhouden van de stationdatabase;
- het opzoeken, controleren en invoeren van metadata.


foto: Christian Eckert

ORA ET LABORA
Werken voor je brood is ook een vorm van aanbidding, heb ik geleerd in mijn tijd als "verse moslim". Daarom ben ik zo blij dat ik vanaf vandaag die vorm van aanbidding weer kan verrichten. Alhamdulillahi Rabbil-Aalamien.

*

Koranrecitatie uit Soedan via Radio Garden - schermopname uit 2017:
archive.org/details/ScreenRecord20170125034605

vrijdag 24 mei 2019

Tafsir Ramadan

Wanneer ik op vrijdag naar de moskee ga, ben ik het liefst vroeg ter plekke - zoals de man op de foto en in de video. Dan geniet ik van het mash'Allah langzaam vollopen van de gebedsruimte terwijl de imam koranuitleg (tafsir) geeft, voorafgaande aan de officiële vrijdagmiddagpreek en het -gebed. Omdat ik niets van deze koranuitleg begrijp, hou ik mij dan bezig met zikr, het gedenken van Allah. Zo focus ik me dan op Hem. Gelukkig wordt de preek, zoals gebruikelijk, wèl vertaald in het Nederlands.

archive.org/details/Tafsir_Ramadan_Barbaros_Zutphen

donderdag 16 mei 2019

Iftar

Mijn jongste dochter Kiné (19) heeft gisteren en vandaag meegedaan met het vasten. Goed gedaan meid!

Ik dwing mijn kinderen niet tot het meedoen met de ramadan. Wanneer Kiné dan uit eigen beweging twee dagen meedoet met vasten, vind ik dat mash'Allah prachtig. Dat heeft dan zoveel meerwaarde dan dat ze het doet "omdat papa zegt dat het moet".

Een paar dagen geleden. Ze vertelt me dat ze een paar dagen wilt vasten. Ik wil haar direct uitleggen wat 'intrinsieke motivatie' inhoudt. Nou, dat hoef ik haar niet te vertellen; wat intrinsieke motivatie inhoudt heeft ze geleerd tijdens haar studie Pedagogisch medewerker kinderopvang niveau 3. Het verbreken van het vasten van vandaag deelt ze met mij via Whatsapp. En ja, ze begint voorzichtig met melk, dadels en toastjes.